Gözlerine bakamıyordu Özgür, Bahar adını verdiği sevdiğinin. Ona istediği karşılığı verememenin hüznüyle eğiliyordu boynu. Suçluydu. Onu, bir nefesten öteye gidemeyeceğine inandırdıktan sonra, nefessiz bırakmaktı suçu. Affetmeyecekti kendini. Affedilecek neyi vardı ki? Keşkelerle dolu bir ömürden başka ne vardı elinde? Ne kalmıştı Özgür'den geriye?
Hiçbir şey... Hiçbir şey kalmamıştı Özgür'de. Ne eski neşesi kalmıştı ona, ne de uçarı halleri. Umursamaz kimliği kendisini çoktan terk etmişti. Vicdanında olan prangalarla soluk alıp veriyordu şimdi. Ama yetmiyordu... Yetmeyecekti...
“Durumu nasıl kardeşimin?” diye soran Ömür'e kim olarak cevap verecekti? Bölünmüştü Özgür... Parça parçaydı ruhu tıpkı kişiliği gibi. Birçok rol üstlenmişti Ömür'ün hayatında. Sevdiği adamdı her şeyden önce, bili
