Asansörün kapısının açılmasıyla kendini içeri attı. Gönül’ün olduğu katın düğmesine basıp beklemeye başladı. Kapılar açıldığında Gönül’ün kaldığı odaya doğru ilerledi. Odanın önüne geldiğinde, derin bir nefes çekti içine. Kapıyı yavaşça açıp içeri girdi. Ay ışığının aydınlattığı odada Gönül ve annesinden başka kimse yoktu. Yüreği sıkıştı, bir kez daha. Korkuyla tekledi kalbi. Ya gittiyse… Diye düşündü. Ya geç kalmışsa? O zaman ne yapardı, hiç bilmiyordu Özgür. Ve bilmek de istemiyordu.
Odadan çıkacağı sırada gördü, dolabın hemen yanındaki valizi. Tüm bedenine yayılan rahatlamayla titredi. Gitmiş olabileceği düşüncesi bir anlığına dahi olsa tüketmeye yetmişti Özgür’ü. Odadan çıktığında kendini koridordaki oturaklardan birine attı. Zor geliyordu bedenini taşımak. Aslında zor olan, yüreğinde
