เอวา
ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่บ้านสวนของพ่ออยู่เหมือนเดิมมาเป็นอาทิตย์แล้ว ฉันยังไม่อยากกลับไปเจอความวุ่นวาย แต่ว่าฉันไม่เหงาหรอกนะ เพราะแม่ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว อีกอย่างก็มีเจ้าอ้วนของฉันทำให้แต่ล่ะวันของฉันยังคงผ่านไปได้ด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าเวลาดึกฉันจะยังคงคิดถึงเขาก็เถอะ
“เป็นยังไงเรา ไหวไหม” แม่ถามขึ้น ตอนนี้เจ้าอ้วนคงหลับแล้วสินะ
“ไหวสิคะ วาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ฉันตอบแม่พร้อมกับฉีกยิ้มให้แม่สบายใจ
“ไม่ต้องโกหกแม่หรอก แม่เป็นแม่เรานะ” แม่พูดมาอย่างรู้ทัน
“นั่นสินะคะ” ฉันตอบแม่ออกไปพร้อมกลับมายิ้มเศร้าอีกครั้ง
“รู้สึกว่าตาธันนี่จะทำให้ลูกแม่รักมากกว่ารักแรกอีกนะ” แม่แซวออกมาด้วยรอยยิ้มเพื่อให้ฉันอารมณ์ดี
แต่มันก็จริงอย่างที่แม่พูดนั่นแหละ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นกับฉัน ธันวามีอิทธิพลต่อใจและความรู้สึกกับฉันมากกว่าตอนฟิล์มทุกอย่างจริงๆ
“ค่ะ วาก็ไม่คิดว่าจะรักเขาได้มากขนาดนี
