ยี่ซินกลับมาที่สำนักแพทย์พร้อมลูกและสามี สีหน้าของนางได้เปลี่ยนไป นางกลับครุ่นคิดถึงแต่ใบหน้าของหลานหลง ตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ เขาอาจจะมีอนุเพิ่มมาอีกหลายคนแน่ๆ นางกำลังครุ่นคิดอย่างเหม่อลอย
"ท่านแม่ ท่านเเม่ขอรับ ข้าอยากให้ท่านพาข้าไปหาอาจารย์ปู่ขอรับ" เสียงเด็กน้อยเข้ามากอดคอของแม่แล้วจับแก้มของแม่จนย่นไปมา
"ได้สิจ๊ะลูกรัก อาจื่อเจ้าแกล้งแม่อีกแล้ว " ยี่ซินนางจับมือของลูกเข้ามาหอม มองดูแล้ว เขาช่างเหมือนกับหลานหลงมาก นางลุกขึ้นและจูงมือของอาจื่อออกไปหาอาจารย์
เมื่อมาถึง ยี่ซินก็คารวะอาจารย์พร้อมกับอาจื่อ
" อาจื่อ เหตุใดเจ้าถึงมาหาอาจารย์ปู่ได้"
"ข้าคิดถึงอาจารย์ปู่ขอรับ วันนี้ท่านพ่อและท่านแม่พาข้าไปเที่ยว ข้าคิดถึงอาจารย์ปู่ ก็เลยซื้อขนมมาฝากขอรับ" เด็กน้อยวิ่งเข้าไปกอดเขาและเงยหน้าขึ้นมาพูด
"ฮ่าๆๆ เจ้านี่มันรู้ความจริงๆนะอาจื่อ ช่างเอาอกเอาใจคนแก่อย่างข้า
