นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 2 เหตุใดข้าต้องยอมอ่อนให้นาง

วันนี้ หลานหลงต้องออกไปรายงานการปราบกบฏต่ององค์ฮ่องเต้แต่เช้าตรู่ เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาพักที่ห้องของเหม่ยหลิน เมื่อรู้เช่นนั้น นางยิ่งโกรธแค้นริษยานางมากขึ้น

ซุนยี่ซินนางจะไม่ยอมอ่อนข้อให้กับคนอย่างเหมยหลินแน่นอน หญิงแพศยาอย่างนาง ต้องได้รับบทเรียนบ้าง ซุนยี่ซินเดินไปพร้อมกับความเจ้าคิดเจ้าแค้น

ขณะที่เดินไปอยู่นั้น นางบังเอิญหันไปเห็นเหม่ยหลินกำลังเดินมาทางนาง เมื่อนางมองเห็นซุนยี่ซิน นางจึงรีบก้มหน้าเเละเปลี่ยนเส้นทางที่จะไป แต่ก็ไม่ทัน ซุนยี่ซินเดินมาดักหน้าของนางไว้

"ฮูหยินใหญ่ มีอันใดหรือเจ้าคะ " เหม่ยหลินกล่าวออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

"เหม่ยหลิน เจ้านี่ช่างเสแสร้ง แกล้งทำเหลือเกิน คนอย่างเจ้ามันมารยาเสียจริง ปกติ สามีเมื่อกลับมาจากแดนไกล เจ้ากลับมาแสดงมารยา หลอกล่อท่านพี่ไปจากข้า แบบนี้ ข้าคิดว่า ข้า ต้องลงโทษเจ้าแล้วล่ะ

"ฮูหยินใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น ท่านพี่ท่านยืนยันจะอยู่กับข้าเอง " นางรีบนั้งคุกเข่าต่อหน้าของซุนยี่ซิน

เพี๊ยะ!!

"เจ้าช่างพูดได้ไม่อายปาก " ซุนยี่ซินชี้หน้าเหม่ยหลิน ที่ตอนนี้นางใช้มืออีกข้างของนางขึ้นมาทาบหน้าด้านที่ถูกตบ น้ำตาของนางไหลริน " ที่เจ้าทำ เจ้าจงใจทำให้ข้าขายหน้าต่อบ่าวไพร่ ทำให้ข้าอับอายยิ่งนัก ที่วันแรกที่เขากลับมากลับไปนอนกับเจ้า!"

ตอนนี้อารมณ์ของนางคุกรุ่นอย่างหนัก นางไม่อาจยอมให้เหม่ยหลินใช้มารยาร้อยแปดแย่งชิงเขาไปครอบครองแต่เพียงผู้เดียว ตอนนี้สติของนางขาดการยับยั้งชั่งใจ นางดึงกระชากแขนของเหม่ยหลินขึ้นมาแล้วตบไปซ้ำๆจนหน้าของนางบวมเขียว ทำให้วุ่ยวายไปหมด บ่าวไพร่ต่างพากันเข้ามาดึงฮูหยินทั้งสองออกจากกัน

ซุนยี่ซินไม่ยอม นางกลับชี้หน้าด่าเหม่ยหลินอย่างหยาบช้า เหม่ยหลินโดนนางทำร้ายอย่างหนัก เพราะตอนนี้ซุนยี่ซินไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย บ่าวไพร่ต่างพากันสงสารฮูหยินรองที่ถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง เพ่ยหลิน รีบดึงตัวของฮูหยินของนางออกมา

"ฮูหยินเจ้าคะ พอก่อนเจ้าค่ะ นายท่านใกล้จะกลับมาแล้ว สงบสตินะเจ้าคะ ถ้านายท่านมาเห็นแบบนี้คงไม่ดีแน่ๆ

ซุนยี่ซินได้สติ จากคำเตือนของของบ่าวรับใช้คนสนิท ยางยืนตัวตรง แล้วรีบจัดเสื้อผ้า ต่างจากเหม่ยหลินที่เสื้อผ้าขาดผมเพ่ายุ่งเหยิง นางร้องไห้อย่างน่าสงสาร

"เหม่ยหลิน เจ้าจงจำไว้ หลานหลงไม่ใช่ของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ต่อไปนี้ถ้าข้าไม่อนุญาต เจ้าอย่าได้ล้ำเส้นอีก มิเช่นนั้น ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่! ไปเถอะ เพ่ยหลิน"

นางเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทางด้านเหม่ยหลิน บ่าวไพร่ต่างพากันพยุงนาง ไปที่ห้อง

ในตอนค่ำ ซุนยี่ซินมายืนรอสามีตรงทางเข้าจวน ดึกดื่นป่านนี้ทำไมเขายังไม่กลับ นางรอเขาอย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานเสียงรถม้าก็แล่นมาแต่ไกล และมาหยุดอยู่ที่หน้าจวน หลานหลง ลงรถม้ามาด้วยความเมามาย นางรีบไปรับตัวของเขาทันที

"ท่านพี่ เหตุใดจึงเมามายเช่นนี้นะ " ซุนยี่ซินถามเขา

"อืม..ข้าไม่ได้เมา ข้าเพียงแค่ดวลเหล้ากับองค์ฮ่องเต้ " เขาพูดออกมาเหมือนคนเมา

"มา ข้าจะพาท่านพี่เข้าไปพัก เมาขนาดนี้ยังพูดไม่ได้ศัพท์อีก " ซุนยี่ซิน และเพ่ยหลินช่วยกันพยุงหลานหลง

นางพาเขามาที่ห้องนอนของนาง และค่อยๆพากันวาง เขาลงนอนบนเตียง เพ่ยหลินรู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้ นางอมยิ้มแล้วรีบออกไป

" ท่านพี่ มาข้าจะเช็ดตัวให้" ซุนยี่ซินใช้ผ้าเช็ดไปตามใบหน้าของเขา หลานหลงลืมตาขึ้นช้าๆ เขามองนางไม่ชัด แต่ก็รู้ว่าเป็นซุนยี่ซิน

นางค่อยๆดึงชายเสื้อของเขาออกอย่างช้าๆ และค่อยๆแนบผ้าไปกับแผงอกอันแข็งแกร่ง นานแล้วสินะ ที่นางหวังจะได้สัมผัสเขาแบบใกล้ชิดแบบนี้สักที แม้ว่านางแต่งเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เขาก็ไม่เคยจะหันมามองนางบ้างเลย

แต่กลับอนุภรรยาที่เข้ามาได้แค่วันเดียว เจอกับนางอีกทีเขาดันไปนอนที่ห้องกับนาง ปล่อยให้ข้าต้องรอคอยอย่างหมดหวัง หลานหลงนะหลานหลง ท่านจะรู้หรือไม่นะ ว่าเหม่ยหลินนั้น ร้ายกาจดั่งงูพิษ

นางค่อยๆเช็ดไปตามตัว ไล่ลงไปจนถึงหน้าท้องที่มีแต่กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เขาใช้มือจับแขนของนางอย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้นางต้องสะดุ้ง อยู่ๆ เขาก็ดึงนางเข้ามาแล้วพลิกตัวนางให้ไปอยู่ด้านล่าง แล้วขึ้นคร่อมทับนางทันที

เขาไม่รอช้า บดจูบนางอย่างรุนแรง ซุนยี่ซินที่ยังไม่ทันตั้งตัว นางเผลอดิ้นและขัดขืนเขา จนสุดท้าย สู้แรงของชายหนุ่มร่างใหญ่กำยำไม่ไหว ต้องปล่อยให้เขาครอบครองนางไปอย่างนั้นทั้งคืน

หลานหลง เขาช่างมีพละกำลังมากมาย จัดการนางได้ตลอดทั้งคืน หลายต่อหลายครั้ง เขาไม่เหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไร จึงได้ไม่ปราณีนางบ้างเลย เขาหายเมาแล้วหรือยังนะ

นางหันไปมองหน้าชายหนุ่มภายใต้แสงสลัวของดวงจันทร์เต็มดวง สามสี่ครั้งแล้วที่เขาจัดการนาง ตอนนี้ เขาคงเหนื่อยแล้วแน่ๆ นางค่อยๆพลิกตัว จะหันหลังให้เขา แต่แล้วเมื่อนางขยับ เขารู้สึกตัวเขาก็จัดการนางอยู่ร่ำไป ท่านพี่ท่านไม่เหนื่อย แต่ข้าเหนื่อย นางได้แต่คิด

ในตอนเช้า ซุนยี่ซินตื่นขึ้นมา นางลืมตาขึ้น แล้วดึงผ้าห่มมาปิดหน้า สามีของนางช่างร้ายกาจเหลือเกิน นางค่อยๆลุกขึ้น แล้วมองไปข้างๆ แต่แล้วก็ไม่พบเขา

" เพ่ยหลิน เพ่ยหลิน " ซุนยี่ซินเรียกเพ่ยหลินให้เข้ามา นางจึงรีบเข้ามา

" ท่านพี่ของข้าไปไหนแล้วเล่า" ซุนยี่ซินถามหา

" นายท่านออกไปราชการแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ นายท่านบอกว่า ห้ามไม่ให้ข้าน้อยปลุกฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ " ซุนยี่ซินอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี นางดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า แล้วเตะขาอย่างดีใจ ที่หลานหลงเปิดใจกับนาง เขาต้องห่วงนางแน่ๆ นางคิด เพราะเมื่อคืนที่ผ่านมา

เพ่ยหลิน เห็นนายของนางอารมณ์ดีนางก็พลอยยิ้มไปด้วย

"ไปเอาน้ำ มาล้างหน้าให้ข้า เพ่ยหลิน ข้าจะออกไปนั่งเล่นสักหน่อย"

"เจ้าค่ะ ฮูหยิน " เพ่ยหลิน เดินออกไปทำตามคำสั่งของเจ้านาย อย่างอารมณ์ดีเช่นกัน

จบตอนที่2

____________________________