คุณกวินภพนอนดูอาการที่โรงพยาบาลเพียงสองคืนก็เริ่มเบื่อหน่าย อยากจะออกเสียให้ได้ คุณหมอเจ้าของไข้เห็นว่าอาการทรงตัวดีแล้ว จึงยอมให้กลับมาพักผ่อนที่บ้าน โดยในระหว่างนั้นพสุธาก็ขันอาสามาตรวจดูอาการท่านทุกวัน ด้วยหวังว่าจะได้พบหน้ากวินตรา
แม้คุณหมอหนุ่มจะเทียวไปเทียวมานานนับสัปดาห์ ทว่าทั้งสองคนก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกันเป็นการส่วนตัวเสียที เวลาอยู่ต่อหน้าสมาชิกในครอบครัวสหัสดิชัย ทั้งคู่ก็ทำได้เพียงส่งสายตาสื่อความรู้สึกให้กัน เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขาและเธอหัวใจฟูฟ่อง
และสิ่งที่ขาดไม่ได้ในแต่ละวัน นั่นก็คือการส่งข้อความหากัน จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปโดยปริยาย
ทุกวันหลังจากตื่นนอนตอนเช้า กวินตราจะได้รับข้อความทักทายจากคุณหมอหนุ่ม แม้จะเป็นข้อความธรรมดา ไม่ได้มีความหวานแหววแต่อย่างใด ทว่านั่นก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงได้อย่างไม่น่าเชื่อ
Dr. Paul : มอร์นิงครับ เดี๋ยวเจอกันนะครับ คุณช่วยคิดข้ออ
