ลออรัก

ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

"จอม หนูอ้อคือลูกสาวของพี่ เป็นคนเดียวที่พี่รักมาก ถือว่าตอบแทนความช่วยเหลือในครั้งนั้น ช่วยรับหนูอ้อไปดูแลได้ไหม พี่คงไม่มีวาสนามากพอที่จะอยู่ดูแลอีกแล้ว แค่ก ๆ"

พันกรเอ่ยกับรุ่นน้องคนสนิทอย่างจอมพล หลังจากชายหนุ่มทราบเรื่องอาการป่วยของรุ่นพี่ที่นับถือก็รีบเคลียร์งานทั้งหมดที่สวน ขับรถจากสุราษฎร์ธานีมาหาเขาที่กรุงเทพฯ มาถึงอาการของคนตรงหน้าก็ดูจะทรุดหนักลงไปมากแล้ว

"พูดอะไรแบบนั้นครับ พี่ยังอยู่ได้อีกหลายปี"

"อย่าปลอบใจพี่เลยจอม โรคนี้ไม่มีทางรักษาหายมานานแล้ว พี่ห่วงก็แต่

หนูอ้อเท่านั้น"

"ผมสัญญาว่าจะดูแลหนูอ้อให้ดีที่สุด จนกว่าเธอจะเรียนจบระดับมหาวิทยาลัย ถึงตอนนั้นก็ให้ตัดสินใจต่อว่าจะเอายังไง ผมพร้อมจะสนับสนุนเธอไปตลอด"

"แค่ก ๆ ได้ยินแบบนี้พี่ก็เบาใจ..."

มือหนายังคงกุมมือของพันกรเอาไว้จนแน่น อยากพูดปลอบใจให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไร เลยทำได้เพียงกุมมือเอาไว้แทน

"พี่ฝากหนูอ้อด้วยนะ"

"พี่กร พี่..."

เสียงของจอมพลเหมือนขาดห้วงไป ตามด้วยเสียงความวุ่นวายที่ดังก้องอยู่ในหู ร่างสูงรีบสาวเท้าออกมาจากห้องฉุกเฉินเพื่อนั่งเงียบอยู่คนเดียวตรงเก้าอี้ด้านหน้า จนได้ยินเสียงฝีเท้าน้อย ๆ ก้าวเข้ามาหา ในมือเล็กของเด็กหญิงกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวไม่ใหญ่มากเอาไว้จนแน่น

"คุณอาเป็นอะไรเหรอคะ"

จอมพลทำได้เพียงฝืนคลี่ยิ้มแห้ง ๆ ออกมาเท่านั้น พลางเงยหน้ามองเพดานเพราะไม่อยากให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ในขณะที่เสียงเล็กของเด็กหญิงลออรักยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขาตลอดเวลา

"คุณหนูคะ อย่าเพิ่งกวนคุณอาเขาเลยค่ะ"

ป้าสายแม่บ้านที่คอยดูแลคุณหนูตัวน้อยมาตลอดเอ่ยขึ้น ท่านพยายามจะรั้งลออรักออกไป แต่เสียงของจอมพลกลับดังขัดขึ้นมาซะก่อน

"ไม่เป็นอะไรครับ ผมดูเธอเอง"

"ป้าฝากด้วยนะคะ"

จอมพลยิ้มรับ มือหนารั้งเด็กหญิงขึ้นมานั่งบนตักพลางยื่นสองแขนไปโอบกอดรอบเอวของเธอเอาไว้หลวม ๆ

"ลออรัก..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อเด็กหญิง คนจำชื่อตัวเองได้ก็คลี่ยิ้มบางแทนคำตอบออกมา "หลังจากนี้หนูอ้อยินดีจะไปอยู่กับคุณอาจอมไหมครับ"

ใบหน้าเล็กเอียงคอด้วยความสงสัยทันที เพราะไม่ค่อยเข้าใจคำถามของคนตรงหน้าเท่าไหร่ หนูน้อยเพิ่งจะเจ็ดขวบเอง แม้จะรู้ความมากแล้ว แต่ในบางเรื่องก็ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่

"ทำไมหนูอ้อต้องไปเหรอคะ คุณพ่อจะไปด้วยหรือเปล่า"

"คุณพ่อไปไม่ได้แล้วครับ"

"ทำไมล่ะคะ" คำถามกรีดแทงหัวใจดังขึ้นมา เด็กน้อยจะรู้บ้างไหมว่าไม่มีพ่ออยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นเอง

"คุณพ่ออยู่บนสวรรค์แล้ว... ไปกับพวกเราไม่ได้แล้วครับ"

"คุณอามีขนมให้หนูอ้อกินไหมคะ" เสียงเล็กเริ่มสั่น แต่กลับพยายามฝืนไม่ให้หยาดน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม เด็กน้อยรู้ดีว่าคำตอบก่อนหน้านี้ของคุณอาตรงหน้าเธอหมายความว่าอะไร

"มีสิครับ เยอะแยะไปหมดเลย"

"คิก ๆ จริงเหรอคะ แล้วขนมอร่อยไหมคะ"

เสียงหัวเราะยังคงดังกลบเกลื่อน แต่ในใจกลับร่ำร้องไม่หยุด…

"อร่อยครับ หนูอ้อจะไปกับคุณอาใช่ไหม"

"สัญญาค่ะ"

ปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายยื่นไปตรงหน้าของจอมพลด้วย ชายหนุ่มมองนิ้วมืออวบเล็กของเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นปลายนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวสัญญาตอบกลับบ้าง

ป้าสายที่ยืนมองอยู่ได้แต่น้ำตาไหลอาบแก้ม เพราะนึกสงสารคุณหนูตัวน้อยเหลือเกิน แม่ทิ้งไปตั้งแต่แบเบาะ ครั้นพ่อก็มาป่วยและจากไปอีก ชีวิตของลออรักช่างน่าสงสารจับใจจริง ๆ

"พาเธอกลับบ้านก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจะเป็นธุระจัดการให้เอง"

"ขอบคุณนะคะ"

เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่จอมพลต้องอยู่จัดการธุระทุกอย่างที่นี่ และดูเหมือนญาติพี่น้องคนอื่นของพันกรไม่มีใครยินดีจะรับเลี้ยงลออรักเลยสักคน มีแต่ผลักไสกันไปมา จนสุดท้ายเป็นเขาเองที่ต้องเอ่ยความตั้งใจสุดท้ายของพันกรขึ้นมาแทน

"ผมจะเป็นผู้ปกครองของหนูอ้อเองครับ และหวังว่าทุกคนจะไม่ทำให้ผมต้องลำบากใจ"

"อยากทำอะไรก็ตามใจ แล้วอย่าพากลับมาคืนละกัน" ผู้เป็นป้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยแยแสหลานสาวเท่าไหร่ ปกติครอบครัวตัวเองก็มีกันอยู่เยอะแล้ว เลยไม่อยากรับเข้ามาเป็นภาระเพิ่ม

"ครับ"

"บ้านหลังนี้ถ้าเป็นไปได้ก็ขายซะ" อาผู้ชายของลออรักเสนอความคิดเห็นออกมา แต่ดูเหมือนจอมพลจะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้

"คงไม่ได้หรอกครับ สิทธิ์ขาดในบ้านหลังนี้เป็นของหนูอ้อ รอให้เธอโตพอที่จะตัดสินใจอะไรได้ ถึงตอนนั้นค่อยมาถามความเห็นกันอีกที ในเมื่อพวกคุณไม่ยินดีที่จะดูแลหนูอ้อ ผมก็จะพาเธอกลับไปด้วยและหวังว่าทุกคนจะจำคำพูดของตัวเองในวันนี้ได้ อนาคตอย่ามาทำให้หนูอ้อต้องลำบากใจเด็ดขาด"

จอมพลไม่ได้ฟังเสียงอะไรของคนทั้งคู่อีก นอกจากเดินออกมาจากห้องรับแขก ก่อนจะเจอเข้ากับเด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตารออยู่ที่รถ

"ผมฝากที่นี่ด้วยนะครับ ถ้าขาดเหลืออะไรติดต่อหาผมตามเบอร์ที่แจ้งไว้ได้เลย ผมยินดีให้ความช่วยเหลือ"

"ขอบคุณที่เอ็นดูคุณหนูนะคะ"

"มันเป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ"

จอมพลคลี่ยิ้มบางออกมาพลางยื่นมือไปตรงหน้าเด็กหญิงลออรัก แม้จะแปลกใจเล็กน้อยแต่พอเห็นว่าป้าสายพยักหน้าให้เธอก็ยอมจับมือและตามคุณอาขึ้นรถไป

ชีวิตหลังจากวันนี้ของลออรัก จะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้วสินะ...

.

.

.

11 ปีต่อมา...

เด็กหญิงลออรักในวันนั้น กลับกลายเป็นนางสาวลออรักในวันนี้ เพราะความน่ารักสดใส ช่างพูดช่างเจรจาของเธอ ทำให้ทุกคนที่บ้านเทพณรงค์กรพากันหลงรักไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะคุณลุงจรัญ พี่ชายของคุณอาจอมพล ท่านหลงหลานสาวคนนี้มากเป็นพิเศษ แม้จะรู้ดีว่าหญิงสาวไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลตัวเองก็ตาม

"คุณลุงคะ หนูอ้อเรียนจบมอหกแล้วนะ คุณลุงสัญญาว่าจะซื้อของขวัญให้ด้วย" เสียงอ้อนเอ่ยขึ้น

"ลุงไม่ลืมหรอก" คนเป็นลุงถึงกับยิ้มขำออกมาด้วย

"แล้วอาจอมล่ะคะ"

"น่าจะอยู่ที่สวน คงคุยเรื่องงานอยู่กับคุณพิมครับ"

พิม หรือ พิมผกา ที่ลออรักไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ เพราะหญิงสาวดูหมายปองคุณอาจอมพลของเธออยู่ไม่ใช่น้อย สายตาที่คอยมองเขามันมีความหมายตลอด จนบางครั้งก็อยากจะจิ้มให้ตาบอด แถมยังชอบเอาเรื่องงานมาอ้างเพื่อเจอกับคุณอาของเธออยู่บ่อยครั้ง

"งั้นหนูอ้อขออนุญาตคุณลุงแทนได้ไหมคะ"

"หืม? อยากไปไหนงั้นเหรอ"

"เย็นนี้หนูอ้อขอไปสังสรรค์ที่บ้านของนพพลนะคะ มีเพื่อน ๆ ไปกันหลายคนเลย อีกเดี๋ยวก็ต้องพากันแยกย้ายไปเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว กลัวนาน ๆ จะได้เจอเพื่อน"

"ลุงอนุญาตได้อยู่หรอก แต่หนูอ้อต้องไปขออนุญาตผู้ปกครองตัวจริงด้วย"

จรัญเอ่ยกับหลานสาวออกไป ครั้นจะอนุญาตเองซะทีเดียวก็กลัวจะข้ามหน้าข้ามตาผู้ปกครองตัวจริงอย่างน้องชาย แล้วพานโกรธใส่เขาอีก

"โธ่! คุณลุงคะ มันก็เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนหรอก รายนั้นถ้าไม่ก็คือไม่ ลุงว่าหนูอ้อไปขออนุญาตสักหน่อยก็ดีนะครับ" จรัญบอกกับหลานสาวยิ้ม ๆ แม้จะรู้คำตอบของน้องชายดีอยู่แล้วก็ตาม

ดูแลมาเป็นอย่างดี ยิ่งโตยิ่งสวยน่ารัก มีเหรอจะไม่หวง ใครเข้าใกล้เป็นต้องแยกเขี้ยวใส่โดยไม่รู้ตัวตลอด นี่ถ้ารู้ว่าจะไปสังสรรค์บ้านเพื่อนผู้ชาย ครั้นจะขอตามไปด้วยอีกน่ะสิ

"ก็ได้ค่ะ"

ลออรักยอมจำนนพลางสาวเท้าไปทางสวนด้านหลัง ที่นั่นจะมีศาลาไม้หลังไม่ใหญ่มากตั้งอยู่ แต่พอมาถึงบริเวณนั้นกลับต้องชะงักเพราะเห็นเหมือนคนทั้งคู่กำลังยืนจูบกันอยู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างในทันที ไม่คิดว่าคุณอาจอมที่เธอรักจะกล้าทำเรื่องบัดสีในที่สาธารณะแบบนี้ แม้จะเป็นบ้านของตัวเองก็ตาม

ความรู้สึกไม่ชอบใจแล่นเข้ามาทันที พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะก่อนจะรีบหมุนตัวเดินหนีกลับขึ้นห้องนอนแทน

เธอไม่ชอบ... หัวใจมันกระตุกวูบไหวไปหมด ทำไมถึงเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายกันนะ

"คนนิสัยไม่ดี ทำอะไรไม่อายฟ้าดิน ชิ!"

ลออรักเบะปากให้กับคำพูดของตัวเองไปด้วยก่อนจะรีบเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ก่อนจะออกมาแต่งตัวด้วยชุดเสื้อยาวคอกลมตัวไม่ใหญ่มากและกางเกงขาสั้นแบบธรรมดา เดินออกจากห้องลงมาด้านล่างก็ยังคงเจอคุณลุงจรัญนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม

"หนูอ้อจะไปบ้านนพพลแล้วนะคะ"

"ชุดนี้งั้นเหรอ?"

จรัญปรายตามามองหน้าหลานสาวเล็กน้อย พลอยทำให้ลออรักต้องมองสำรวจตัวเองไปด้วย เธอก็ไม่ได้แต่งตัวโป๊นะ กางเกงขาสั้นใส่ออกบ่อย

"ปกติหนูอ้อก็แต่งแบบนี้นะคะ"

"แต่งอยู่บ้านกับไปบ้านเพื่อน มันไม่เหมือนกันนะครับ"

"เหมือนค่ะ"

"ดื้อจริง ๆ เลย"

"เปล่าดื้อสักหน่อย งั้นหนูอ้อไปก่อนนะคะ ป่านนี้กุ้งนางคงมารอรับแล้ว"

ลออรักบอกพลางหมุนตัวเดินออกไปด้านหน้าของตัวบ้าน ยืนรอแค่ไม่นานกุ้งนางก็ขับรถมอเตอร์ไซค์เข้ามา

จรัญมองตามหลานสาวอยู่ครู่หนึ่ง จนจอมพลเดินกลับออกมาจากสวยด้านหลัง ทันได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ขับออกไปก็รีบเอ่ยถามพี่ชายทันที

"ใครไปไหนเหรอครับ"

"หนูอ้อไปสังสรรค์บ้านเพื่อน ไปขออนุญาตแกแล้วไม่ใช่เหรอ"

จอมพลที่ยังไม่ได้เจอลออรักเลยด้วยซ้ำ ทำได้เพียงแต่ยืนเงียบเท่านั้น ไม่รู้ว่าเด็กในปกครองแอบโกหกอะไรไปอีกหรือเปล่า กลับมาถึงบ้านคงต้องลงโทษบ้างแล้วแหละ คราวหลังจะได้ไม่กล้าทำตัวดื้อแบบนี้อีก

"มื้อเย็นไม่ต้องเตรียมเผื่อผมนะ คงจะออกไปทานข้าวกับคุณพิมแทน"

พิมผกาที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ได้แต่อมยิ้มออกมา เพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะตอบรับคำเชื้อเชิญของเธอ ส่วนจรัญพอได้ยินน้องชายพูดแบบนั้นออกมาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อนอกจากพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น

ทางด้านลออรัก หลังจากมาถึงบ้านของนพพลก็เอาแต่ปั้นหน้าขรึม คงเพราะรู้สึกไม่พอใจที่เห็นคุณอาของเธอไปยืนจูบกับผู้หญิงคนอื่น แต่จะไปโกรธก็ไม่ได้อีก มันคือสิทธิ์ส่วนตัวของเขา แม้ใจจะเจ็บจี๊ดและไม่พอใจมากแค่ไหนก็ตาม

"หนูอ้อ เป็นอะไร มาถึงก็เอาแต่ทำหน้าเครียด"

นพพลที่คอยสังเกตอาการของลออรักอยู่ตลอดเอ่ยถามขึ้นทันที ชายหนุ่มแอบหลงรักเพื่อนสนิทคนนี้มาเนิ่นนานแล้วจริง ๆ ตั้งใจจะสารภาพออกไปก่อนเรียนจบ แต่ก็กลัวความผิดหวังเลยทำได้แค่เก็บความรู้สึกมากมายไว้ในใจอย่างเดิมแทน

"เปล่าหรอก แค่คิดอะไรนิดหน่อยเอง"

"ทุกคน คิดกันไว้บ้างหรือยังว่าจะไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ไหน" กุ้งนางที่นั่งห่างออกไป ตะโกนดังขึ้นมาบ้าง ประโยคของเธอเรียกความสนใจจากเพื่อน ๆ ได้เป็นอย่างดีเลย

"ฉันคงเรียนในตัวเมืองแหละ" เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งบอกออกมา

"เหมือนกันเลย ไปสมัครพร้อมกันไหม" อีกคนก็สมทบขึ้นมาบ้าง

"หนูอ้อจะไปเรียนต่อที่ไหนเหรอ" นพพลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น

"ในตัวเมืองมั้ง วันหยุดจะได้กลับบ้านมาช่วยงานอาจอม" ลออรักตอบตามที่ใจตัวเองคิดเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามนพพลออกไปบ้าง "แล้วนพล่ะ"

"แม่อยากให้นพไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ จะได้ไปอยู่กับพี่นนท์" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเสียดายไม่ใช่น้อย เพราะต้องห่างจากหญิงสาวไปไกลเลย

"แบบนั้นก็ดีสิ"

"ดีตรงไหนกัน" ประโยคนี้ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง เขาอยากจะพูดมากกว่านี้ด้วยซ้ำไป แต่คนข้าง ๆ กลับไม่ได้นั่งฟังอยู่ต่อ เธอลุกเดินไปหากุ้งนางที่นั่งห่างออกไปแทน

นพพลได้แต่มองตามด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ไม่ใช่น้อยเลย จนเพื่อนสนิทอย่างโกเมศเดินเข้ามาตบบ่าให้กำลังใจแทน

"นายไม่บอกความรู้สึกกับหนูอ้อไปล่ะ"

"บอกไปก็กลัวจะถูกปฏิเสธ สู้เก็บไว้ดีกว่า"

“เก็บเอาไว้รอให้คนอื่นมาครอบครองน่ะเหรอ?”

“ไม่หรอก รอให้ใจกล้ามากกว่านี้อีกหน่อยดีกว่า ถึงตอนนั้นจะสารภาพออกไป ตอนนี้ได้แค่มองก็ยังดี ไม่อยากให้รอยยิ้มสดใสของหนูอ้อหายไป”

“ตามใจนายละกัน”

โกเมศบอกเสียงหน่ายกับความใจเย็นของเพื่อนสนิทก่อนจะลุกไปสมทบกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่นั่งห่างออกไปแทน

ในละแวกใกล้เคียงไม่ตัดครอบครัวของจอมพลออกไป บ้านของนพพลก็ถือได้ว่ามีกินมีใช้ไม่หมดเหมือนกัน แม้ใจของเขาจะมีลออรักอยู่เต็มทุกสี่ห้องมากแค่ไหนก็ตาม แต่คนเป็นแม่กลับไม่ยอมรับสักเท่าไหร่ คงเพราะรู้ดีว่าหญิงสาวไม่ใช่ลูกหลานของคนบ้านนั้น เลยไม่ค่อยเต็มใจอยากได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้เท่าไหร่

เกือบสองทุ่มที่ลออรักอยู่สังสรรค์บ้านนพพล ก่อนจะชวนกุ้งนางกลับ ถ้าช้ากว่านี้กลัวจะถูกผู้ปกครองที่บ้านดุเอาได้ พอมาถึงก็ต้องใจเต้นรัวเพราะเธอเห็นคุณอาจอมพลยืนรออยู่ตรงทางขึ้นบันได สีหน้านิ่งขรึมเชียว

“อะ อาจอมยังไม่นอนเหรอคะ”

“ยัง” เสียงห้วน ๆ ตอบกลับ ก่อนจะเอ่ยออกมาต่อ “รอลงโทษเด็กดื้อก่อน ถ้าปล่อยไปคงจะไม่ดีแน่นอน”

"อาจอมจะตีหนูอ้อเหรอคะ?" ถามเสียงสั่นเครือเพราะเห็นคนตรงหน้าถือก้านมะยมผูกรวบกันหลายก้านอยู่ในมือของเขาด้วย

"คิดว่ายังไงล่ะครับ" เสียงเรียบเอ่ยถาม แต่แววตาไม่พอใจกลับแสดงออกมาอย่างชัดเจน

"หนูอ้อขออนุญาตคุณลุงแล้วค่ะ"

"ขอผิดคนหรือเปล่าครับ"

"อาจอมมีแขก หนูอ้อไม่อยากรบกวน"

"ไม่อยากรบกวนหรือใจจริง ๆ อยากเลี่ยงไม่บอก โตแล้วสินะ ทำอะไรไม่ต้องบอกกันก็ได้" ลออรักเงียบ คนผิดทำได้เพียงหลุบตาต่ำเท่านั้น "หันหลังมา"

"ไม่ อาจอมไม่มีเหตุผล"

"ลออรัก!" เสียงเข้มเรียกชื่อหญิงสาวอย่างไม่พอใจ พลอยทำให้คนฟังสะดุ้งโหยงทีเดียว เธอไม่อยากเถียงอีก เลยกอดอกหันหลังให้แทน

เสียงก้านมะยมฟาดลงบนบั้นท้ายลามถึงต้นขาขาวเรียวสวยดังขึ้นซ้ำ ๆ หลายครั้ง เจ็บจนน้ำตาไหล กระทั่งมือหนาถูกรั้งเอาไว้

"ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย"

"มันเรื่องของผม"

"ไปสงบสติอารมณ์ซะ ถ้ายังใจเย็นไม่ได้ ก็ไม่ต้องมายุ่งกับหนูอ้ออีก"

จรัญสั่งน้องชายเสียงเข้ม ก่อนจะรีบเดินไปโอบไหล่หลานสาวพากลับขึ้นมาบนห้องนอน ทางด้านนารีที่เห็นสามีโอบหลานสาวเข้าห้องก็นึกเป็นห่วงจนต้องรีบเดินตามเข้าไปดูด้วย

"เกิดอะไรขึ้นคะ"

"ไอ้จอมสิ ไม่รู้เป็นบ้าอะไร จู่ ๆ ก็ตีหนูอ้อไม่ยั้งเลย"

"ฮึก... หนูอ้อผิดเองค่ะ ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ขออนุญาตอาจอมเลย" เด็กดื้อก้มหน้าสารภาพความผิด จรัญนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ได้ฉุกคิด บอกน้องชายไปแต่เจ้าตัวกลับเงียบ ก็คิดว่าหลานสาวจะบอกไปแล้วด้วยซ้ำ

"แต่มันก็ไม่ควรตีหนูขนาดนี้" จรัญยังคงมีอารมณ์ขุ่นมัวต่อน้องชายอยู่ไม่ใช่น้อยเลย

"พี่ไปหยิบยามาให้ฉันหน่อย เดี๋ยวฉันทายาให้หนูอ้อเอง"

"อืม"

จรัญเดินออกไปหยิบยาด้านนอก ก่อนจะกลับไปให้ภรรยาในห้องหลานสาว ไม่ได้รั้งอยู่ต่อเพราะคิดว่าไม่ค่อยเหมาะสม เลยกลับออกมาคุยกับน้องชายที่นั่งดื่มอยู่ด้านล่างแทน

"เป็นบ้าอะไร ไหนลองพูดมาสิ" จอมพลเงียบ มือหนายังคงถือแก้วเหล้าอยู่ เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไร อาการไม่พอใจมันชัดเจนขึ้นทุกวัน จนนึกรังเกียจความรู้สึกส่วนลึกในจิตใจนี้ด้วยซ้ำ

"ผมว่าจะส่งหนูอ้อไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ"

ชายหนุ่มเลือกจะเลี่ยงคำตอบของพี่ชาย เปลี่ยนเป็นบทสนทนาเรื่องอื่นแทน แต่คนฟังกลับตกใจเพราะไม่คิดว่าน้องชายจะทำแบบนี้ได้ลงคอ

คอยดูแล ทะนุถนอมเป็นอย่างดีมาโดยตลอด จู่ ๆ จะให้ห่างจากตัวเองตั้งหลายปี จอมพลจะทนได้จริง ๆ งั้นเหรอ?

"แกแน่ใจแล้วเหรอจอม"

"ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งถลำลึก"

เฮ้อ!

จรัญทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คงเพราะเดาออกว่าน้องชายหมายถึงอะไร และพอจะเข้าใจเป็นอย่างดี แค่ไม่คิดว่าคนอย่างจอมพลจะตกหลุมรักเด็กสาวที่ตัวเองดูแลเป็นอย่างดีมาตลอดสิบเอ็ดปีแบบนี้ ก็เท่านั้นเอง...

“มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ไม่รู้สิครับ มารู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว จนนึกเกลียดตัวเองที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว”

จอมพลเหยียดยิ้มตรงมุมปากออกมาด้วย ชายหนุ่มนึกสมเพชตัวเองไม่ใช่น้อยก่อนจะยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มต่อ

"แกกำลังฝืน" จรัญไม่ได้ซ้ำเติมน้องชาย เรื่องแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้อยู่แล้ว มีแต่จะพูดปลอบใจแทนมากกว่า เพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าตัดสินใจพลาด

"หนูอ้อโตพอจะรับผิดชอบชีวิตของตัวเองได้แล้วจริง ๆ ถึงตอนนั้นเธออาจจะมีชีวิตที่ดีกว่าการอยู่กับผมที่นี่ก็ได้ อนาคตที่สดใสของเธอ อาจจะรออยู่ข้างหน้า ไม่ใช่ข้างหลัง…"

"แกแน่ใจเหรอ? ถามความคิดเห็นของหนูอ้อหรือยัง ไม่ใช่ตัดสินใจเอาเองฝ่ายเดียวอยู่ตลอดแบบนี้"

"ผมคิดดีแล้วครับ"

เหล้าอีกครึ่งแก้วที่เหลือถูกชายหนุ่มกระดกรวดเดียวจนหมดพลางขยับตัวลุกเดินเลี่ยงไปอีกทางแทน ช่วงนี้เขาไม่ได้นอนค้างที่บ้านหลังใหญ่ด้วยซ้ำ แต่จะไปนอนที่บ้านในสวนยางพาราใกล้ ๆ นั้นแทน

จรัญมองตามแผ่นหลังของน้องชายพลางส่ายหน้าไปมา คงเพราะอายุที่ห่างกันมากโขด้วยสินะ เส้นบาง ๆ ของความรัก แต่ถ้าโชคชะตามันขีดเส้นใต้มาแบบนี้ ก็ไม่ควรไปฝืน ไม่ใช่หรือยังไง?

"ลุงรัญคะ" เสียงของลออรักทำให้จรัญที่นั่งคิดไม่ตกเรื่องน้องชายอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือกทันที

"หนูอ้อ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ แล้วเป็นยังไงบ้าง" ถามกลับหลานสาวด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะกลัวเด็กหญิงตรงหน้าจะได้ยินประโยคก่อนหน้านี้

"ป้านารีทายาให้เสร็จแล้วค่ะ"

"เอ่อ..."

"อาจอมจะส่งหนูอ้อไปไหนเหรอคะ?" คำถามพร้อมกับน้ำเสียงสั่นเครือดังขึ้นมา ตอนนี้หยาดน้ำตามันไหลอาบแก้มไปเรียบร้อยแล้ว

"จอมจะให้หนูอ้อไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ครับ"

"แต่หนูอ้ออยากเรียนที่นี่ ช่วงวันหยุดจะได้กลับบ้าน ทำไมอาจอมต้องให้หนูอ้อไปเรียนไกลถึงกรุงเทพฯ ด้วยล่ะคะ"

"ลุงว่าหนูอ้อรอคุยกับจอมพรุ่งนี้ดีกว่านะ"

"หนูอ้อจะคุยวันนี้ค่ะ"

"เดี๋ยวหนูอ้อ..."

รั้งไว้ไม่ทันอีกแล้ว เพราะหญิงสาวรีบวิ่งกึ่งเดินไปทางบ้านในสวนยางพาราที่จอมพลพักอาศัยอยู่ซะก่อน มาถึงก็รีบผลักประตูเข้าไปทันที คนด้านในที่เตรียมตัวจะอาบน้ำถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งทีเดียว

"หนูอ้อ" ตอนนี้ความอายไม่มีอีกแล้ว มีแต่ความอยากรู้มากกว่าว่าทำไม

"อาจอมจะให้หนูอ้อไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ เหรอคะ"

"ใช่"

"แต่หนูอ้ออยากเรียนที่บ้านของเรา วันหยุดจะได้กลับมาช่วยงานที่สวนอีกแรง แล้วก็..."

"ที่นี่มีคนงานอยู่เยอะแล้ว หนูอ้อมีหน้าที่แค่ตั้งใจเรียนเท่านั้น"

ลออรักเม้มปากเข้าหากันจนแน่น หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้เริ่มไหลอาบสองข้างแก้มเรียบร้อยแล้ว แววตาอบอุ่นสีดำขลับของจอมพล บัดนี้ช่างว่างเปล่าจนรู้สึกหนาวเหน็บ ทำไมเขาถึงเลือกจะผลักไสเธอไปไกลขนาดนี้กันนะ

"อาจอมรำคาญหนูอ้อแล้วสินะ" เสียงสั่นเครือเอ่ยตัดพ้อคนตรงหน้าออกมา พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อจะได้พูดออกมาต่อ "มีหนูอ้ออยู่ด้วย อาจอมคงทำอะไรไม่สะดวก โดยเฉพาะกับน้าพิม"

"หนูอ้อ!"

"ก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะคะ ถึงยังไงชีวิตหนูอ้อก็เป็นของอาจอมมาตลอดอยู่แล้ว อยากบงการอะไรก็เชิญตามสบายเลยค่ะ ถึงยังไงก็เลือกเองไม่ได้อยู่แล้ว"

จอมพลเงียบ วันนี้ลออรักคนตรงหน้าของเขาช่างหัวรั้นจนน่าปวดหัว แถมยังคิดเข้าใจผิดไปไกลอีกต่างหาก

"อาจอมเป็นคนผลักหนูอ้อออกจากชีวิตเองนะคะ"

หลังมือเล็กเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มทิ้งไปทันที พลางหมุนตัวเดินกลับออกมาจากบ้าน มือหนาของจอมพลรั้งได้เพียงอากาศเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะผลักเธอออกไปจากชีวิตนักหรอก แต่เพราะการอยู่ข้างกาย มันไม่ปลอดภัยนะสิ...

"ลออรักในวันนี้ โตแล้วจริง ๆ สินะ หึ!"