Sabah gözlerini açan Ronya, sığındığı adama baktı. Ellerinden kaçıracakmış gibi kendisini sarıp sarmalayan kollarına tüy dokunuşu gibi bir öpücük kondurdu. Kokusunu bedenine kazıyan kocasının huzurlu uykusundaki yüzüne odaklandı. Esmerdi.. Çokça esmer...
Kirpiklerinin arkasına sakladığı koyu kahveleri görmese de, kara kaşlarına dokunmak istedi ama dokunmadı. Yüzüne oturan sakinliği, bulaştı Ronya'ya da. Aslında bir an önce kalkıp kahvaltıya inmeleri lazımdı ama şu an Yavuz'un bu hali her şeyden daha önemli gibi geldi Ronya'ya. Dolgun dudaklarına bakarken yutkunamadan edemedi. Dün gece çok tatmıştı o dudakları ama şimdi en sevdiği tatlıya uzaktan bakıyor gibiydi. Bir daha öpmek, bir daha, bir daha istiyordu. Dayanamadı parmakları mantığından ayrık bir şekilde uzandı o dudaklara, bir ressam
