นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 3 นางมารแพศยา

วันนี้ซุนยี่ซิน นางอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก นางนั่งดื่มชาด้วยอารมณ์เบิกบานที่เรือนดอกเหมย หลานหลงคงจะตกหลุมรักนางเข้าแล้ว นางคิดไปก็พลันยิ้มออกไป

เพ่ยหลินเดินเข้ามา นางรู้สึกดีใจ ที่เห็นเจ้านายของนางมีความสุข นางเดินเข้ามาหา ฮูหยินของนาง พร้อมถาดผลไม้

"ฮูหยินเจ้าค่ะ ข้านำผลไม้มาให้ฮูหยินเจ้าค่ะ " เพ่ยหลินวางถาดผลไม้ แล้วลุกขึ้น

"ข้ามีบางอย่างด้วยเจ้าค่ะ เทียนหอมเจ้าค่ะ ข้าไปซื้อมันมาที่ตลาด มันเป็นของพ่อค้าต่างแดน เขาบอกว่า ถ้าจุดแล้ว กลิ่นจะหอมไปทั่วทั้งบริเวณ อีกอย่างทำให้ผ่อนคลายด้วยเจ้าค่ะ " เพ่ยหลินพูด พลางเดินไปจุดเทียนหอม

" เพ่ยหลิน เจ้าช่างดีกับข้าเหลือเกิน หากข้าไม่มีเจ้าคอยอยู่ข้างๆข้า ข้าคงทำอะไรไม่ถูก " ยี่ซินกล่าวออกมาจากใจของนาง

"โธ่ ฮูหยิน ข้าน้อยรับใช้ฮูหยินมาตั้งแต่ยังเด็ก ข้าน้อยก็มีแค่ฮูหยินคนเดียวที่เป็นที่พึ่งให้ข้าน้อยได้ แม้แต่ชีวิตของข้าน้อย ข้าน้อยก็ให้ฮูหยินได้ "

"โธ่เอ้ย! เจ้าเด็กบ้า พูดอันใดก็ไม่รู้ มา มาใกล้ๆข้าหน่อย " ยี่ซินเรียกให้เพ่ยหลินเข้ามาหานาง

เมื่อเพ่ยหลินเดินเข้ามาใกล้ ยี่ซินจึงสวมกอดนางอย่างรักใคร่

"เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าเปรียบเสมือนน้องสาวของข้า ถ้าวันหนึ่งข้าขาดเจ้า ข้าคงจะขาดใจเช่นกัน " ยี่ซินสวมกอดเพ่ยหลินอย่างรักใคร่จริงๆ เพราะเพ่ยหลินนางอยู่คู่กับยี่ซินมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าแทบไม่เคยห่างกันเลย ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กัน และคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

แต่อยู่ๆ เหม่ยหลินก็เดินเข้ามาที่เรือนดอกเหมยเช่นกัน ยี่ซินที่ยิ้มแย้มกับเพ่ยหลินอยู่นั้นก็พลันหุบไปทันที นางไม่อยากเห็นหน้าของเหม่ยหลิน ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใด ทำไมต้องพบต้องเจอแต่นาง

"คารวะ ฮูหยินใหญ่" เหม่ยหลินทำความเคารพนางตามปกติ

"ที่จวนแห่งนี้ กว้างขวางยิ่งนัก เหตุใดข้าไปที่ใดมักจะพบเจอแต่เจ้า "

"ข้าต้องขออภัย ข้าเพียงแต่คิดว่า ที่นี่อาจจะยังไม่มีคนมาเจ้าค่ะ ข้าก็เลยมา " เหม่ยหลินก้มหน้าตอบ

" ในเมื่อมาแล้ว ก็นั่งสิ " ยี่ซินเอ่ย บอกกับเหม่ยหลิน

ยี่จิน ทำหน้าราบเรียบนางหยิบมีดขึ้นมาปอกผลไม้

"เอ่อ คือว่า เมื่อคืน ท่านพี่ อยู่กับฮูหยินใหญ่หรือเจ้าคะ " เหม่ยหลินพูดออกมาแบบกล้าๆกลัวๆ

" เพ่ยหลิน บอกบ่าวพวกนั้นออกไป " ยี่ซินบอกกับเพ่ยหลินสาวรับใช้คนสนิท

"เจ้าค่ะ " ไม่นาน บ่าวไพร่ที่อยู่ตรงนั้นก็ออกไปหมด

" เหม่ยหลิน ไม่มีใครอยู่แล้ว เจ้าเลิกเสแสร้งเสียเถอะ ข้าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก! " ยี่ซินกล่าวออกไป เพราะไม่ชอบอาการของนางจริงๆ ในมือก็ปอกผลไม้ไป

"ฮูหยินใหญ่ วันนี้ข้าแค่จะมาขออนุญาตท่าน ข้าอยาก.." เหม่ยหันไปมองหน้าของเพ่ยหลิน

" พูดมาเถอะ เพ่ยหลินนางเป็นคนของข้า" ยี่ซินกล่าวออกมา

"ข้าอยาก ขอให้ท่านปล่อยท่านพี่มาให้ข้าบ้าง ข้าก็รอเขาเช่นเดียวกันกับท่าน "

ซุนยี่ซิน หยุดปอกผลไม้ในมือ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาง อย่างเยือกเย็น

"เหม่ยหลิน เจ้านี่มันไร้ยางอายยิ่งนัก สิ่งที่เจ้าทำ มันก็ผิดต่อท่านพี่มากนัก หากแต่ข้านั้นไม่อยากจะเอาเรื่องเอาราวเจ้า ที่เจ้าลักลอบมีอะไรกับพ่อบ้านหย่ง หากข้าไม่เอายาคุมกำเนิดให้เจ้า ป่านนี้ ท้องเจ้าคงป่องขึ้นมา อีกอย่างดีแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ฆ่าหย่งเหอทิ้งซะ มาบัดนี้เจ้ากลับมากำแหงกับข้า คิดมาขอท่านพี่ไป ไม่มากไปหน่อยหรือ "

"แต่ถึงยังไงข้าเป็นอนุ และข้าก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของแม่ทัพหลานหลงเช่นกัน หากว่าท่านพูดเรื่องของข้าออกมา ก็หามีใครเชื่อไม่ ไม่แน่อาจเป็นท่านที่ต้องถูกท่านพี่เอาความอีก ฮูหยินใหญ่ที่ผ่านมาท่านรังแกข้าสารพัด ข้าก็ยอมท่านทุกอย่าง แต่ตอนนี้ ข้าก็ต้องสู้เพื่อตัวข้าบ้าง หากข้ามีบุตรก่อนท่าน มันก็ไม่แน่ ที่ท่านพี่จะหันมาหาข้าเพียงคนเดียว ท่านอาจจะเป็นฮูหยินแก่ๆ ที่รอคอยความรักจากสามี ฮะๆๆ " เหม่ยหลินเริ่มแสดงธาตุแท้ต่อหน้านาง

" ยี่ซินวางผลไม้ลง แล้วมือก็กำมีดแน่น นางลุกขึ้น แล้วดึงผมของเหม่ยหลินอย่างแรงจนนางหน้าหงาย แล้วใช้มีดยกขึ้นมาทาบใบหน้านวลของนาง

"เหม่ยหลิน สิ่งที่เจ้าขอกับข้า มากไปรึปล่าว รึว่า ข้าจะต้องเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเจ้าดี หรือไม่ "

เหม่ยหลิน มองตาของนางอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป

" ข้ามันก็ไม่ต่างอะไรกับเจ้า ที่วันๆเอาแต่รังแกข้า เจ้ามันก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้านักหรอก ซุนยี่ซิน! " เหม่ยหลินปัดมือของยี่ซินออกแล้ว แล้วสะบัดนางออกอย่างแรง จนยี่ซินล้มล้ง

เหม่ยหลินจะรีบเดินออกไป แต่ยี่ซินนางไม่ยอม ตอนนี้นางโมโหจนถึงขีดสุด นางรีบลุกขึ้น พร้อมกับมีดปอกผลไม้ในมือ และรีบวิ่งเข้าไปดึงกระชากผมของเหม่ยหลินจนล้มลง ยี่ซินขึ้นคร่อมนาง แล้วจะใช้มีดจ้วงแทงไปที่เหม่ยหลิน

"ตายซะเถิด นางแพศยา! " ยี่ซินกำลังจะแทงลงไปที่นาง เหม่ยหลินจึงยกมือขึ้นมาจับแขนของนางไว้ ยี่ซินกดมือลงอย่างแรง แต่เหม่ยหลินก็ดันมือนางไว้ แล้วผลักยี่ซินล้มลงไปด้านข้าง

"ซุนยี่ซิน เจ้ามันหยาบช้า โหดเหี้ยม "

"หึ! ข้าหยาบช้าโหดเหี้ยมก็เพราะเจ้า ผู้หญิงอย่างเจ้าไม่สมควรได้อยู่เคียงข้างท่านพี่ !"

"แล้วเจ้าเล่า เจ้ามันก็มารร้ายตนหนึ่ง เจ้าก็ไม่สมควรเช่นกัน สิ่งที่เจ้าทำกับข้าวันนี้ ข้าจะเอาผิดเจ้าให้ถึงที่สุด! " คำพูดของเหม่ยหลิน ยิ่งยุยงทำให้ยี่ซินยิ่งขาดสติ

นางวิ่งเข้าไปจะใช้มีดแทงเหม่ยหลิน ทั้งคู่ยื้อแย่งมีดต่อกัน จนไปทำให้เทียนหอมล้มลง ใส่ผ้าม่านด้านข้าง ทำให้ไฟเริ่มไหม้ขึ้นมา เพ่ยหลินที่เห็นท่าไม่ดี นางจึงรีบวิ่งเข้าไปแยก พวกนาง แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เหม่ยหลินปล่อยมือของยี่ซิน แล้วดึงเพ่ยหลินที่วิ่งเข้ามาใกล้มาบังหน้านางไว้ ทำให้ยี่ซินนั้น ง้างมือจะจ้วงแทงเหม่ยหลินนางไม่สามารถหยุดได้ทันที มีด ปักเข้ากลางอกของเพ่ยหลินจนมิดด้าม

ปึก!!

"ฮะ ฮูหยิน !" เพ่ยหลินมองหน้าฮูหยินของนาง น้ำตาของเพ่ยหลินไหลออกมา ยี่ซินนางตกใจ นางเบิกตากว้างที่มีดที่นางจับนั้นได้ปักไปที่กลางอกของสาวใช้คนสนิทแล้ว

ไฟเริ่มลามลุกไหม้ไปครึ่งเรือนแล้ว เพ่ยหลินค่อยๆทรุดตัวลงไป เหม่ยหลินรีบวิ่งออกไปด้านนอก ตอนนี้เหลือแค่นางกับเพ่ยหลินที่อยู่ด้านใน

"ม่ายยย! เพ่ยหลิน ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้ตั้งใจ " ยี่ซิน นั่งกอดนางไว้ในอ้อมอก

"อะ เอือก " เพ่ยหลิน นางกระอักเลือดออกมา

"เพ่ยหลิน เจ้าทำใจดีๆไว้ ข้าจะรีบพาเจ้าออกไป ข้าจะพาเจ้า ไปหาท่านหมอที่เก่งที่สุด เพ่ยหลิน เพ่ยหลิน เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร " น้ำตาของยี่ซินไหลออกมา ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย ทั้งจะลุกพยุงนางออกมา ก็ทำไม่ไหว ได้แต่นั่งร้องไห้กอดบ่าวรับใช้ของนางออกมา

เพ่ยหลิน ยิ้มให้กับนาง แล้วยกมือขึ้นมาจับหน้าของฮูหยินของนาง

" ฮูหยิน รีบออกไปเถอะเจ้าค่ะ ปล่อยข้าไว้ที่นี่เถิด ถึงอย่างไรข้าก็ไม่รอดแล้ว ข้าเพียง แค่ อยาก ให้ ฮู หยิน ของข้า มี ความ ..." มือที่จับหน้าของยี่ซินนั้นได้ตกลงไป พร้อมกับเพ่ยหลินที่แน่นิ่งไป

"เพ่ยหลิน ๆ ๆ เจ้าอย่าทำแบบนี้ เจ้าอย่าขัดคำสั่งข้า เพ่ยหลิน ม่ายย! กรี๊ดดด!" นางร้องออกมาเพราะเพ่ยหลิน คือคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนาง นางฝ้าดูแลคุณหนูของนางอยู่ไม่ห่าง จนกระทั่งออกเรือน นางก็ขอตามมา นางเปรียบเสมือนญาติคนเดียวที่ยี่ซินมีอยู่ตอนนี้

สุดท้ายนางกลับพลั้งมือ ทำร้ายนางจนถึงแก่ชีวิต ไฟเริ่มลามเข้ามาใกล้นางและเพ่ยหลิน นางนั่งกอดเพ่ยหลินและร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้มของนางอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่นาน ก็มีมือเข้ามาช้อนอุ้มนางกับเพ่ยหลินออกไป

จบตอนที่3

______________________________