Chapter 26
SIENNA
PUMASOK ang sasakyan sa napakalaking gate na kusa pang bumukas. Tahimik akong napatingin sa paligid. Mataas ang mga pader, maayos ang mga puno, at sa dulo, ang mansiyon. Malaki. Hindi, hindi lang basta malaki. Nakaka-intimidate.
Dahan–dahang bumagal ang takbo ng sasakyan. Huminto ito sa tapat ng bahay. Bumaba si Romy agad at pinagbuksan si Uno. Kita ko pa rin ang tigas ng balikat nito, parang bitbit pa rin ang galit kanina. Hindi ko na hinintay na pagbuksan ako ng pinto. Ako na mismo ang bumaba.
“Dito na tayo titira?” tanong ko, kahit obvious na.
Sumulyap siya sa akin, may ngising nakakaasar. “Obviously,” sagot niya in a mocking vioce.
That did it. My hatred of this man came in a rush. Kung pwede lang naman sumagot nang maayos. Bakit kailangan laging ganito?
Bago p
