นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 4 ถูกไล่ออกจากจวน

ยี่ซินและเพ่ยหลินถูกอุ้มออกมา บ่าวไพร่ต่างพากันอลหม่าน ดับไฟที่เรือนดอกเหมย ยี่ซินคลานมาหาเพ่ยหลินที่นอนแน่นิ่งอยูด้านหน้า นางร้องไห้โวยวาย และเขย่าตัวของนางที่เลือดไหลท่วมตัวนางอยู่ตลอด ปากก็พร่ำบอกให้บ่าวไพร่พานางไปโรงหมอ

น้ำตานางไหลนองเต็มหน้า ยี่ซินเงยหน้าขึ้น และมองเห็นเหม่ยหลินที่ยืนตัวสั่นเทาร้องไห้อยู่เช่นกัน สายตาของยี่ซินตอนนี้นั้น มองเหม่ยหลินเหมือนอยากจะฉีกเนื้อนางออกเป็นชิ้นๆ

ซุนยี่ซินพุ่งตรงไปที่เหม่ยหลิน นางเข้าไปตบตีเหม่ยหลินต่อหน้าบ่าวไพร่ ที่กรูกันเข้ามาห้าม แต่นางก็สะบัดบ่าวพวกนั้นออกเพราะแรงแค้นที่มีต่อเหม่ยหลิน

นางจับไม้ที่ใช้สำหรับโบยบ่าวไพร่มา แล้วทุบตีเหม่ยหลินอย่างบ้าคลั่ง จนนางนั้น สลบไป แต่หากซุนยี่ซินนั้นก็ยังไม่ยอมหยุดตีนาง

" หยุดเดี๋ยวนี้นะ ! " เสียงทุ้มแหบแห้งของหลานหลงดังมาแต่ไกล

ซุนยี่ซินชะงักไปชั่วขณะ นางหันมามองหลานหลง แล้วหัวเราะขึ้นมา

"ฮ่าๆๆ ท่านพี่ ดูสิ ข้าจัดการสั่งสอนนังแพศยานี่ นางคบชู้ท่านพี่ทราบหรือไม่ บ่าวไพร่พากันได้ยินดังนั้นถึงกับตกใจ ฮูหยินใหญ่เกลียดนางพวกเขาก็พอรู้ แต่ถึงขั้นใส่ร้ายฮูหยินรอง แถมยังทุบตีนางหนักจนเกือบปางตายแบบนี้ พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ

หลานหลงมองไปที่เพ่ยหลิน ที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า และมองดูเหมยหลินที่นอนสลบอยู่อีกด้าน เรือนดอกเหมยที่ไหม้ไปเกือบครึ่ง ทั้งหมดเป็นฝีมือนาง นางช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว

เขาเดินเข้าไปจับไหล่ของนาง แล้วเอ่ยขึ้น

" เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้ ถึงขนาดมีคนตาย เจ้าทำเกินไปแล้ว! ยี่ซิน!"

ยี่ซินสะบัดไหล่ให้หลุดออกจากมือของหลานหลง แล้วเอ่ยขึ้น

"ทั้งหมดนี่ เกิดขึ้นเพราะนาง นางคบชู้ นางแย่งท่านไปจากข้า นางจงใจยุแยงข้า เป็นนางที่ทำให้ข้า พลั้งมือแทงเพ่ยหลิน ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะนาง !" ยี่ซินพูดพลางมองไปทางเหม่ยหลินที่นอนสลบอยู่ แต่แล้ว นางก็ใช้ไม้โบยนางทั้งทั้งที่อยู่ต่อหน้าของหลานหลง ผมเพ่าเสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ย เสื้อผ้าขาดวิ่น

"หยุดเดี๋ยวนี้ ! เจ้าทำเกินไปแล้ว ไม่เห็นสามีอย่างข้าในสายตารึไงกัน! จับนางไปขังไว้ท้ายจวน ข้าจะรอสอบสวนพวกนางเอง!" หลานหลงถึงกับโมโห ที่ภรรยาทั้งสองของเขากลับไม่ดีต่อกัน คิดไปมาเขาก็คิดปวดใจขึ้นมา

ยี่ซินถูกจับไปขังไว้ที่ห้องท้ายจวน นางตะโกนด่าบ่าวไพร่ ที่จับนางมา และเคาะประตู อยู่ตลอด

"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ถ้าข้าออกไป ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้า ปล่อยข้า ข้าจะไปดูเพ่ยหลิน ปล่อยข้า ปล่อยข้า เจ้าพวกไพร่ชั้นต่ำ ปล่อยข้า ! " ไม่มีเสียงตอบรับอันใดเข้ามา มีแต่ความเงียบปกคลุมตัวของนางขณะนี้

น้ำตาของนางไหลรินคิดถึงตอนที่เพ่ยหลิน แอบหนีตามนางมาตอนนางออกเรือน นางสร้างรอยยิ้มให้กับยี่ซินเสมอ คิดถึงตอนที่นางใช้มีดปักไปที่อกของนาง นางถึงกับนอนลงกับพื้น น้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บปวด นางยกมือขึ้นมาทุบอกอยู่หลายครั้ง เพราะเจ็บปวดเกินทน

"เพ่ยหลิน ข้าขอโทษ ข้าผิดต่อเจ้านัก" น้ำตาของนางไหลออกมา ซึ่งไม่รู้ว่าจะหยุดลงตอนไหน นางร้องไห้จนเหนื่อยล้า แล้วค่อยๆหลับตานนอนลงไป

"เอานางออกไป " ซุนยี่ซินลืมตาขึ้นเพราะได้ยินเสียงคนข้างนอกพูดออกมา นางรีบดีดตัวลุกขึ้นอย่างไว เสียงประตูเปิดเข้ามา ชายสองคนจับนางออกไป แล้วบังคับให้นางคุกเข่าลง

หลานหลง นั่งอยู่ด้านหน้า พร้อมกับเหม่ยหลินที่นั่งชูคอมองนางอย่างสะใจ

" เหม่ยหลิน เล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ให้ข้าฟังหมดเเล้วซึ่งก็มีบ่าวไพร่ที่อยู่ตรงนั้นเป็นพยาน เจ้าจะแก้ตัวว่าอย่างไร ยี่ซิน" หลานหลงมีสีหน้าเคร่งเครียด ที่จะต้องเค้นเอาความจริงจากนาง

ยี่ซินเงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มรับหลานหลงอย่างท้าทาย

"หึ หึ ท่านพี่ ข้าอยู่ดูแลรับใช้ท่านมาเป็นปีๆ แต่ท่านกลับเชื่อคำนังแพศยาที่พึ่งได้อยู่ด้วยกันไม่กี่วัน นางเหม่ยหลินคนนี้คบชู้สู่ชาย กับพ่อบ้านหย่งเหอ ซึ่งตอนนี้เขาก็ได้หายสาปสูนไปแล้ว คำพูดของข้ามีแค่เรื่องนี้ที่เป็นเรื่องจริง ส่วนเรื่องอื่นๆข้า ยอมรับ ไม่มีอันใดจะแก้ตัว"

หลานหลงลุกขึ้นแล้วทุบโต๊ะเสียงดังอย่างโกรธขึ้นมา ที่นางทำไมไม่ขอร้องอ้อนวอนเขา ถ้าเพียงแค่นางเอ่ยปากมาเขาก็คงรับนางกลับมาดังเดิม

"เจ้า! จนถึงขนาดนี้เจ้ายังกล้าใส่ความนางอีก ! "หลานหลงชี้มาที่นาง

"ข้าหาได้ใส่ความใครไม่ หากท่านไม่เชื่อข้า ข้าก็ขอให้ท่านกับนางมีความสุข สักวัน หมวกเขียวที่อยู่บนหัวของท่าน จะถอดไม่ออก ข้าจะรอวันนั้น วันที่ท่านถูกนางกลับมาแว้งกัด ฮ่าๆๆ"

" ไม่จริงเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าจงรักพักดีต่อท่านพี่เสมอมา ข้าไม่เคยคิดทำอะไรต่ำช้าเช่นนั้น ข้าและพ่อบ้านหย่งไม่ค่อยสนิทคุ้นเคยกันเท่าไร จะไปมีอะไรกับหย่งเหอได้อย่างไรท่านพี่ " เหม่ยหลินรีบแก้ตัว

"ฮ่าๆๆๆ มารยาสาไถยิ่งนัก " ยี่ซินหัวเราะเยาะนาง

หลานหลงตะคอกนางลงมา " ดี ! ถ้าเช่นนั้น ข้าจะลงโทษเจ้า! "

"ฉีเค่อ เอาใบหย่ามาให้นางซะ " หลานหลงบอกกับฉีเค่อ

ใบหย่า วางอยู่ด้านหน้าของนาง นางเงยหน้ามองหลานหลงที่ตอนนี้เขาช่างดูเย็นชาไร้จิตวิญญาน เขาคงไม่เคยมีใจให้กับนางจริงๆ มีแต่นางที่เฝ้ารัก เฝ้ารอ เฝ้าหลงเทิดทูนเขามาตลอด หากบัดนี้นางได้รู้แน่แก่ใจแล้ว ว่านางไม่สามารถก้าวข้ามผ่านเส้นที่เขาขีดกั้นเอาไว้ในหัวใจของเขาได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ นางควรออกจากชีวิตของพวกเขาสองคนซะ

ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของนาง มีแต่น้ำตาที่ไหลหยดลงมาบนหนังสือหย่า นางลงลายมือชื่อของนางโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

หลานหลง อยากเข้าไปห้ามนางไม่ให้นางลงลายมือชื่อ เขาจะก้าวขาออกไป แต่ก็มีมือของเหม่ยหลินที่จับเขาเอาไว้ เขาเพียงทำได้แค่มองดูนางที่ก้มหน้าเซ็นใบหย่าด้วยความเจ็บปวด

ที่ผ่านมา แม้เขาไม่แสดงออกกับนางแต่จิตใจของเขาก็เอนเอียงไปทางนางอยู่ไม่น้อย เพราะความผิดในครั้งนี้ร้ายแรงนัก หากไม่ทำให้เด็ดขาดแบบนี้อาจเป็นที่หัวเราะเยาะของบ่าวไพร่ได้

" ยี่ซิน ความผิดของเจ้าอีกข้อ เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าฆ่าคนตาย หากข้าจับเจ้าส่งทางการ คงต้องถูกประหารชีวิต มีทางเดียวที่ข้าทำได้คือต้องให้เจ้าออกจากเรือนนี้ไป แล้วไม่ให้กลับมาที่นี่อีก !" ยี่ซินมองหน้าของหลานหลง

" ได้! แต่ข้าขออย่างเดียว สินเดิมที่ข้านำมานั้นก็มาก ข้าขอสินเดิมของข้านำกลับติดตัวไปด้วย ท่านจะยอมหรือไม่ "

"ตามใจเจ้า ข้าไม่ขัดข้อง ส่งนางออกไปจากจวนด้วย! " พูดจบหลานหลงก็เดินออกไป ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว

จบตอนที่4

_________________________________