นางค่อยๆเดินออกมาแล้วมองซ้ายขวาว่ามีคนเห็นนางมาที่นี่หรือไม่ ต่อจากนี้ นางจะไม่เข้ามาเหยียบที่นี่อีก จนกว่าหลานหลงจะหายและกลับออกไป
ตอนนี้นางมีครอบครัวที่มีความสุขแล้ว นางไม่อาจกลับไปหาเขา แม้ในใจส่วนลึกๆยังมิเคยที่จะลืมเขา แต่เมื่อนางเจอคนที่ดีพอสำหรับนางแล้ว นางก็ไม่สามารถกลับมองย้อนไปข้างหลังได้อีก
หัวใจของนางเจ็บปวดขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อได้เห็นเขาอีกครั้ง ถ้าวันนั้น เขารั้งนางไว้สักนิด นางจะอยู่ อยู่เพื่อกระชากหน้ากากของนางแพศยาเหม่ยหลินออกมา แต่เขากลับขับไล่นางปล่อยให้นางออกมาทั้งที่นางไม่รู้ว่าจะไปที่แห่งใด
เขามิสอบสวนว่า เหม่ยหลินนั้น นางคบชู้สู่ชายจนกว่าเรื่องจะกระจ่าง เขามันก็โง่ นางมันก็โง่ คนโง่กับคนโง่จากกันมาก็ดีแล้ว ยังดีกว่าซะอีกที่นางได้พบกับจื่อหมิง
วันนี้ ยี่ซินกลับเงียบทั้งวัน เพราะในหัวของนาง กลับครุ่นคิดแต่เรื่องของหลานหลง นางไม่มีสมาธิในการท
