Nakangiting pinagmasdan n’ya ang natutulog na si Janus. Hindi n’ya akalaing makikita n'ya itong muli. Parang kanina lang ay inaasam-asam n’yang sana ay makasama n’ya itong muli. Ngunit heto ngayo’t pinagmamasdan na n’ya ang maamo nitong mukha habang nakapakit ang mga mata nito.
Mas lalo lang lumapad ang kanyang ngiti ng makita ang isang tangkay ng pulang rosas na nasa tabi nito. Kinuha n’ya iyon at inamoy. Hindi n’ya maiwasang mapapikit habang ninanamnam ang sandaling iyon. Hindi n’ya maiwasang kiligin. Kahit hirap na hirap na itong tumayo at magsalita kanina ay nagawa pa rin nitong ibigay sa kanya ang paborito n’yang bulaklak.
Napabuntong hininga s’ya ng makita ang mga pasa at sugat nito sa mukha at sa iba pang parte ng katawan nito. Nalulungkot s’yang isipin na naghirap ito sa kamay mi
