ลูกกระสุนบีบีกันโดนกลางหลังของเขาเต็มๆ แต่มันก็แสบน้อยกว่าตรงหน้าขาอยู่ดี ถึงอย่างนั้นถ้าเด็กน้อยในอ้อมกอดเขาโดนผิวขาวๆ บางๆ ก็คงเป็นรอยและคงเจ็บน่าดู
"ละ ลุง" เธอชะโงกหน้าไปดูก็เห็นใครคนหนึ่งวิ่งหลบไปอีกทาง แต่แค่เห็นข้างหลังก็รู้แล้วว่าใคร..ยัยแอ๊บเชอรี่
"เกือบแล้วมั้ยล่ะตัวแสบ รีบหนีสิครับเดี๋ยวโดนยิงหรอก" น้ำเสียงอ่อนโยนบวกกับสายตาเป็นห่วงทำให้เธอเริ่มทำตัวไม่ถูก รีบผละออกจากเขาแล้วไปหาที่หลบทันที
"ไอ้ฟ้า..แกกำลังรู้สึกอะไรอยู่วะ" มือน้อยๆ วางทาบบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของคนๆ หนึ่งที่มองด้วยความเจ็บปวดจนน่าสงสาร แต่ใครจะไปยอมแพ้ให้กับผู้ชายแก่ๆ (ในสายตาเขา) กันล่ะ คิดจะกินเด็กเหรอ..อย่าหวัง
ผลการแข่งเป็นออกมาแน่นอนว่าทีมฟ้าชนะเพราะหัวหน้าทีมบู้กระหน่ำสาดกระสุนบีบีกันอย่างเมามัน นึกย้อนไปตอนสุดท้ายที่หัวหน้าทีมประชันหน้ากัน คนที่กำลังหลงเด็กน้อยตรงหน้าไม่ยอมเ
