นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 7 ลืมตาขึ้นมาที่สำนักแพทย์

ซุนยี่ซิน นางค่อยๆลืมตาขึ้นมา นางมองไปรอบๆ ที่นี่ช่างดูช่างสะอาดเหลือเกิน นางคิดว่านางคงตายไปแล้วแน่ๆ นางค่อยๆลุกขึ้น และมองไปรอบๆห้อง นี่นางมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร

"ไม่ได้ ข้าต้องรีบออกไป เดี๋ยวมีใครมาเห็น ก็หาว่าข้าเป็นขโมยอีก " นางค่อยๆเปิดแง้มประตูออก แต่แล้วนางเห็นคนมานางจึงรีบกลับไปนอนที่เตียงแล้วรีบหลับตา ทำทีว่านางนั้นยังหลับอยู่

เสียงเปิดประตูดังเข้ามา มีคนเดินเข้ามาสองถึงสามคน มีคนหนึ่งออกมายืนใกล้ๆนาง แล้วพูดขึ้น

" ถ้ารู้สึกตัวแล้ว ก็ลุกขึ้นมาซะ!" ยี่ซินได้ยินดังนั้น นางลืมตามาข้างหนึ่งก่อน เพื่อค่อยๆมองเหตุการณ์ ว่าคนเหล่านี้คงไม่คิดทำร้ายนาง

ยี่ซินมองเห็นชายหนุ่มใส่ชุดสีขาวสะอาดตายืนไขว้หลังอยู่ข้างเตียงของนาง และมีหญิงสาวอีกสองคน คนหนึ่งถือเสื้อผ้าอีกคน ถือยาและอาหาร นางลืมตาขึ้น แล้วค่อยๆลุกนั่ง

"เสี่ยวซิน เสี่ยวเจี๋ย เอาของให้นาง แล้วพานางไปทำความสะอาดตัวซะ งานในสำนักแพทย์มีมากมาย จะมานั่งกินนั่งๆนอนอยู่เฉยๆมิได้ " น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ้าระเบียบดังเข้าหูนาง พลันให้นางกลับคิดถึงเพ่ยหลิน ที่จัดแจงระเบียบต่างๆให้นางอยู่เสมอ แค่คิด น้ำตาของนางก็คลอเบ้า

ยี่ซินฝืนกลั้นตัวเองไว้ แล้วค่อยๆกลืนก้อนน้ำตาเเห่งความผิดพลาดนั้นไว้ข้างในอก นางลุกขึ้น รับเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ที่ไม่ได้สัมผัสในรอบหนึ่งเดือน

นางทำความสะอาดร่างกายอยู่นาน เพราะตอนนี้ ร่างกายของนางช่างสกปรกสิ้นดี นางอาบไปทั้งคิดไปว่าพวกเขาจะพานางไปทำอะไร แต่นางก็ได้ยินแว่วๆว่า ที่นี่คือสำนักแพทย์ สำนักแพทย์แล้วไง เกี่ยวอะไรกับนาง แต่ก็ช่างเถอะ มีงานทำจะได้ไม่อดตาย นางคิด

ยี่ซินอาบน้ำแต่งตัวออกมาอย่างดี นางเดินออกมาท่ามกลางสายตาของคนทั้งสาม เเม้ว่า หญิงสาวในสำนักแพทย์แห่งนี้แต่งตัวเช่นเดียวกันหมด แต่พอนางออกมา นางกลับเด่นสง่ากว่าใคร นางช่างงดงามเสียจริงๆ จางจื่อหมิง ถึงกลับมองนางอย่างตาไม่กระพริบ

"ศิษย์พี่" เสี่ยวเจี๋ยเรียกชื่อศิษย์พี่ของตัวเองที่ตอนนี้ตกอยู่ในภวังค์

" ศิษย์พี่ นางออกมาแล้ว " เสี่ยวซินเรียกบ้าง พร้อมกับกระตุกแขนของเขาเบาๆ

"อะเอ้อ ออกมาแล้วหรือ อืมก็ดูดี เดี๋ยวตามพวกข้ามา พวกข้าจะพาไปพบอาจารย์ " ยี่ซินไม่พูด เพียงแต่มองดูพวกเขาคุยกัน แล้วเดินตามออกไป

" ท่านอาจารย์ นางมาแล้วขอรับ " หลิวเซินชายวัยกลางคน ค่อยๆหันหน้ามามองนาง เมื่อยี่ซินเงยหน้าขึ้น เขาก็ตกใจ และรู้สึกปวดใจขึ้นมา ที่เมื่อเห็นนางแล้วช่างเหมือนลูกสาวของเขาที่เสียไปตั้งแต่เมื่อยังเด็ก อยู่ๆ เขาก็รู้สึกเอ็นดูนางขึ้นมา

"คารวะท่านอาจารย์ " ศิษย์ทั้งสาม คำนับอาจารย์

"มาแล้วหรือ แม่นาง เจ้ามีชื่อว่าเช่นใดหรือ " หลิวเซินถามนางออกไปอย่างอ่อนโยน

"ข้าน้อยแซ่ซุน มีชื่อว่า ยี่ซินเจ้าค่ะ "

"อืมชื่อไพเราะดี ซุนยี่ซิน "

ยี่ซินคุกเข่าลงทันที ต่อหน้าศิษย์ทั้งสามและหลิวเซิน

"ข้าน้อย ขอขอบคุณท่าน ที่ช่วยเหลือข้าน้อย โปรดรับข้าน้อย ไว้เป็นบ่าวรับใช้ของที่นี่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ "

"ฮ่าๆๆ ข้าจะรับเจ้าเป็นบ่าวได้อย่างไรเล่า ในเมื่อที่นี่ ก็มีบ่าวไพร่มากมายแล้ว" หลิวเซินลูบหนวดยาวของตัวเองแล้วหัวเราะชอบใจกับคำพูดของนาง

"ถ้าเช่นนั้น ได้โปรด อย่าไล่ข้าน้อยออกไป ได้โปรดช่วยรับข้าน้อยไว้ด้วยเถิด ข้าน้อยไม่มีที่ใดจะไปอีกแล้ว " นางพูดจบก็ก้มหัวของนางลงแนบกับพื้น

" ยี่ซิน ใครจะไล่เจ้าไป เอาล่ะ ข้าจะรับเจ้าไว้ ในฐานะ ลูกศิษย์ ศิษย์แห่งสำนักแพทย์ห้าวหนาน ต่อไปนี้เรียกข้าว่าอาจารย์ก็แล้วกัน "

ยี่ซินได้ยินดังนั้น นางดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณ ขอบคุณท่านอาจารย์ ที่เมตตาศิษย์คนนี้ "

เสี่ยวซิน เสี่ยวเจี๋ย เดินเข้ามาหานางแล้วจับมือ ยิ้มดีใจให้กับนาง

"ข้า เสี่ยวซิน และเสี่ยวเจี๋ย ดีใจที่เจ้ามาเป็นศิษย์ของที่นี่อีกคน " เสี่ยวซินและเสี่ยวเจี๋ยยิ้มกว้างแสดงถึงความเป็นมิตร ส่วนจื่อหมิงก็ยืนมองอยูนิ่งๆ ยังไม่แสดงท่าทีใดๆ

"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะพาเจ้าไปดูสมุนไพรของที่นี่ ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ ข้าขอตัวเจ้าค่ะ "

"อืม ไปเถอะ" หลิวเซินโบกมือให้กับพวกนาง

"อาจารย์ รับนางไว้อีก จะดีหรือขอรับ ท่านจะแน่ใจได้เช่นไรว่านางจะไม่ก่อปัญหาให้กับที่นี่ " จื่อหมิงยังไม่แน่ใจกับสิ่งที่ยี่ซินจึงพูดออกมา

"เฮ้อ จื่อหมิง เจ้าอย่าได้คิดมากเลย อันว่าช่วยคนแล้วอย่าไปคิดถึงผลที่ตามมา อาจารย์สั่งสอนเจ้าไป ไม่เข้าหัวเจ้าบ้างหรืออย่างไร ต่อไปนี้ ยี่ซินเป็นศิษย์น้องของเจ้า จงช่วยกันดูแลนางให้ดีล่ะ " หลิวเซินพูด แล้วเดินออกไป

"ขอรับ อาจารย์ " จื่อหมิงรับคำอาจารย์ แต่ในใจนั้นยังไม่ค่อยอยากจะไว้ใจนางเท่าไร นางเป็นใคร มาจากไหนก็ยังไม่รู้ อยู่ๆ นางก็เข้ามา แถมอาจารย์ยังเอ็นดูนางอีก

"หึ ซุนยี่ซิน ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าให้คลาดสายตาแน่ ข้าจะต้องรู้ว่าเจ้าเข้ามาอยู่ที่นี่มีจุดประสงค์เช่นไร" จางจื่อหมิงพึมพำอยู่ชั่วครู่เขาก็เดินตามออกไปดูพวกนาง

จางจื่อหมิง เอาแต่เดินตามศิษย์น้องทั้งสามทั้งวัน วันนี้เป็นวันที่แปลก ที่ศิษย์พี่ของเสี่ยวซินและเสี่ยวเจี๋ย เอาแต่ตามดูพวกนางแนะนำสมุนไพรต่างๆให้กับยี่ซิน และเขายังทำหน้าตาเคร่งเครียดอีก สายตาก็จับจ้องอยู่ดูการกระทำทุกอิริยาบถของยี่ซิน เขาทำแบบนี้ นางรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมายิ่งนัก

สุดท้ายแล้ว นางก็ทนไม่ไหว จึงได้ถามจางจื่อหมิงออกไป ตามนิสัยเดิมของนาง ที่มักจะเก็บอะไรไม่ค่อยอยู่

"ศิษย์พี่ ท่านมองข้าตลอดเวลาทำไมมิทราบเจ้าคะ" ยี่ซินตัดสินใจถามเขาออกไป

ทำให้จางจื่อหมิง ที่จ้องมองนางอยู่นั้นถึงกับสะดุ้ง อยู่ๆหัวใจของเขาก็เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะเกิดขึ้น เมื่อนางยิ้มหวานมาทางเขา ..

จบตอนที่7