รถม้าของท่านแม่ทัพค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป ขณะเดียวกับที่รถม้าของอาจารย์หลิวเซินและจื่อหมิงเข้ามาจอดพอดี
เสี่ยวเจี๋ยและเสี่ยวซินรีบวิ่งเข้ามาหาอาจารย์และจื่อหมิง ที่ยิ้มกว้างดีใจ แต่ก็ต้องหุบยิ้มเพราะเห็นทั้งสองร้องไห้โวยวาย
"อาจารย์ ศิษย์พี่ ไปแล้วเจ้าค่ะ ไปแล้ว " เสี่ยวซิน ชี้นิ้วไปที่รถม้าด้านหน้า
"เดี๋ยวก่อน มีอันใดกัน ร้องไห้กันทำไม ค่อยๆพูด อาจารย์ฟังไม่เข้าใจ "
"นั่นเจ้าค่ะ ยี่ซินกับอาจื่อไปแล้วเจ้าค่ะ บนรถม้าของท่านแม่ทัพนั่น พวกเขาไปแล้วเจ้าค่ะ ฮือๆๆ!" เสี่ยวเจี๋ยร้องไห้ออกมา
หลิวเซินมองตามรถม้าที่ค่อยๆแล่นออกไป
จื่อหมิง มือไม้อ่อน ของที่อยู่ในมือมากมายหล่นไปตามพื้น ขาของเขาก้าวออกไปแล้วค่อยๆวิ่งไปตามรถม้านั่น น้ำตาก็ไหลออกมา อย่างรวดเร็วพร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวย่างไปอย่างสุดกำลัง
" ยี่เอ๋อร์ อาจื่ออออ หยุดรถม้าเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าหยุดเดี๋ยววววนี้!" จื่อหมิงที
