“อ้าวเฮ้ย! เป็นไงบ้างไม่เจอกันตั้งนาน”
“สบายดี รักษ์ล่ะ”
“ดีสิ ทุกอย่างกำลังไปได้ดีเลย” มีงานมากมายจ้างรักษ์ไปแต่งหน้า เขาแทบไม่ได้หยุดพักตลอดเจ็ดวันต่อสัปดาห์ ยิ่งช่วงเทศกาลแต่งงาน รับปริญญา รักษ์วิ่งรับงานแต่งหน้าลูกค้าวันละไม่ต่ำกว่าวันละสามถึงสี่คน
“แล้วนี้...”
“น้องกานต์ แฟนเรา” ร้านอาหารมีชื่อร้านหนึ่งใจกลางเมืองที่คู่แฟนหวานชื่นไปให้บริการตามกระแสโซเชียลนิยม และไม่นิยมแค่พวกเธอเท่านั้นแต่มีคนรู้จักที่ไม่ได้พบหน้ากันนานเข้ามาทักทาย
รักษ์แนะนำอติกานต์ให้เพื่อนผู้ชายอีกคนได้รู้จัก สีหน้าชายคนนั้นดูประหลาดใจอย่างมาก แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นปกติในเสี้ยววินาที
“นี้คงจำกันไม่ได้อะสิ” รักษ์รำลึกความทรงจำของทั้งสองคน
พวกเราสามคนเป็นนิสิตจากรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่หนุ่มหล่อคนนั้นเรียนต่างคณะกับพวกเขาและเธอ
“เอ๋อ...พี่วิทย์นี้เอง”
“โทษทีนะกานต์ พี่นึกไม่ออกจริงๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่วิทย
