Magdamag akong umiyak at kinaawaan ang sarili ko habang nakakulong dito sa ilalim ng bahay na ito. Baka nga kahit patayin ako dito ni Dalton ay walang makakaalam.
Napapaisip tuloy ako kung hinahanap din kaya nila ako. Nag-aalala rin kaya sila sa akin? Sabagay sa sobrang pag-aalala nga nila ay halos araw-araw ko ng pinapasakit ang ulo ng mga kaibigan ko. Natawa tuloy ako sa isiping iyon dahil baka ngayon ay napagod na sila. Dahan-dahan akong bumangon at naghilamos nang mukha. Nakakatanga lang dahil hindi ko naman talaga makita ang sarili ko dahil wlaang kahit anong bagay dito na pwede kung magamit para saktan ang sarili ko at saktan si Dalton.
Napapaisip din tuloy ako kung dito niya rin ba kinukulong ang mga babaeng sabi ni Benj ay tinatago niya at gaya ko ay inaangkin. Pero kung marami
