When our LOVE & HATE collide

PROLOGUE

I wasn't born with a golden spoon.

I am simply just a Man with dreams in life. I always make sure that in every thing or decision I do, should turn out good and satisfying.

My Mom raised me alone since my Dad left us for another woman when I was in Second year High School. Since that day, I promise to my self that if ever I will love? I will never hurt or cheat on her.

Nasa ikatlong taon na ako sa kolehiyo sa kursong Engineering nang magkakilala kami ni Roy Doela, ang kilalang playboy ng BSU- Engineering Department. Naging magkaibigan kami nang magka-klase kami.

At simula nung araw na 'yun, lagi na niya akong dinadala sa mga Bar o party, tinuruan pa niya akong uminom, manigarilyo at.... mang-babae. Tsk.

"Mike, let's ditch the class later," he uttered while we're on our way to our department. I laughed with his words and shook my head for disapproval which made him groaned.

"Sige na pare, matalino ka naman na. Ngayon lang," he urged more. I stop midway to answer him, pero bago pa ako makapagsalita ay nahagip na ng mga mata ko ang babaeng gustong ligawan ng lahat except.... me.

Not that I don't like her. But the least thing I want to do now is Falling in love with someone like Dawn Chua. Though it's not that hard for me to like her because of her being a smart, friendly, beautiful and kind to all. But I reminded myself about my dreams, and that is to become a great Engineer and a son to my Mother.

So I always said to my self that what I should feel for her is only Lust, just pure lust. And I am lusting her for years now, kung kaya't pigil na pigil akong mapalapit sa kaniya dahil baka di ko na mapigilan ang sarili ko't bigla ko nalang yaposin ang maputing katawan niya pag nakikita ko siyang mag-isa.

She's a half filipino, half chinese. At hindi naman sa galit o hindi maka move-on sa history kaya ilag ako sa kan'ya. Pero sa t'wing nakikita ko siya? Naaalala ko lang lagi ang panloloko ng ama kong sumama sa kalahi niyang intsik. Tsk.

Umiling ako para iwaglit siya sa isip ko bago balingan ng tingin ang kaibigan kong nakatutok na rin ang mga mata sa babae. I sigh before I left him there. Fvck it. Kailangan ko pang mag-aral!

"Huy Mike!" Sigaw ni Roy habang tumatakbo palapit sa akin.

We're in the middle of the class when our Professor stop talking in front for more instructions with a soft knock from the outside. He motioned us to continue answering our quiz before he open the door.

"Uhh Good afternoon Sir Owen, pinapa excuse po ni Dean si Mr. Castroverde."

Napahinto ako sa pagsagot nang marinig ang malamyos na boses na 'yun mula sa labas, lalo na at banggitin pa nito ang apelido ko.

"Oh Mr. Castroverde, pinapatawag ka ni Dean," Sir Owen said with a smirk plastered on his lips. I just shook my head before I gathered my things and stood up to give him my paper. I gulped when I saw her.... again. That chinita girl.

Pinanatili ko lang ang seryosong mukha ko na dahilan kung bakit ilag sa akin ang ibang tao. Tumango lang ako sa kanya bago umuna nang lumabas. I heard her footsteps behind me that made me nervous.

Fvck! Baka amoy pawis na ako o di kaya'y marumi ang uniporme ko sa likod. And lastly... why the hell I care?

Nang makarating kami ng Dean Office ay hinintay ko pa siyang makalapit sa akin bago ako kumatok ng dalawang beses at buksan ang pinto nang marinig na namin ang boses mula sa loob.

"Good afternoon amazing students," bati nito sa aming dalawa pagka upo namin. "Okay, since the two of you are here... I want you to sign this papers," aniya sabay tulak palapit sa aming dalawa ng papel na may nakasulat doon na COMPETITION.

I gave her a questioning look before grabbing the paper and what I read made me shock. Not because I was choosen to be one of the representative of our department, pero dahil yun ay for National na at sa Manila na yun.

National? Ang layo-layo na nun! At two weeks ang kompetisyon. Bukidnon at Manila? Oh no, maiiwan ko si Mommy na mag-isa, no way!

Napahinto lang ako sa pag-iisip nang makita kong tinutulak pabalik ng babae ang papel kay Dean with a wide smile! Fvck it!

Dean Alfonsa heave a sigh feeling relief. She glance at me and smile before talking.

"Mister Castroverde, you done signing?" Nakangiti niyang tanong sa'kin.

"U-uhh Dean, pwede po bang pag-isipan ko muna 'to?" Napalunok ako nang mawala ang ngiti sa labi niya sa sinabi kong 'yun.

"Pero Mister Castroverde, the competition will start on Monday," she gave me a stern look that made me shiver.

Napayuko ako para iwasan ang tingin niya bago sumagot. "Dean kasi po, wala pong magbabantay kay Mommy," mahina kong sabi bago balingan ulit siya ng tingin. "Wala rin po akong pwedeng pakisuyuan." I lied.

"Well, on that case, I already made a phone call to your Mom about it, and don't worry because she agree already," I gasp in shock.

"Po?"

"Kung di pa malinaw sa'yo Mister Castroverde, Yes, your Mom agreed to let you compete for National Competition in Manila for two weeks."

Hanggang sa makauwi ako ng bahay ay lutang ako. Ni hindi ko na nga magawang ngitian si Dawn, the chinita girl, nang kausapin niya ako kanina para i congratulate dahil ang laman ng isip ko ay ang pagpayag ni Mommy.

"Mom?" And as the usual, she would press the button to ring the bell installed on her wheelchair. It means she's in her room.

Pagkabukas ko palang ng pinto ng kwarto niya ay bumungad na agad sa akin ang nakangiting mukha niya. I went near her to kiss her on the forehead.

"Hijo, anak ko." She said smiling while trying to reach for my face. Pero di 'ko magawang ngumiti lalo na at sa loob ng anim na taon na nakalipas mula ng iwan kami ni Dad ay hindi na bumalik ang dating lakas ng katawan niya dahil sa depression.

"Ma, bakit po kayo pumayag na sumali ako sa national competition na gaganapin sa manila?" Malumanay kong sabi sa kaniya.

"Mike, okay lang si Mommy, hmm? okay lang si Mommy," ramdam ko ang pamumuo ng luha sa mga mata ko sa sagot niya. Pangarap ko laban sa Nanay kong may sakit. Ang hirap gawing iwan ko siya lalo na at dalawang linggo yun.

Umiling lang ako sa harap niya bago umiwas ng tingin. Pero paulit-ulit siya sa sagot niyang Okay lang siya.

It's three AM and I'm still wide awake. I reached for my hoodie and wallet and I went out of my room and check my Mom first before going to my favorite 24hrs store. I need some beer to atleast lighten my mood.

Fifty steps and I'm already there. Diretso ang lakad kong tinungo ang beer section at kumuha ng dalawa bago tinungo ang cashier na ngayo'y may ini intertena ng babae na naka hoodie lang din tulad ko.

"Forty pesos change ma'am, thank you!"

"Thank you," I made a halt hearing those voice. That familiar soft voice!

Sinubukan kong silipin ang mukha niya pero nakalabas na siya ng pinto kaya kinibit balikat ko nalang at baka magka boses lang. Pagka bayad ng beer ay umupo lang ako sa upoan sa labas habang hawak sa kamay ang beer at yosi.

Roy taught me this, and somehow made me at ease. Lalo na sa ganitong pagkakataon na namomroblema ako.

"Beer at yosi, masama 'yan sa kalusugan alam mo ba 'yun?" Napatigil ako sa pagtungga ng beer ng magsalita ang nasa katabing mesa. That voice.... again.

Hinarap ko siya at nagulat nang siya nga. Dawn Chua in a flesh- wearing specs and a gray hoodie na may malaking smiley sa gitna. That's a first! I know. Dahil kahit hindi ko nakakasalamuha ang babae ay di ko naman nakitang nagsusuot siya ng ganito sa school. Ngayon lang.

Nakatingin lang siya sa dumaraang sasakyan habang hawak ang cup noodles at biscuit. I cleared my throat to stop myself to start a convo with her. But my fvcking mouth betrayed me!

"Dawn," nakangiti siyang bumaling ng tingin sa'kin dahil sa pagtawag ko na 'yun. I mentally cursed myself.

"Mike right?" Aniya sabay tanggal ng hoodie sa ulo niya. Tumango ako sa kaniya sabay iwas ng tingin nang mas lumawak ang ngiti sa labi niya.

"I didn't know that you're into beers and cigarette," she pursed her lips and looked away. "That Roy influenced you a lot huh," hindi ko alam pero parang may pagka disgusto akong naramdaman sa huling sinabi niya.

Bago pa man ako makasagot sa kaniya ay tumayo na siya at mabilis na tinungo ang sasakyan at pinaharurot yun paalis. She left me dumbfounded, with her cup noodles and biscuit. I shrugged and finished my drinks before going home.

Alas diyes pa ang klase ko ngayon kaya may oras pa akong alagaan si Mama kaya kahit puyat ay gumising pa rin ako ng maaga. Inaasikaso ko si Mommy nang may nag doorbell kaya nagpaalam ako saglit para tignan kung sino ang nasa labas at napakurap nang makitang si Dawn yun. The heck? What is she doing here? At this hour?

Tinignan ko muna sa salamin ang hitsura ko at bahagyang inayos ang buhok bago siya pagbuksan ng pinto.

"Uhh sorry kung pinuntahan na kita dito, tumawag kasi sa'kin si Dean na papupuntahin tayo ngayon, pero di ka niya makontak kaya pinakiusapan nalang niya akong puntahan ka." Aniya nang mapagbuksan ko siya ng pinto.

Ah yeah, nalowbat ang cellphone ko kaka-stalk sa kanya kaninang madaling araw pagka uwi ko. Pero naka private account ang twitter pati f*******:. Tsk..

"Mike?" Untag niya nang di pa ako sumagot kaya tumikhim ako bago buksan ng malawak ang pinto.

"Pasok ka muna," tanging nasabi ko na ikinatango lang niya bago umupo sa pang isahang sofa. Dumiretso ako ng kusina at pinainom si Mommy ng gamot niya bago tinulak siya papuntang sala kung sa'n naroon si Dawn.

Napahiyaw siya hindi dahil sa gulat kundi sa tuwa ng makita ang babae, my Mom loves to entertain people. Simula noon hanggang sa panahong hirap na siya magsalita at dulot ng depression.

"Uhh g-good morning po," ani Dawn kay Mommy na ngayo'y nakangiti na sa kanya.

"Mike's wife, My son's wife," my eyes widened with what my Mommy said. Nagpapaumanhing tinignan ko lang si Dawn bago balingan si Mama na malawak ang ngiti na iginagawad sa huli.

"Mom, she's my schoolmate po," mahinang boses kong sabi sa kanya na ikinalukot ng mukha niya bago pitikin ang noo ko.

"Mike's wife," aniya ulit sabay turo pa sa babae. I sigh.

"Pasensya na kay Mama, hindi ko alam kung bakit niya nasabi 'yun." Seryoso ang mukha ko nang sabihin yun. Kinakabahan dahil baka magalit siya sa tinuran ng Nanay ko.

But she smile instead. "Okay lang, naiintindihan ko," tumayo siya at naglakad palapit kay Mama. "Tita, kumusta po?"

"Asawa anak ko?"

"Kung aayain niya ako Tita, pwede po." Magiliw niyang sabi na ikinagulat ko. "Ehh ayaw yata ako ng anak niyo Tita eh." Dagdag pa niya sabay baling ng tingin sa'kin.

Mom glared at me and pinch my hand. "You very bad son, marry her!"

Tumawa lang si Dawn sa sinabing yun ni Mama sabay tango. "Oh ano? Marry me now. Or else Tita will get mad at you."

She really knows how to play the game huh? I rolled my eyes to her and went straight to my room to shower.

Nang matapos akong magbihis ay tinawagan ko ang pinsan kong nagbabantay kay Mama kapag nasa paaralan ako. Kaya pagdating niya ay saka lang kami umalis ni Dawn na maganda ang ngiti habang nagpapaalam kay Mama.

Pero unti-unting nawala ang ngiting 'yun nang makalabas na kaming dalawa. "You should atleast let your Mom smile like that,"

"By lying?" Kunot noo kong sabi.

"Sorry to say this, pero Oo, katulad nang kung paano ka makipag lokohan kasama ang mga kaibigan mo." She blurted out that made me stunned for a minute. What was that?

"Get in! Baka malate pa ako!" Aniya pa nang makasakay na siya sa kotse niya kaya kahit naiinis ay sumakay pa rin ako.

Nakarating kami sa University na walang imikan. Pagka park niya ng sasakyan ay inirapan lang niya ako bago naunang lumabas at padabog na sinara ang pinto ng kotse niya.

She then again left me, this time, inside her car, dumbfounded. That's the second huh.

Dire diretso lang ang lakad niya at tila walang pakialam kung manatili lang ako dun sa loob. Naiiling akong tinanggal ang seatbelt bago lumabas at tinungo ang Dean's office.

"Good morning Dean," ani ko sabay yuko. She motioned me to sit down so I did.

"Mister Castroverde, regarding with the competition," she trailed off. "This is the deal, if you and Miss Chua will win the competition, will receive a cash aside from the pocket money and a trip to Japan." Aniyang nakangiti habang tumatango pa. Tila pinapakita sa aking dapat ko ngang gawin 'yun.

"Ma'am, payag na po akong sumali." I said that made her smile.

"I'm so happy with your decision Mister Castroverde, congratulations!"

Tumango lang ako sa kanya bago pirmahan ang sulat na nagpapaloob ng pagpayag kong sumali sa nasabing kompetisyon.

Dumiretso muna ako ng cafeteria bago pumunta sa department namin. Pero bago pa man ako makapasok ng room namin ay may humila na sa'kin ng malakas sa isang bakanteng silid katabi ng sa amin.

"What the heck?" Anas ko nang maisara na niya ang pinto.

Maangas lang niya akong tinignan bago umupo sa isang silya. "Did you agree?"

"You grab me here for that?" Inis kong sabi.

"Yes,"

Umiling lang ako sa ginawang paninitig niya na tila binabasa ang laman ng isip ko. "Oo, pumayag na ako."

Napangiti siya sa naging sagot ko sabay palakpak ng kamay bago tumayo at naglakad palapit sa akin at padarag na hinila ang kwelyo ng damit ko bago bumulong habang malawak ang ngiti.

"Good job, Mike. Good job my Future husband."

And again, for the third time, she left me. Dumbfounded. This time inside the empty dark room.

Damn it! I'll make you pay Dawn Chua! I'll make you pay.