Sessizliğin hükmü geçiyordu aralarında. Konuşamıyordu kimse. Özgür, duyduklarının gerçekliğiyle sarsılırken, Umut’a bakamıyordu. Baktığı an, bitecekti sanki bu gürültülü sessizlik. Bir de geçip giden yılların oluşturduğu çekingenlik vardı üzerinde. Gidemiyordu ona. Saramıyordu… Korkuyordu Özgür, duyduklarına rağmen…
“Sana kızgın değilim.” Deyişi doldurdu kulaklarını, sonra. Kaldırmadı başını yerden. Yeşil olan gözleri, kırmızıya boyanmışken bakmak istemedi canının diğer yarısına.
“Can’ımın acısı dinmese de, söndü alevi… Bu yüzden belki de düşünmeye, kör kaldığım gerçekleri görmeye başladım… Pişmanlıkla yandı bedenim bu defa… Yaptıklarımın, sebep olduklarımın ve kaybettiklerimin pişmanlığıyla yandım… Seni gördükçe harlandı yangınım. Yanmak istedim bu yüzden… Sustum, af dileyemeden… Geçmi
