(เด็กดื้อของศิลา)
เมื่อเตชินท์ขับรถออกจากเรือนไม้สักหลังใหญ่มาได้ครึ่งชั่วโมงกว่า ด้านศิลาที่เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นเมื่อทนคิดถึงอีกคนไม่ไหว
"ไอเตกูคิดถึงน้องเซียว่ะ กลับไปหาน้องเซียกันเถอะ ให้กูได้เห็นหน้าน้องเซียสักนิดก็ยังดี"
"แม่ง! ไม่บอกกูพรุ่งนี้เลยวะ เรื่องเยอะฉิบหาย! ถ้าอยากกลับไปหาน้องเซียมึงก็มาขับเองเลย" เตชินท์ถึงกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะเขาขับรถออกมาได้ไกลพอสมควรแล้วแต่เพื่อนดันพึ่งมาบอกให้เขาขับรถกลับไปอีก แต่กระนั้นเขาก็เข้าใจเพื่อนจึงไม่ได้ขัดอะไร
"เออ งั้นมึงจอดเดี๋ยวกูขับเอง"
"เออ แต่หาที่พักก่อนเถอะว่ะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหาน้องเซียกัน" เตชินท์เอ่ยบอกเพราะเห็นว่ามันมืดค่ำแล้ว ควรจะพักเอาแรงกันก่อน
"แต่กูอยากไปหาน้องเซียตอนนี้" ศิลาดึงดันที่จะไปหาเด็กสาวให้ได้
"ไอศิมึงแหกตาดูบ้างว่ามัดค่ำแล้ว อีกอย่างที่นี่มันใต้นะเว้ยไม่ใช่ถิ่นเรา" เตชินท์เตือน
