Hastaneden o sabah fırlayıp çıktıktan sonra geçen üç gün, hayatımın en uzun, en sessiz ve en boğucu günleri oldu. Evdekilerin "Neden eve erken döndün, kızın yanında kalsaydın" sorularını "Hastanenin içi çok kalabalıktı, Selin tek kalmak istedi" yalanıyla geçiştirip odama kapanmıştım. O üç gün boyunca dükkânımın kapısını açmadım; makinelerimin fişleri çekili, tüllerim sımsıkı kapalı kaldı. Yanağımdaki tokat izi hafif sarımtırak bir lekeye dönüp solarak kapandı ama içimdeki o kırık dökük boşluk her geçen saat biraz daha büyüdü.
Dördüncü günün sabahında, sokağın başından gelen araba kapısı sesiyle penceremin tülünü iki milim araladım.
Yiğit Abi’nin arabası sokağın köşesindeki evin önünde durdu. Kapı açıldı; önce Selin indi. Yüzü üç gün öncesine göre daha toparlanmıştı ama omuzlarındaki o
