ลักษิกาของมังกร

เลือกชีวิตของตนเอง

มังกรรักษาสัญญาตามที่รับปากเอาไว้ เพราะเป็นเฮียมังกรทุกอย่างจึงค่อนข้างง่ายกว่าคนทั่วไป บ้านของคุณย่ากลายเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอโดยสมบูรณ์

ตลอดเวลาในการเจอหน้ากันหลังจากที่เขาหายไปทั้งคืน ไม่ได้มีการพูดคุยกันต่อจากนั้น เธอเองก็ไม่อยากจะเท้าความถึงเพราะจะกลายเป็นการยืดเยื้อเรื่องราวให้ไม่รู้จักจบ

แต่ก็สังเกตว่าบาดแผลที่แขนของเขาถูกพันด้วยผ้าผืนใหม่แล้ว

บาดแผลตรงนั้นคงไม่เป็นอะไรมากหรอกมั้ง

บ่ายวันเดียวกันมังกรให้คนกลับมาส่งที่คอนโด ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไม่มีแม้แต่คำบอกลา

เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วลักษิกา หญิงสาวบอกตนเองพลางมองข้าวของต่างๆภายในห้อง ผ่านคำบอกของคนสนิทที่เขาให้มาส่งเธอ ทุกอย่างภายในห้องนี้เขายกให้เป็นของเธอทั้งหมด

แต่เธอไม่ต้องการอะไรกลับไปทั้งนั้น ตอนเข้ามาเธอมาตัวเปล่า เพราะฉะนั้นตอนกลับเธอก็จะกลับไปพร้อมกับบ้านของคุณย่า

โดยไม่รู้ตัวว่ามีสายตาจับจ้องของเจ้าของห้องตลอดเวลา รอยยิ้มประดับที่มุมปากตลอดเวลานับตั้งแต่เฝ้ามองร่างน้อยเดินเข้าไปภายในห้อง

แมวน้อยที่ต้องการออกไปท่องโลกกว้าง

เย่อหยิ่ง อวดดี นั่นคือสิ่งที่เขาปรามาสแมวเหมียวที่เขาเลี้ยงไว้ในกรงทองนานถึงสองปี

ทั้งที่เขาหยิบยื่นข้อเสนอพิเศษมากกว่าใครให้เธอ แต่กลับถูกปฏิเสธพร้อมกับรอยยิ้มและแววตามุ่งมั่นที่ราวกับไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนใจของเธอได้

เขามองร่างน้อยที่เดินออกมาจากห้องด้วยกระเป๋าใบเล็กเพียงหนึ่งใบ คล้ายกับภาพที่เธอเดินเข้ามาตอบรับข้อเสนอเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด

แทนที่จะเลือกชีวิตอันสุขสบายที่เขาหยิบยื่นให้ หญิงสาวกลับเลือกที่จะนั่งรถเมล์คันเก่าๆ ภายใต้ความร้อนระอุและผู้คนแน่นหนา

แม้ว่าลักษิกาจะได้บ้านคืนกลับไป แต่ต้นตระกูลผู้ดีเก่าแก่ของเธอกลับไร้ทรัพย์สินเงินทอง

นั่นก็เพราะคนในตระกูลต่างร่วมกันผลาญ แต่ไม่ร่วมสร้าง

“ส่งคนติดตามใบบุญเอาไว้”คำสั่งของเฮียมังกรทำเอาลูกน้องที่นั่งอยู่ด้านหน้ามองหน้ากัน

คนสั่งจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเขาสั่งคำเดิมมาสองรอบแล้ว

รถคันหรูยังคงขับเคลื่อนในระดับความเร็วที่ตามหลังรถเมล์คันเก่า มังกรมองเวลาบนข้อมืออย่างใจเย็น เกือบสองชั่วโมงที่ต้องติดอยู่บนการจราจรอันแน่นขนัด ในการเฝ้ามองแมวน้อยที่ถูกปล่อยออกมารับอิสรภาพครั้งแรก

แต่กระนั้นเขาก็ยังคงเฝ้ามองรถคันเก่าด้านหน้าอยู่ตลอดเวลา กระทั่งเห็นว่าหญิงสาวก้าวลงพร้อมกับเปลี่ยนไปนั่งรถแท็กซี่ นั่นก็เพราะรถคันเก่าไปไม่ถึงบ้านของเธอ

มังกรยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยกมือขึ้นปาดคราบเหงื่อจากอากาศอันร้อนอบอ้าว

ทั้งที่มีเส้นทางดีๆให้เลือก แต่ลักษิกากลับเลือกหนทางที่ยากลำบาก

ลักษิกาหยุดมองภาพตรงหน้าอันแสนคิดถึง นับตั้งแต่ตอบตกลงสัญญาของซาตานอย่างเฮียมังกร เธอก็ไม่ค่อยได้ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้นัก นั่นก็เพราะขี้เกียจฟังคำกระแนะกระแหนของคุณอาทั้งสองที่มักจะแวะเวียนมาหาพ่อของเธอ

พ่อที่ยังคงมอบทุกอย่างให้น้องๆที่ไม่รู้จักพอ กัดกินคนย่าจนไม่เหลืออะไร และรายต่อไปคงเป็นพ่อของเธอเอง

ลักษิกายิ้มกว้างเมื่อมองออกไปแล้วไม่เห็นรถของเหล่าคุณอา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองบ้านที่ยังคงความเขียวขจีและมีชีวิตชีวา

นอกจากมังกรรับปากว่าจะคืนบ้านให้เธอแล้ว เขายังดูแลบ้านของเธอเป็นอย่างดี

ค่าใช้จ่ายในการดูแลบ้านหลังนี้ต่อเดือนไม่ใช่น้อยๆ ตั้งหลักอีกสักหน่อยเธอคงต้องออกไปหางานทำ ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาให้เกิดประโยชน์สักที

“คุณบุญจะกลับมาทำไมไม่บอกป้าก่อนคะ ป้าจะได้เตรียมของโปรดไว้ให้”ป้าเอ๋แม่บ้านคนสนิทของคุณย่า และยังเลี้ยงดูเธอมาแต่เด็ก เอ่ยร้องทักมาแต่ไกล

แม้อายุจะมากแต่สายตายังว่องไวเสมอ

“ขอโทษนะคะที่บุญไม่ได้บอกก่อน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบุญจะกลับมาอยู่ที่บ้านค่ะ ป้าเอ๋ช่วยดูแลบุญเหมือนตอนเด็กๆด้วยนะคะ”หญิงสาวว่าจบพร้อมกับเข้าไปออดอ้อนคนที่รักและเคารพ

นั่นจึงทำให้ป้าเอ๋รู้ว่าสัญญาของลักษิกาและเฮียมังกรได้จบลงแล้ว

“คุณหนูของป้า แล้วนี่กลับมายังไงคะ”ป้าเอ๋ถามพร้อมกับมองผ่านลักษิกาไปทางด้านหลัง ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

“บุญนั่งแท็กซี่เข้ามาค่ะ”

ได้ยินแล้วป้าเอ๋ก็ถอนหายใจออกมา เพราะรู้อยู่แล้วว่าใบบุญทำพันธสัญญากับใครเอาไว้ แต่ก็แอบคาดหวังบางอย่างเอาไว้ในใจ

“ดูซิเนี่ย คงทั้งเหนื่อยทั้งร้อนแย่เลย”ป้าเอ๋หยิบทิชชูซับหน้าให้หญิงสาว

ลักษิกาเติบโตมาด้วยความพร้อมในครอบครัว ตั้งแต่เด็กหญิงสาวไม่เคยต้องใช้ชีวิตลำบาก ได้อยู่ในห้องแอร์เย็นๆ มีคนขับรถให้ตลอดเส้นทางที่ต้องการเดินทางไป

แล้วดูตอนนี้ เธอรู้ว่าลักษิกานั้นมักจะหน้ามืดเมื่อเจอกับอากาศร้อน แต่หญิงสาวยังคงฉีกยิ้มเอาไว้ตลอดเวลา

“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะป้าเอ๋ อีกหน่อยบุญก็ชินแล้ว”

“ว่าแต่คุณพ่อไปไหนเหรอคะ”ตั้งแต่เข้ามาเธอก็พบเพียงป้าเอ๋คนเดียว

“คุณท่านออกไปหาเพื่อนน่ะคะ”ลักษิกาพยักหน้าเข้าใจ คิดไว้อยู่แล้วเพราะไม่เห็นรถจอดที่โรงรถ

รถคันหรูที่เคยนั่งถูกขายไปเมื่อสองปีก่อนเหลือเพียงกันเก่าที่พ่อของเธอใช้เท่านั้น

“งั้นบุญขอตัวขึ้นไปพักผ่อนด้านบนนะคะ รู้สึกจะเป็นลมยังไงไม่รู้”ลักษิกาทำท่าจะก้าวขึ้นบันไดไป ป้าเอ๋ที่พึ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบเอ่ยห้าม ก่อนจะหายกลับเข้าไปในครัวสักพักและกลับมาพร้อมน้ำฝรั่งคั้นสด

ตอนแรกป้าเอ๋ก็แปลกใจหลังจากได้รับสายตรงจากใครบางคน แต่ตอนนี้ก็พอจะเข้าใจบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้ว

“ขอบคุณค่ะ”ลักษิกาเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับน้ำฝรั่งคั้นสดขึ้นดื่ม แม้จะสงสัยอยู่บ้างแต่หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่เอ่ยถามออกไป

เธอไม่ชอบอากาศที่ร้อนอบอ้าว เพราะนั่นมักจะทำให้เธอปวดหัว มีไม่กี่คนที่รู้ว่าสิ่งที่จะดับอาการเหล่านั้นของเธอได้คือน้ำฝรั่งคั้นสดๆ แบบนี้

ลักษิกาส่งแก้วเปล่ากลับคืนให้ป๋าเอ๋ ก่อนที่จะเดินขึ้นห้องไปพร้อมกับลางสังหรณ์บางอย่าง

หรือว่าคนบ้านั่นจะไม่ยอมปล่อยเธอไป