Bodrum
Erkan ay inihaw ang kanyang mga kamay sa lababo ng kanyang kuwarto, huminga ng malalim upang kahit papaano ay mapalakas ang kanyang nerbiyos na maramdaman na, lalo na't hindi niya mawari kung kailan titigil ang mga sigaw ng anak ni Eskender na tila ayaw nang umalis sa kanyang isipan. Naaalala niya ang amoy ng nasusunog na karne, dahil hindi lamang sa kanyang dibdib na naging bukasan ang balat dahil sa unang pagkakadikit nito, kundi pati na rin sa kanyang mukha. Hindi siya pinagdikitang muli sapagkat wala namang problema ang mga iyon sa mga sigaw ni Kerem at Berat, at wala rin silang pagkaabalahan sa kanyang kaisipan.
Tinapos niyang saraan ang kanyang mga mata at ginamit ang kanyang mga kamay nang di-mapakali sa gilid ng porselana upang madama ang sarili. Bumalik sa kanya ang amoy
