นางร้ายกลับใจ

ตอนที่ 1 รังแกอนุภรรยา

เสียงฝีเท้าเยื้องย่างเข้ามาพร้อมกับสาวรับใช้คนสนิทนามว่า เพ่ยหลิน ซุนยี่ซินฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพหลาน ซึ่งตอนนี้เขาออกศึกไปปราบกบฏแค้นอ้าวอัน

นางนั่งลงอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าสายตาของนางดูอำมหิตผิดมนุษย์ มองมาที่เหมยหลิน อนุภรรยาที่นั่งคุกเข่าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลนองเต็มหน้า

"เหมยหลิน เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าทำนั้นผิดมหันต์ หากท่านแม่ทัพกลับมารู้เรื่องนี้เข้า ข้าก็มิอาจช่วยเจ้าได้ " คำพูดที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูหนาวของนางนั้น ทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกเยือกเย็นไปถึงขั้วหัวใจ

นางนั่งมองมือของนาง ที่ยกขึ้นมาแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือถูกับนิ้วชี้ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แล้วเบนสายตามาที่เหมยหลิน นางช่างสวยสดงดงามนัก

ซุนยี่ซินค่อยๆลุกขึ้น แล้วถอนหายใจเบาๆ

"เหมยหลิน สิ่งที่ข้าทำกับเจ้าวันนี้ เป็นผลดีแก่เจ้า " นางพูดพร้อมกับเดินมาหาเหมยหลินที่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ ตัวก็สั่นเทา นางเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง

สายตาของซุนยี่ซินที่มองนางนั้น ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน นางนั่งลง แล้วค่อยๆยกมือของนาง ขึ้นมาไล้แก้มนวล ของเหมยหลิน แล้วค่อยๆไล่ขึ้นไปที่เรือนผม สุดท้ายนางกระดึงกระชากผมของเหมยหลินอย่างแรง ทำให้หน้าของนางหงายขึ้น

สายตาของซุนยี่ซินตอนนี้ช่างเหมือนกับปีศาจที่กระหายเลือดเสียเหลือเกิน มือของนางกำเรือนผมของเหมยหลินอย่างแรง แล้วนางก็กัดฟันพูดออกมา ด้วยความโมโห

" เจ้าจะยอมรับผิดหรือไม่" สายตาของซุนยี่ซิน จ้องนางราวกับจะขย้ำเหมยหลินให้แหลกคามือ

"อะโอ้ย ฮูหยินใหญ่ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ปล่อยข้าไปเถิด ท่านหยุดทำร้ายข้าเถอะนะ " เหมยหลินร้องขอความเห็นใจจากนาง

"เหตุใดจึงปากเเข็งเช่นนี้ " ซุนยี่ซินตะคอกนางอย่างแรง เป็นเหตุให้บ่าวไพร่พากันสะดุ้งตกใจ และสงสาร ฮูหยินรอง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถขัดขวางได้ ได้แต่ยืนมองด้วยความสงสาร

" เจ้าอย่าคิดนะว่า เจ้าหลอกทุกคนได้แต่เจ้าหลอกข้าไม่ได้ เพ่ยหลิน เอายามา !"

"ไม่นะ ฮูหยินใหญ่ ท่านจะทำอะไร ให้ข้ากินอะไร ข้าไม่ยอม ปล่อยข้านะ ข้าไม่ผิดอันใด เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้ นางดิ้นไปมา ขณะที่มือของซุนยี่ซินนั้นดึงผมของนางอยู่

" อะโอ้ยย อ๊อกๆๆ " เหมยหลินปัดถ้วยยานั้นที่นางได้ถูกบีบปากให้ดื่มจนหมด นางหอบหายใจถี่ๆ สายตาดูเคียดแค้นซุนยี่ซินขึ้นมา

"เหมยหลิน วันนี้ถือว่าข้าช่วยเจ้า แต่โทษของเจ้านั้นยังไม่อาจบางเบาได้ เทียนหลง หงอี้ เอานางไปโบยสิบที บ่าวทั้งสองรับคำของฮูหยินใหญ่เพราะไม่อาจขัดได้

เหมยหลินถูกลากไปโบยเพราะเหตุใด พวกเขาก็มิสามารถรู้ได้ อยู่ๆ ฮูหยินใหญ่ก็หาว่านางทำผิด และก็หาเรื่องนาง อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ทราบว่า ฮูหยินใหญ่ให้ฮูหยินรองดื่มอะไร

คิดๆแล้วนาง มิเคยว่างเว้นต่อการทำร้ายฮูหยินรองเลย วันๆหาแต่เรื่องทำร้ายนางต่างๆนา จนบ่าวไพร่นั้นเห็นจนชินตา จนไม่สามารถมีผู้ใดท้วงติงนางได้

เหมยหลินนั้นเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพก่อนวันที่เขาไปปราบกบฏหนึ่งวัน หลังจากนั้น นางก็อยู่ในการปกครองของนาง ตลอดสามเดือน นางยังไม่เคยได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับท่านแม่ทัพเลย วันๆถูกแต่ฮูหยินใหญ่กลั่นแกล้งทำร้าย คิดแล้ว บ่าวไพร่ก็สงสารนางมาก

หลังจากที่เหม่ยหลินถูกนางลงโทษผ่านมาแล้วหลายวัน วันนี้ซุนยี่ซินนางนั่งดื่มชาอยู่ที่เรือนดอกเหมย นางนั่งเขียนอักษร และอ่านโคลงกลอนอย่างสุนทรี เวลานี้ถ้านางไม่ดุร้ายนางก็ดูสวยงามสง่าน่ามอง แต่เสียดาย ท่านแม่ทัพไม่เคยโปรดนางเลย

อีกไม่นาน ท่านแม่ทัพก็จะกลับมาแล้ว นางเฝ้ารอวันที่เขากลับมา แม้ว่าเขาจะมิเคยใยดีนาง แต่นางก็ยังเฝ้ารักเฝ้ารอเขา หากแต่เขานั้น จะเคยคิดถึงนางบ้างหรือไม่ ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร อย่างน้อยเขาก็คือสามีของนาง นางมิอาจปันใจให้ชายอื่นได้อีก

ซุนยี่ซิน ยิ้มออกมา ขณะที่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่นาน เพ่ยหลินก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยิน"

"มีอะไร ว่ามา "

"นายท่านเจ้าค่ะ นายท่านกลับมาแล้ว "

ซุนยี่ซินวางพู่กันลง แล้วยิ้มกว้างออกมา นางรีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วรีบเดินออกไปโดยมีเพ่ยหลินเดินตามหลังนาง

ซุนยี่ซินรีบเดินมาที่หน้าจวน เพื่อที่อยากจะเห็นหน้าเขาไวๆ นางอยากสวมกอดเขาสักครั้งให้หายคิดถึง แต่แล้ว รอยยิ้มนั้นก็ได้จางลง เมื่อเหม่ยหลินเป็นคนแรกที่ได้สวมกอดเขา ดูเหมือนกับว่าเขาจะดีใจที่ได้เห็นนาง ซุนยี่ซินต้องข่มอารมณ์ของนางไว้ในใจ แล้วปั้นหน้ายิ้มออกมาแล้วเดินเข้าไปหาสามี

"คารวะท่านพี่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ข้าออกมาช้าท่านคงไม่ว่าอะไร "

"อืม " เขาตอบออกมาคำเดียว

"ท่านพี่เจ้าคะ มาทางนี้เถิดเจ้าค่ะ กลับมาเหนื่อยๆ มาทานของว่างก่อนดีกว่า " เหม่ยหลินพูดออกมาเพื่ออยากเอาใจเขา

ซุนยี่ซินที่ยืนอยู่ตรงนั้นรู้สึกปวดหัวใจขึ้นมา นางกำมือแน่น ที่ฮูหยินรอง แสดงตัวออกหน้าออกตาเกินกว่านางที่เป็นถึงฮูหยินเอก ทำยังกับว่าไม่เห็นหัวของนาง

" เช่นนั้นหรือ อืม ก็ดี ข้ารู้สึกอยากกินเช่นกัน " หลานหลงพูดออกมา

"ยี่ซิน เจ้าก็ไปด้วยกันสิ กินหลายๆคนเจริญอาหารดี "

"เจ้าค่ะ ท่านพี่" ซุนยี่ซินรับคำของสามี ที่เดินเคียงคู่ออกไปกับเหม่ยหลิน และเดินนำหน้านางออกไป

ใบหน้าของนางยิ้มแย้ม แต่ในใจของนางนั้นร้อนรุ่มไปด้วยไฟในทรวง " เหมยหลิน ทำแบบนี้ต้องการเป็นศัตรูของข้าแน่ๆ"

ซุนยี่ซินเดินตามทั้งคู่ไป

ที่โต๊ะ อาหาร มีอาหารมากมายหลากหลายเรียงรายกันอยู่เต็มโต๊ะ ฮูหยินใหญ่นั่งด้านขวา ฮูหยินรองนั่งด้านซ้าย ซุนยี่ซินที่นั่งเงียบแต่กลับไม่พูดจา เพราะกลัวว่านางจะเก็บอารมณ์ขุ่นมัวที่มีต่อเหม่ยหลินไม่อยู่

นางคีบอาหารหลากหลายให้กับ หลานหลงจนล้นถ้วย หลานหลงพอใจที่กลับมามีภรรยาทั้งคู่มาเอาใจเขา

เนื้อชิ้นใหญ่ถูกคีบมาไว้ที่ถ้วยของนาง ขณะที่นางนั่งเงียบฟังพวกเขาทั้งคู่คุยกัน

"กินซะฮูหยิน เห็นเจ้ากินน้อยข้าไม่สบายใจ " หลานหลงหันมาบอกกับนาง แค่นั้นก็พลันทำให้นางนั้นยิ้มกว้างออกมาเพราะดีใจที่สามียังเอาใจนางอยู่

เมื่อกินข้าวกันเสร็จ ถึงเวลาที่หลานหลงต้องไปพักผ่อน ทั้งหมดลุกขึ้น เหม่ยหลินที่กำลังจะเดินออกไป นางกลับสะดุดขาเก้าอี้ล้มลง หลานหลงรีบไปพยุงนางให้ลุกขึ้น

" ข้าไม่เป็นอะไรหรอกท่านพี่ ข้าไหว ..อะโอ้ย! " นางพยามลุกแต่ลุกไม่ไหว หลานหลงจึงช้อนอุ้มตัวของนางขึ้น

" เจ้าคงเจ็บขาแล้ว ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าไปส่งที่ห้องของเจ้า " หลานหลงพูด

ซุนยี่ซินที่ได้ฟัง นางกำมือแน่นหน้าของนางนั้น แดงขึ้นมาเพราะความโกรธ ที่นางเสแสร้งแกล้งทำต่อหน้าของท่าแม่ทัพ นางข่มอารมณ์ไว้สุดขีด จึงเอ่ยออกไป เพราะรู้สึกจุกเจ็บอยู่ในอก สิ่งที่นางวาดฝันเมื่อคิดว่าสามีนางจะกลับมาแล้ว เขาจะมาเอาอกเอาใจนาง ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด

" ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัว " ซุนยี่ซินกล่าว แล้วเดินออกไป

นางกลับมาที่ห้องของนาง แล้วปิดประตูอย่างแรง เพ่ยหลินนั้นรู้สึกว่า ฮูหยินกำลังโมโหอยู่แน่ นางจึงรีบออกไปจากตรงนี้ดีกว่า

ซุนยี่ซินน้ำตาไหลออกมา นางทุ่มเททำทุกอย่างแล้ว แต่เหมยหลิน นางแพศยาจอมมารยาสาไถ ที่นางทำวันนี้ นางคงประกาศตัวว่าหลานหลงเบื่อนางแล้ว คอยดู ข้าจะจัดการเจ้าอย่างสาสมเลยทีเดียว

จบตอนที่1

__________________________________