Bataklıkta Saklı Güller

Bölüm 11

2 ay sonra

Gözümde ki bandana yüzünden hiçbir şey göremezken elimi tutan ellere daha sıkı sarıldım. "Hadi! Hala gelmedik mi?"diye sabırsızca sordum. Yola çıktığımızdan beri kaçıncı soruşumdu? 5 10 Belki de daha fazla. Elimin üstüne sıcak öpücüğünü kondurdu ve "Geldik."dedi.

Arabadan inmiş ve hemen kapımı açıp araçtan inmeme yardım etmişti. Burnuma dolan temiz hava ile gülümsedim "Kamp mı?"diye sordum.

Bandanayı çıkarırken "Daha iyisi."dedi. Gözlerimin ışığa alışması için birkaç saniye bekledikten sonra önümde duran külübe tarzı tek katlı eve baktım.

"Bu ne?"

"Evimiz." Evimiz. Bu cümle o kadar yabancı ve aynı zamanda o kadar tanıdıktı ki. Gözlerim dolarken hızla güçlü kollarına atladım. "Evimiz."diye tekrar ettim. Belime doladığı kolları içimi güvenle doldururken geri çekilip merakla evi inceledim.

Ev ormanın içindeydi,arkasında duran dağlar ve eteklerinde ki kar eşşiz bir manzara sunarken hemen aşağısında ki dere adeta bir müzik gibiydi. Fakat etrafta başka hiç ev yoktu. Bir an bana yetimhaneyi hatırlatsa da anında kendimi susturdum.

"Beğendin mi?" silkinip kendime geldim ve beni izleyen Wolf'a döndüm.

"Bayıldım! Çizgi filmden çıkmış gibi sadece..." sadece çok ıssızdı ve bu beni korkutuyordu. Ama bunu ona söyleyip hiçbir şeyden memnun kalmayan biri gibi gözükmek istemiyordum ve nerede olursa olsun benim ve onun aynı evde yaşayacağını düşünmek içimi sevinçle dolduruyordu.

Wolf ellerini yanaklarıma koydu ve "Sadece ne?" diye sordu.

"Çok ıssız Wolf, yanlış anlamanı istemiyorum ama neden?" Wolf yanağıma bir öpücük kondururken içim titredi.

"Çünkü sadece sen ve ben olalım istiyorum Virginia. Birbirimizi hiç olmadığımız hallerde görelim kendimizin bile bilmediği yönlerini keşfedelim istiyorum. Her daim yalnızca senin gözlerini görmek istiyordum." boynuna sıkıca atladım "Güzel."dedim.

Sadece o ve ben başka hiç kimse yoktu. Ayırca eğlenceli bile olabilirdi doğayı her zaman çok sevmişimdir burada da doğayla baş başa olmak çok keyifliydi.

Külübenin bir odası,mutfak ve banyo vardı. Oldukça küçüktü ama dekorasyonu o kadar şirindi ki. Salonda ki puf koltuğa kendimi attım ve beyaz büyük camdan gözüken ormanı izledim.

Wolf elinde valizlerle ortaya çıktığında şaşkınlıkla yerimden kalktım "Hey!Benim valizimi ne ara topladın?"

"Uyurken."dedi. Yardım etmek için yanına gittim "Bir tanesini bana ver." sahte bir kızgınlıkla bana baktı.

"Senden büyük olabilirim ama yaşlı değilim Virginia."bu sözleri ile gülerken "İyi ama valizimi düşürme." dedim.

Akşama kadar evi yerleştirdik. Evimizi. Banyoda diş fırçalarımızı yan yana koyduk şampuanlarımızı kıyafetlerimizi hepsi yan yanaydı. Belki çok basit şeylerdi ama onunla yaptığım her şey o kadar güzel geliyordu ki.

Sonunda oturduğumuzda kollarını bedenime sardı.

"Yoruldun mu?" başımı hayır manasında salladım.

"Yalancı,gözlerin hiç öyle demiyor."başımı kollarına gömerken resmen ayakta uyuyordum.

"Virginia?"

"Hm" bir süre sustu tam başımı kaldıracaktım "Hadi yatalım." dedi. Gözlerim kapalıyken kollarına aldı ve yatak odasına gittik. Yatağa uzandığım gibi uykuya daldım.