Burden
"P-pasok po kayo." nauutal kong sinabi sabay nilakihan ang bukas ng pinto ng unit ko.
I gulped when he stared at me once again before he entered. Naiwan ang bodyguards niya sa labas ng unit ko.
"Upo po kayo," magalang na sinabi ko ulit at inuwestra pa ang kamay sa sofa ko.
My heart raced. Lalo na nang nilibot niya ang mga mata niya sa loob ng unit ko. They way his eyes roamed, I could hear my heart beating fast per seconds. Para bang doon pa lang hinihusgahan na niya ako.
Napalabi ako sa isip. Gumawi ang mga mata niya sa akin. He's unreadable! Parang kagaya niya si Dash pag seryoso dahil hindi ko mabasa ang mukha niya.
He slowly walked towards my sofa. Dahan-dahan din siyang umupo. The way he moves, it's full of grace. Dalang-dala niya ang sarili kahit na sa pag-upo lang. He
