นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 5 จุดเปลี่ยนแห่งชีวิต

ซุนยี่ซิน เดินออกจากประตูจวนท่านแม่ทัพหลานหลงที่บัดนี้นางกลายเป็นอดีตฮูหยินไปแล้ว นางมีแค่กระเป๋าผ้าที่ห่อแค่ของมีค่าและตั๋วเงินเท่านั้นที่ติดตัวไป เมื่อก้าวเดินออกจากประตู นางไม่คิดที่จะหันหลังกลับมามองเลย

หลานหลงท่านแม่ทัพที่ยืนอยู่บนระเบียงมองนางเดินออกไป จนสุดสายตาแต่แล้วเขาก็คิดบางอย่างได้

" ฉีเค่อ ไปสืบเรื่องที่นางพูดมา ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ถ้าไม่เช่นนั้น นางคงไม่พูดย้ำแล้วย้ำอีกแน่ อย่าให้ใครในจวนนี้รู้เด็ดขาด"

"ขอรับนายท่าน " ฉีเค่อรับคำแล้วรีบเดินออกไป

หลานหลงยังยืนอยู่ตรงระเบียง เขากำลังครุ่นคิด ว่านางจะไปที่แห่งใด แน่นอนที่สุดคือนางต้องกลับไปที่บ้านของนางแน่นอน เมื่อถึงเวลาที่ความจริงเปิดเผย เขาจะไปรับนางกลับมา หลานหลงคิดไปเรื่อย

..ซุนยี่ซิน ที่บัดนี้ นางได้ถูกไล่ออกมาจากจวนแม่ทัพแล้ว นางเดินล่องลอยไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะไปที่แห่งหนใด นางไม่เคยออกมาที่ที่ผู้คนชุมนุมกันมากขนาดนี้นางไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรก่อน เพราะทุกอย่างที่ผ่านมาเพ่ยหลินจัดการไว้ให้หมด นางจับต้นชนปลายไม่ถูกว้าจะเริ่มต้นทำอย่างไร

ผู้คนต่างเบียดเสียดเดินสวนกันไปมาบนถนน หากแต่เสียงร้องเรียกของพ่อค้าแม่ค้า ที่ดั่งสนั่นแสบหูไปหมด

กลิ่นคาวของปลา ของเนื้อหมูเหม็นอื้ออึงไปทั่ว นางมิเคยได้มาที่แบบนี้ ทุกอย่างที่นางได้มา มาจากเพ่ยหลินจัดการให้ทั้งนั้น บัดนี้นางไม่เหลือใครแล้ว หากจะกลับไปหาบิดา มารดาของนาง พวกท่านทั้งสองคงถูกชาวบ้านติฉินนินทา เย้ยเยาะเป็นแน่ นางได้ออกมาแล้ว ไม่มีวันถอยกลับอย่างแน่นอน

นางค่อยๆเดินไปเบียดเสียดกับผู้คนมากมาย เป้าหมายที่นางจะไปคืออะไร ตอนนี้นางคิดอะไรไม่ออก นางเดินผ่านชายฉกรรย์ สี่ห้าคน พวกเขามองนาง อย่างไม่กระพริบตา ทำให้นางรู้สึกกลัวขึ้นมา

"แม่นางจ๊ะ จะไปไหนหรือจ๊ะ ไปกับพวกพี่ดีมั้ย " ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วจับแขนของนาง นางสะบัดแขนของนางออก แล้วถอยหลังออกไป ชายอีกคนจึงมาเดินดักหลังของนาง ยี่ซินนางถอยจนชนชายอีกคน ไม่นาน นางก็โดนคนเหล่านั้นล้อม

"พะ พี่ชาย เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งใจร้อนกันเลย ข้ามีของดีจะให้พวกท่านดู "

"อะไรหรือ แม่นาง ชายอีกคนอยากรู้จึงถามนางขึ้นมา "

ซุนยี่ซินนางดึงหยกขาวออกมาจากกระเป๋าของนาง แล้วโยนลงไปกับพื้น

"นี่ไง สิ่งที่พวกท่านอยากได้ ถ้านำไปขายคงแบ่งกันได้เยอะทีเดียว" นางพูดและเริ่มถอยออกไป

ชายเหล่านั้น รีบกรูกันเข้ามาดู เพราะไม่เคยได้พบของล้ำค่าขนาดนี้มานานแล้ว ชายอีกคนจึงเงยหน้าขึ้น เขามองเห็นนางวิ่งออกไปพอดี " นางวิ่งไปแล้ว ตามไป "

ชายเหล่านั้นวิ่งตามนางไป สุดท้าย ยี่ซินหกล้ม แล้วชายเหล่านั้นก็ตามนางมาถึงตัวพอดี

"แม่นาง เจ้ามีของล้ำค่าขนาดนี้ คงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ไปเอาห่อผ้าของนางมา "

"ไม่นะ อย่าเอาของของข้าไป หยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่า! " ยี่ซินนางยื้อยุดฉุดกระชากห่อผ้ากับชายเหล่านั้นจนนางล้มฟุ๊บลงไปที่พื้นอีกที

ชายเหล่านั้นเปิดห่อผ้าออก เห็นเงิน และของมีค่ามากมายเต็มห่อผ้า พวกเขาดีใจที่จะได้เงินก้อนใหญ่

" แม่นาง พวกข้าเห็นว่า เจ้ามีเงินทองเยอะแยะ วันนี้พวกข้าอารมณ์ดี ข้าจะปล่อยเจ้าไป ไป พวกเราไปกัน " ชายเหล่านั้น เอาห่อผ้าที่มีทรัพย์สมบัติติดตัวของนางมา พวกเขาเอาไปทั้งหมด ตอนนี้นางไม่มีเงินติดตัวแล้ว นางไม่เหลืออะไร เหลือแค่ป้ายหยกที่ห้อยติดที่เอวของนาง

ต่อจากนี้ นางจะทำเช่นไรต่อไป นางเคว้งคว้าง เดินร่อนเร่ไปมา ท้องก็เริ่มหิวขึ้นมา นางเดินไปเห็นร้านขายหมั่นโถว นางก็ได้แต่ยืนมองและเพียงแค่กลืนน้ำลายตามคนที่อ้าปากกินมันเข้าไป นางถึงกับอ้าปากตามคนคนนั้น ตอนนี้ยี่ซินได้แต่ยืนกุมท้องของตัวเองที่หิวเหลือทน แต่นางก็ต้องจำยอมเดินต่อไป

ตอนนี้ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว จนป่านนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของนาง นางนั่งใต้ต้นไม้ในยามค่ำคืน ทอดมองท้องฟ้า ไปอย่างเลื่อนลอย ในใจคิดถึงหลานหลง ตอนนี้เขาคงสุขสำราญกับเหม่ยซินแน่แล้ว คิดไปน้ำตาก็ไหลรินออกมา แล้วค่อยๆหลับไปเพราะความเพลีย

ในตอนเช้า นางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา นางหิวเหลือทน นางเดินไปอย่างคนไร้เรี่ยวแรง แล้วมองเห็นลำธารใส นางไม่รอช้า รีบไปวิดน้ำดื่มกินอย่างกับว่าน้ำนั่น เอร็ดอร่อยเหลือทน ไม่นาน นางก็ได้ยิน เสียงคนพูดคุยกัน ว่าวันนี้จะมีมหาเศรษฐี มาแจกทาน เป็นของกินมากมายก่ายกอง นางได้ยินดังนั้น จึงรีบเดินเข้าไป

ซุนยี่ซิน เดินเข้ามาเพื่อหวังรับอาหารสักมื้อ เพื่อปะทังความหิว นางไม่รอช้า รีบเข้าไปเบียดเสียดกับผู้คน เพื่อแย่งชิงของแจก จนสุดท้ายนางได้มันมา

ของที่ว่า เป็นหมั่นโถวใส้หมู นางดีใจอย่างมาก ที่อย่างน้อย วันนี้นางได้ของกินมากินแก้หิว

เมื่อได้มาแล้ว นางแบ่งออกเป็นสามส่วนเก็บไว้กินถึงพรุ่งนี้เช้า แม้ว่าจะแข็งแต่ตอนนี้ มันคืออาหารเลิศรสที่อร่อยที่สุดของนางในตอนนี้

ซุนยี่ซิน นางร่อนเร่ไปมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว นางเริ่มปรับตัวได้บ้าง เพราะในทุกๆวัน นางต้องเดินเสาะหาว่าแต่ละวันจะมี ท่านเศรษฐีบ้านไหนมาแจกอาหาร

ตอนนี้ นางผ่ายผอมลงไปมาก นางต้องปรับตัวหลายอย่างเพื่อให้ได้มีชีวิตรอด และ สร้างฐานะของตัวเองขึ้นมาใหม่ แต่สภาพนางตอนนี้ เหมือนคนร่อนเร่ขอทานทั่วไป เนื้อตัวสกปรก มอมแมม ตอนนี้ยี่ซินงไม่เหลือเค้าของฮูหยินผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป

วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่นางไม่ได้ทานอะไร เรี่ยวแรงของนางแทบไม่มี อากาศก็เริ่มหนาว ใต้ต้นไม้แห่งนี้ คือที่พักพิงของนาง นางนอนหมดแรง และหิวโหยอยู่ใต้ต้นไม้นั้น น้ำตาของนางไหลรินลงมา นางคิดถึงเพ่ยหลิน คิดถึงพ่อแม่ และยังคิดถึงหลานหลง ป่านนี้พวกเขาจะรู้มั้ย ว่าข้ากำลังจะชดใช้กรรมให้กับทุกคนหมดแล้ว ..

นางค่อยๆหลับตาลงไป

' หากข้าตาย ข้าขอชดใช้หนี้กรรมทั้งหมดนี้ แก่พวกเขา เพ่ยหลิน มารอรับข้าด้วย ...'

จบตอนที่5

_______________________________