จางจื่อหมิงนอนหลับสนิทเพราะพิษไข้โดยมียี่ซินคอยเฝ้าดูแลเขาอยู่ไม่ห่าง หลังจากอาจารย์หลิวเซิน และเสี่ยวซิน เสี่ยวเจี๋ยออกไปแล้ว นางอาสาจะขอเฝ้าดูแลศิษย์พี่จื่อหมิงเอง เพราะนางเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเจ็บป่วยเช่นนี้
นางหยิบผ้าขึ้นมาบิดน้ำหมาดๆ แล้วค่อยเช็ดไปที่ใบหน้าของเขา อย่างเบาๆ อยู่ๆนางก็คิดถึงหลานหลงขึ้นมา เหตุใดนางจึงคิดถึงแต่เขา เมื่อไหร่นางจะลืมเขาได้สักที ยี่ซินยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่กำลังจะหยดลงมา นางค่อยๆเช็ดไปที่แผ่นอกของเขา อย่างเบามือ จื่อหมิงรู้สึกตัว และค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาดีใจที่คนที่ดูแลเขาวันนี้เป็นยี่ซิน เขายิ้มและมองมาที่นางที่ตอนนี้ดูแล้วนางช่างดูเศร้าสร้อย เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจมากมาย
จื่อหมิงยกมือขึ้นในขณะที่เขานอนให้นางเช็ดตัว แล้วไปจับมือของนาง ยี่ซินหยุดชะงัก เพราะมีมือที่อุ่นร้อน มาจับที่มือนาง
"ศิษย์พี่ดีใจ คนที่ดูแลศิษย์พี่นั้นเ
