İkisi de birbirlerine baktıkça gülümseseler de yüreklerinin ulaşılması en zor yerinde tarifi imkansız bir acı vardı. İkisi de kaderlerine üzüldü. Bir şekilde birbirlerini tanımaya izin veren o kaderleri birlikte mutlu olmalarına izin vermiyordu işte. Boran, ne olursa olsun ‘Esma’dan vazgeçmem’ diye düşünüyordu o dakikalarda. Esma ise ‘ne yaparsam ben vazgeçer de çocuğu olup kendi hayatına döner’ diye iç geçiriyordu.
Esma yanında derin düşüncelere dalmışken araba kullanıyordu Boran. İkisi de çok sessizdi. Çok şey anlatıyordu bu sessizlik aslında ama onların derdi bir diğerinin sessizliği değil kendi acılarıydı. Gülmeye alışmamış yüzde gülücükler duramıyordu işte. Esma’nın yüzüne de gelip yerleşen güzel gülücükleri çok kalamadılar orada. Yerleşemeden daha gitmek zorunda kaldılar.
İnsanlara
