นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 9 ตั้งครรภ์ลูกของแม่ทัพ

เมื่อเก็บสมุนไพรเสร็จเรียบร้อย นางจึงเข้าที่พักของนางเช่นกัน อยู่ๆนางก็คิดถึงคำพูดของศิษย์พี่ขึ้นมา ที่พูดว่านางอ้วนขึ้น เมื่อนางทำความสะอาดร่างกายเสร็จเรียบร้อย นางจึงเดินไปส่องกระจกดูว่า นางได้อ้วนขึ้นจริงหรือไม่

ยี่ซินนางเพ่งมองไปที่กระจกตรงหน้า นางคิดว่า ไม่มีอะไรผิดแปลกไป ศิษย์พี่จื่อหมิงคงอยากจะหาเรื่องกลั่นแกล้งนางถึงได้ว่านางออกไปแบบนั้น

นางออกมาที่ด้านนอก นางมองเห็น เสี่ยวซิน และเสี่ยวเจี๋ย กำลังนำสมุนไพรลงจากเกวียนเพราะมีคนเอามาส่งมากมาย นางจึงจะรีบเข้าไปช่วย แต่อยู่ๆ วันนี้นางเป็นอะไรไม่รู้ นางรู้สึกเพลียและวิงเวียนเล็กน้อย นางจึงได้เซถลาไป

เสี่ยวซินรีบเข้ามาพยุงนางให้ไปนั่งพัก

"ยี่ซิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้างข้าว่าเจ้าคงทำงานหนักมากเกินไป " เสี่ยวซินพูดขึ้นอย่างเป็นห่วงยี่ซิน

"ข้าดีขึ้นแล้วล่ะ " ยี่ซินตอบเสี่ยวซินออกไป

และเสี่ยวเจี๋ยก็เดินเข้ามา ยี่ซิน วันนี้ท่านอาจารย์ไปรักษาคนไข้ที่บ้านท่านเศรษฐีซูเผิง เขาใจดีมีเมตตา ให้เนื้อกวางมามากทีเดียว วันนี้พวกเราอิ่มหนำสำราญแน่ๆ เสี่ยวเจี๋ยยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ

"เสี่ยวเจี๋ย เจ้านี่เห็นแก่กินมากไปแล้ว " เสี่ยวซินพูดออกไป

"ก็ข้า ไม่ได้กินเนื้อกวางมานานมากแล้ว วันนี้ข้าจะเก็บท้องไว้กินเยอะๆเลยทีเดียว

" เสี่ยวเจี๋ย เจ้านี่มันตะกละเกินไปแล้ว " เสี่ยวซิน ตีไปที่แขนของเสี่ยวเจี๋ยเบาๆ

"โอ้ย ตีข้าทำไม เจ้าพอถึงเวลาก็กินเยอะกว่าข้าอีก นี่แน่ะ ตีข้าหรือ" เสี่ยวเจี๋ยแกล้งเสี่ยวซินคืน

"เสี่ยวซิน เจ้าก็เหมือนกัน เจ้าต้องกินเยอะกว่าข้าแน่ๆ " เสี่ยวเจี๋ยตอบเสี่ยวซินออกไป ทั้งคู่วิ่งหยอกกันอย่างสนุกสนาน ทำเอายี่ซินต้องหัวเราะออกมา

"พอได้แล้วล่ะ ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว เสี่ยวเจี๋ย เสี่ยวซิน " ยี่ซินบอกกับทั้งคู่

"ถ้าอย่างนั้น พวกเรารีบไปตากสมุนไพรกันเถอะ " เสี่ยวซินพูดออกมา

ทั้งสามช่วยกันทำงานอย่างสนุกสนานตลอดทั้งวัน ในช่วงเย็น อาหารค่ำมื้อใหญ่ถูกจัดขึ้นโต๊ะ วันนี้เสี่ยว ซินเสี่ยวเจี๋ย ดีใจเป็นพิเศษ ที่จะได้กินเนื้อกวางที่แสนแพงและรสชาติอันเลิศรส

จื่อหมิง นั่งเพ่งมองดูยี่ซินที่ลุกลี้ลุกลนไปมา หน้าของนางเริ่มซีดขึ้นมา

ยี่ซินรู้สึกว่า นางสะอิดสะเอียน แค่ได้กลิ่น ก็อยากจะอาเจียนออกมา นางพยายามฝืนกลั้นเอาไว้ เสี่ยวเจี๋ย นางคีบชิ้นเนื้อกวางมาวางใส่ถ้วยข้าวให้นาง ยี่ซินถึงกับตาโต นางทนไม่ไหวแล้ว จึงขอตัวออกไป

" ยี่ซิน เจ้าเป็นอะไร " เสี่ยวเจี๋ยจะลุกขึ้นวิ่งตามนางไป แต่จื่อหมิงบอกให้เสี่ยวเจี๋ยนั่งลง เขาจะไปดูเอง

นางวิ่งออกไปทันที นางอาเจียนออกมาอย่างมากมาย ช่างเหม็นเสียจริง แต่ก่อนนางก็ได้กินบ่อยๆ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร มาบัดนี้นางทำไมถึงกินไม่ได้ แค่ได้กลิ่นก็แทบลมจับแล้ว แค่คิด นางก็อาเจียนต่อ

จื่อหมิงตามนางออกมา เขาเห็นนางยืนอาเจียนอยู่ตรงนั้นก็รีบเข้ามาลูบหลังให้นางอย่างไว นางอาเจียนออกมามากมาย เช่นนี้น่าจะแพ้เนื้อกวางเป็นแน่

"ศิษย์น้อง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าแพ้เนื้อกวางแบบนี้เหตุใดจึงไม่บอกพวกข้าและอาจารย์เล่า" จื่อหมิง บอกนางออกไปอย่างอ่อนโยน

"ข้าต้องขอโทษอาจารย์ ศิษย์พี่และทุกคนด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจ แต่ข้าเหม็นเหลือเกิน ข้าไม่อาจทนกลิ่นของมันได้จริงๆ" พูดจบนางก็อาเจียนต่อ

พอนางเริ่มรู้สึกดีขึ้น นางจะรีบเดินออกจากตรงนั้น

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่เป็นห่วง ไปกินข้าวเถอะ ข้าจะขอตัวกลับไปพักก่อน " ยี่ซินบอกกับจื่อหมิง ใบหน้าของนางซีดขาว จนคนที่เห็นนึกอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

ยี่ซินนางค่อยไเดินออกไปจากตรงนั้น ไม่นาน นางก็หมดสติไป โดยมีจื่อหมิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น ช้อนอุ้มนางขึ้นมาและพานางเข้าไปที่ห้องพัก เขาค่อยๆวางนางลง และดึงแขนของนางออกมาและจับชีพจรของนาง

แต่แล้ว จื่อหมิงก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขาไม่แน่ใจ จึงไปเรียกอาจารย์มาตรวจย้ำอีกที

หลิวเซินเข้ามา แล้วจับชีพจรของนาง เขาก็รู้เลยว่า นางกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆอยู่ มิน่า พักนี้นางถึงทำอะไรก็ดูเหนื่อยมากกว่าปกติ

เมื่อรู้เช่นนั้น จื่อหมิง ที่ชอบต่อว่านางกลับอยากจะหันไปตบปากตัวเองหลายๆที เมื่อรู้ว่านางตั้งครรภ์ เขาจะต้องดีกับนางให้มากขึ้น

ยี่ซินค่อยๆลืมตาขึ้น นางมองไปรอบๆ เห็นคนมากมายมารายล้อมนาง

"มีอันใดกันหรือเจ้าคะ ท่านอาจารย์ " ยี่ซินจะลุกขึ้น แต่เสี่ยวเจี๋ยนางก็จับตัวของยี่ซินให้นางนอนลง

"อย่าพึ่งพูดอะไรเลย เจ้าควรพักผ่อนให้มากๆ ลูกในท้องของเจ้าจะได้แข็งแรง "

" จะเจ้า ว่าอะไรนะ เสี่ยวเจี๋ย ข้าตั้งครรภ์หรือ?" ยี่ซินไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

" ใช่แล้ว ยี่ซิน เจ้าตั้งครรภ์แล้ว ต่อไปนี้อย่าทำอะไรผลีผลาม อาจารย์จัดยาบำรุงครรภ์ให้เจ้าแล้ว จงกินซะเพื่อเด็กในท้องของเจ้าจะได้แข็งแรง อาจารย์ต้องไปแล้ว เสี่ยวซิน เสี่ยวเจี๋ย พวกเจ้าทั้งสองดูแลนางให้ดี " หลิวเซินพูด และกำชับเด็กทั้งสอง แล้วเดินออกไป

จื่อหมิงได้แต่ยืนมองนาง แล้วรีบตามอาจารย์ออกไป

เสี่ยวเจี๋ยและเสี่ยวซิน มองนางด้วยความเป็นห่วง เสี่ยวซินให้นางนอนลง และห่มผ้าให้ยี่ซิน

"นอนพักเถิด วันนี้เจ้าดูอ่อนเพลียมาก ต่อจากนี้เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆเพื่อลูกในท้องของเจ้าจะได้แข็งแรงนะ ยี่ซิน พวกข้าต้องออกไปแล้ว" พูดจบพวกนางก็เดินออกไป เสียงปิดประตูดังขึ้น

ยี่ซินลืมตาขึ้นมา นางใช้มือลูบไปที่ท้องของนาง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดนั้นไหลออกมา

' หลานหลง ข้าจากท่านมาแล้ว ข้ายังมิอาจคิดว่า จะได้เจอท่านอีกด้วยซ้ำ แต่เหตุใด ท่านจึงยังทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านไว้ในท้องของข้าอีก ท่านจะตามตอกย้ำข้าไปอีกนานเท่าไหร่กัน ' ยี่ซินได้แต่นอนคิด น้ำตาของนางไหลพรั่งพรูออกมา และนางค่อยๆหลับตาและหลับไป

จื่อหมิง ที่คุยกับอาจารย์หลิวเซินเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็วกกลับมาดูนาง เขามองเห็นนางนอนร้องไห้ เขาก็รู้สึกว่า เขาอยากจะดูแลนางให้ดีขึ้นมา ไม่ว่านางจะเป็นแบบไหน ใจของเขาตอนนี้ กลับอยากจะปกป้องซุนยี่ซินคนนี้ขึ้นมาแแล้ว

จบตอนที่9