“พี่รักษ์จะไปไหน”
“กลับบ้าน”
“ไม่นอนที่นี่เหรอ...” หลังจากมีอะไรๆ กันเขาก็อาบน้ำตัวล้างสวมเสื้อผ้า น้ำเสียงเย็นชาเหมือนคนที่ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว
นี้ไม่ใช่แบบที่อติกานต์คิดไว้
นี้ไม่ใช่พี่รักษ์ที่เธอรู้จักมานานถึงสิบปี เขาไม่ใช่ผู้ชายที่แค่จะฟันแล้วทิ้ง
“พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเตรียมงาน คอนโดแกไกลมากฉันขี้เกียจขับรถ” สรรพนามระหว่างกันยังเหมือนเดิม ซึ่งมัน...ดีรึเปล่านะ
“ไปไหนเหรอ”
“ไม่ต้องรู้หรอก รู้แล้วแกก็ไม่สบายใจเปล่าๆ”
“พี่รักษ์”
“งานแต่งญาติพี่โฬม รู้แล้วเป็นไง สบายใจมั้ย” เขารู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางที่อติกานต์จะสบายใจ
เรื่องนี้ไม่มีใครสบายใจได้ทั้งรักษ์ พีระและตัวอติกานต์ด้วย
“...”
“เดี๋ยวบ่ายๆ ก็เสร็จ แกจะไปรอที่ร้านหรือจะรอที่นี่” เห็นใบหน้าจ๋อยๆ แล้วใจก็หล่นตุ้บ เขาไม่ได้อยากเย็นชาหลังจากเสร็จกิจแต่ที่ทำเพราะไม่อยากให้ระดับความสัมพันธ์มันสวิงขึ้นลง
ไม่อยากให้กานต์รู้สึ
