Nanginginig, pasaan at puro sugat ang babaeng nakaupo ngayon sa tabi ko. Iyon ang bumungad sa akin ng pagbuksan ko siya ng pinto sa likod ng sasakyan ko. Ilang beses pa akong kumurap-kurap habang nakatingin sa kanya baka sakaling mali lang ako ng nakikita. Baka sakalkng namamalikmata lang din pala ako.
Iba sa babaeng huli kung nakita ilang linggo na ang nakakalipas.
Hindi man ako makapaniwala sa itsura niya ngayon ay hindi ko magawang magtanong. Ang tanging nasa isip ko lang ngayon ay maging maayos siya. Dahil habang tumatagal ko siyang nakikita sa ganitong ayos ay parang dinudurog ang puso ko sa bawat pag pitlag at pagpiksi nito tuwing magdidikit ang balat naming dalawa. Takot na takot ito ng tulongan ko siya kanina na animoy sasaktan ko siya. Halos hindi na rin ito makadilat sa sobran
