หลังออกจากคอนโดฯของบุรินทร์ ขวัญจิราก็พากวินตราไปนั่งดื่มที่ร้านประจำของหล่อน ซึ่งเป็นบาร์เพลงแจ๊สที่มีผู้คนไม่พลุกพล่าน เจ้าหล่อนหวังให้เพื่อนรักได้ระบายความในใจ และใช้น้ำเมาช่วยย้อมใจให้คลายเศร้า
ทว่ากวินตรากลับนั่งเหม่อมองเข้าไปในแก้วเครื่องดื่มสีอำพันอยู่เนิ่นนาน กระทั่งน้ำแข็งในแก้วนั้นละลายหายไปจนเกือบหมด ขวัญจิราเห็นแบบนั้นก็อดรนทนไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายเอ่ยออกมา
“แก้ม แกอย่าเงียบแบบนี้สิวะ ระบายมันออกมา เสียใจก็ร้องไห้ ไม่ใช่มานั่งเป็นผีตายซากแบบนี้”
สิ้นเสียงของเพื่อนรัก ดวงตาคู่งามก็พลันเอ่อคลอ และเมื่อนัยน์ตาฉ่ำวาวกะพริบเพียงสองสามครั้ง หยาดน้ำตาแห่งความเศร้าก็ไหลรินออกมา
จากนั้นกวินตราก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ทำเอาขวัญจิราต้องรีบหันไปดึงกระดาษทิชชูส่งให้เพื่อนสาว
“เออเว้ย พอบอกให้ร้องก็ร้องซะฉ่ำเลยเนอะ เบา ๆ หน่อยแก คนอื่นเขามองกันแล้ว” ขวัญจิราว่าพลางหันไปยิ้มเจื่อนให้ก
