หลายวันผ่านไป..
หลานหลงรู้สึกดีขึ้น เขาต้องอยู่ที่นี่สักพักเพื่อให้แน่ใจว่า เขานั้นหายดีหรือไม่ ตอนนี้ เขาเริ่มลุกเดินเหินได้ แต่ยังไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไร เพราะบาดแผลบางบาดแผลนั้นบาดลึกต้องรักษาให้หายดีเท่านั้น
วันนี้ เขาเดินไปเปิดหน้าต่างดูภายนอก ว่าที่นี่ ผู้คนพากันทำอะไรบ้าง เขามองเห็น คนที่นี่ วิ่งเล่นกับเด็กน้อยคหนึ่งอยู่ เขามองไปเห็นจื่อหมิง วิ่งหยอกล้อกับเด็กคนนั้น คงจะเป็นลูกชายของเขา ก็น่ารักดีอยู่หรอก อ้วนจ้ำม่ำขนาดนั้น เขายิ้มแล้วมองดู พวกเขาหยอกกัน
" ท่านแม่ทัพ ข้านำยามาให้ท่าน" หลิวเซินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยาในมือ หลานหลงปล่อยมืออกจากผ้าม่านตรงหน้าต่างแล้วค่อยๆเดินกระเผลกเข้ามาหาเขา
"ท่านหมอ จื่อหมิงนั้น เขามีลูกแล้วหรือ" หลานหลงถามเพราะเห็นว่าเด็กน้อยนั้นน่ารักเหลือเกิน
"ขอรับ ท่านแม่ทัพ ลูกชายของเขาเป็นเด็กฉลาดน่ารัก มากขอรับ ใครได้อยู่ใกล้ต้อ
