นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 10 ศิษย์พี่เหตุใดท่านจึงดีกับข้าเช่นนี้

ซุนยี่ซินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ตอนนี้นางกลับมองลงมาที่ท้องของนาง แล้วใช้มือลูบคลำเบาๆไปมา ต่อจากนี้นางไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว นางกำลังจะมีลูก และต่อไปนางจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่คนแล้ว นางยิ้มดีใจออกมา แต่ในตอนนั้น นางกลับคิดถึงหลานหลง ที่ตอนนี้ไม่รู้เรื่องอันใดเกี่ยวกับนางเลย

เขาจะรู้หรือไม่ว่า เขากำลังจะมีลูกกับนาง ยี่ซินใช้มือทาบท้องของนางที่ตอนนี้ ยังไม่ใหญ่ขึ้นมา น้ำตาก็พลอยไหลออกมาโดยมิทันตั้งตัว ในหัวก็มโนภาพไปว่า นางมีครอบครัวที่มีความสุขกับหลานหลง และเพ่ยหลินและก็พลันยิ้มออกมากับความคิดนั้น เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทุกอย่างตอนนี้ก็เป็นความจริง ความจริงที่แสนเจ็บปวดเสียเหลือเกิน

นางเดินออกไปดูสมุนไพรตากแห้ง ที่ตอนนี้ เหล่าศิษย์ชายหญิงต่างพากันทำงานอย่างขยันขันแข็ง ยี่ซินไม่อาจยืนอยู่เฉยได้ นางเดินไปช่วยพวกเขาเด็ดใบสมุนไพร เพื่อที่จะตาก เมื่อเสร็จแล้วนางจึงจะยกถาดสมุนไพรนั้นขึ้นตาก เมื่อนางยกขึ้นก็มีมือมือหนึ่งมาจับถาดสมุนไพรนั้นออกจากมือของนาง

" ศิษย์พี่!" ยี่หลินตกใจที่ถูกจื่อหมิงแย่งถาดสมุนไพรไป

"ตอนนี้ เจ้ากำลังท้องอ่อนๆอยู่ อย่ายกของหนักเลย เดี๋ยวศิษย์พี่ช่วยเจ้าเอง" จื่อหมิงบอกนางออกไป พร้อมกับสีหน้าที่ดูนิ่งเฉย

"ศิษย์พี่ นี่ไม่ใช่งานของท่าน อย่าทำเลย หากศิษย์พี่ข้อมือเจ็บเดี๋ยวข้าจะลำบากเอาได้" ยี่ซินนางรู้สึกว่าพักนี้ ศิษย์พี่จื่อหมิงมักตามติดนางเสมอ

" แล้วอย่างไรเล่า หากเจ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ทุกคนก็ยิ่งจะลำบาก " จื่อหมิงพูดออกไปแต่ดวงตาของเขายังมองไปที่ถาดสมุนไพร

"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอบคุณศิษย์พี่มาก " ยี่ซินขอบคุณศิษย์พี่แล้วหันหลังเดินออกมา

จื่อหมิง ที่เห็นนางเดินออกไป เขาก็เดินตามนาง ยี่ซินครุ่นคิด วันนี้เขาเป็นอะไรไปนะ

"ศิษย์พี่เหตุใดวันนี้ ท่านจึงตามข้านัก ท่านไม่สบายตรงไหนหรือไม่ " พูดจบ ยี่ซินก็เดินเข้าไป แล้วใช้มือ อังไปที่หน้าใบหน้ของเขา จื่อหมิงหน้าแดงขึ้นมาทันที เขารีบถอยหลังออกจากมือของนาง

"ตัวก็ไม่ร้อน แต่ทำไมหน้าท่านถึงได้แดงขนาดนั้นเล่า " ยี่ซินถามออกไปเพราะรู้สึกสงสัย

"ขะข้า ไม่เป็นไร " จื่อหมิงรู้สึกใจเต้นเมื่อนางแตะต้องตัวของเขา เขารีบถอยหลังแล้วเดินหนีนางไป มือก็ยกขึ้นมาจับตรงใบหน้า ที่นางแตะ จื่อหมิงถึงกับอมยิ้มอย่างพอใจ แล้วรีบเข้าไปหาอาจารย์ วันนี้เขาทำอะไร ก็คิดถึงแต่สัมผัสของนาทั้งวัน ทำให้อาจารย์หลิวเซินต้องเอ็ดเขาทุกครั้งไป

เมื่อจื่อหมิงทำงานกับท่านอาจารย์เสร็จเรียบร้อย เขารีบเดินออกไปตามหายี่ซินทันที เขาอยากจะเจอหน้าของนางเหลือทนแล้ว เขาเดินออกไปเรื่อยๆและคอยมองหานางตลอด และแล้วเขาก็พบว่านางอยู่สระน้ำท้ายสำนักแพทย์ นางกำลังเดินลงสระน้ำไป

จื่อหมิงตกใจกับภาพที่เห็น ทำไมนางถึงได้คิดสั้นเช่นนี้ มีอะไรหนักใจหรือทุกข์ใจ เหตุใดถึงไม่ยอมเล่าให้ใครฟังบ้าง จะมาทำแบบนี้ทำไมกัน แล้วลูกในท้องเล่านางไม่สงสารบ้างหรืออย่างไร

จางจื่อหมิงรีบวิ่งลงไปคว้าตัวของยี่ซินเอาไว้ เขารีบช้อนอุ้มตัวนางที่เปียกโชคทั้งเขาและนาง ขึ้นมา จื่อหมิงค่อยๆวางนางลง แล้วต่อว่านาง

"เหตุใด เจ้าจึงทำเช่นนี้ เจ้าไม่สงสารตัวเองก็สงสารลูกในท้องของเจ้าบาง ยี่ซินเจ้าทำแบบนี้เหมือนคนโง่เหลือเกิน คำสอนของอาจารย์ ทำไมเจ้าไม่เอามาจำใส่ใจของเจ้าบ้าง " จื่อหมิงชี้หน้าต่อว่านางอย่างโมโห ที่เห็นนางกำลังจะฆ่าตัวตาย

"ศิษย์พี่ ท่านพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ อย่างข้าเนี่ยนะเจ้าคะ จะฆ่าตัวตาย ท่านบ้าไปแล้วหรืออย่างไร" ยี่ซินผลักเขาออก

"แล้ว..เหตุใดเจ้าจึงลงไปเช่นนั้น ข้าก็นึกว่า .." จื่อหมิง พูดจาเสียงเบาลง

"ศิษย์พี่ ข้าก็แค่นึกโมโห จึงขว้างของติดกายข้าทิ้งไป อยู่ๆข้านึกเสียดายขึ้นมา ข้าก็เลยคิดว่า จะไปงมกลับมาก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ ข้า ไม่เอาแล้วก็ได้ มันไม่ได้มีความสำคัญกับข้าแล้วล่ะ เราไปกันเถอะ ขืนอยู่แบบนี้ เดียวจะไม่สบายเอา " ยี่ซินพูดออกมา แต่ในใจก็นึกเสียดายป้ายหยกนั่น เพราะเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ข้างกายนาง

"เจ้าเป็นห่วงศิษย์พี่แล้วหรือไร" จื่อหมิงจับแขนของนาง

"ใช่ เจ้าค่ะ ตอนนี้ ปากของท่านเริ่มเขียวแล้ว แล้วลูกของข้าก็เริ่มหนาวแล้วเช่นกัน เราไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะเจ้าค่ะ"ยี่ซินดึงแขนของจื่อหลง หลงให้เขาเดินตามนางออกมา

จื่อหลงที่เดินตามนางไป แต่เขาก็หันหน้ากลับไปมอง สระน้ำนั้น แล้วคิดขึ้นในใจ

' สิ่งนั้น คงสำคัญกับนางมาสินะ ถึงได้เดินลงไปแบบนั้น ' จื่อหมิงเดินตามแรงดึงของยี่ซินและเดินตามนางไป

ในตอนรุ่งเช้าของวันต่อมาก แม้จะอากาศเย็นแต่เขาก็ยังอยากจะรู้ว่าสิ่งที่นางขว้างทิ้งไปคือสิ่งใด เขาลงไปในสระน้ำ แล้วว่ายน้ำ ผลุบๆโผล่ๆ อยู่หลายครั้ง

ในที่สุด สิ่งที่เขาได้มา คือป้ายหยกสีขาว ที่มีคำว่า หลง สลักอยู่ เขารีบขึ้นมาจากสระน้ำ แล้วรีบเดินเข้าไปยังห้องของเขา

จางจื่อหมิง นั่งพินิจมองดูป้ายหยกของนางอย่างละเอียด ป้ายนี้เป็นของขุนนางชั้นสูงเท่านั้นที่จะพกได้ เหตุใด นางถึงขว้างทิ้ง จางจื่อหมิง เริ่มรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาและรู้สึกปวดหัว แต่เขากลับไม่ยอมพัก กลับรีบเดินไปหานางทันที ยี่ซิน ที่กำลังก้มๆเงยๆเด็ดสมุนไพร อยู่ๆ จื่อหมิงก็ดึงมือองนางให้ลุกขึ้น และเดินออกไปทันที แล้วพานางมาที่ลับตาคน

" ศิษย์พี่ เหตุใดจึงดึงข้ามาเช่นนี้ " ยี่ซินถามเขาอย่างตกใจ

"ข้ามีบางอย่างอยากให้เจ้า " จื่อหมิงเริ่มหนาวสั่น

"สิ่งใดหรือเจ้าคะ "

จื่อหมิง ล้วงเอาบางสิ่งออกมาจากเสื้อของเขา แล้วยื่นให้นาง

"ป้ายหยกนี่ ศิษย์พี่ อย่าบอกว่าท่านลงไปเก็บสิ่งนี้มาให้ข้า " ยี่ซินตกใจ กับสิ่งที่จื่อหมิงทำให้นาง

ยี่ซินค่อยๆยื่นมือออกไปรับ แต่อยู่ๆ จื่อหมิง ก็ล้มลงนอนไปกับพื้น ยี่ซินรีบไปประคองตัวของเขา แล้วจับดูใบหน้านั้น ตัวของเขาช่างร้อนเหลือเกิน

" เขาไม่สบายเพราะข้าหรือนี่ ศิษย์พี่ ท่านช่างดีกับข้าเหลือเกิน"

ซุนยี่ซินเรียกคนให้มาช่วยแบกเขาเข้าไปพักทันที

จบตอนที่10