İkisi de koskoca bir hayatın onlara borçlu olduğu mutluluğu, sömürmek istercesine tadıyorlardı o günlerde. Hiç gülmediği kadar gülüyordu Esma ve hiç mutlu olmadığı kadar mutluydu. Mutluluğu kalbine sığmıyor etrafına taşıyordu. Ailesini, okulunu her şeyi unutmuştu burada. Kendini güzel günlerin kollarına bırakmış, ilk defa geleceğe umutla bakıyordu. Güzel günler düşlüyordu kendini prenses gibi hissettiği bu günlerde.
Balayı bitti, Esma ve Boran konağa döndü. Boran, Esma’nın ailesine ondan habersiz her ay düzenli para gönderdi. Esma, yatay geçiş yaptı. Şanlıurfa Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne yerleşti. Boran’ın ailesi başlangıçta ‘okumasın, ne gerek var ki ağa karısı, ihtiyacı da yok’ dediler. Boran karısını savunması gereken her ortamda onun istediğini yaparak yanında durdu.
Her şey
