"ไม่ใช่ความผิดของท่านหญิงเลยเจ้าค่ะ โปรดอย่าโทษตัวเองเพราะมีนา"
อามีนารวบสองมือของลัลนามากุมไว้แสดงถึงความขอบคุณ สีหน้าและแววตาแสดงถึงความรักและศรัทธาที่มีให้ผู้เป็นนายอย่างเต็มเปี่ยม
"ช่างเถอะๆเด็กน้อย รู้ไว้ว่าฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้คนเดียวก็พอ เช็ดน้ำตาซะนะ"
ลัลนาตบบ่าของอามีนาเบาๆ
"ท่านหญิง..."
"อื้อ"
ลัลนาสั่นหน้าพร้อมกับยิ้มปลอบประโลมออกมาไม่ให้อามีนาคิดมากอีก
"ไปพักเถอะนะ วันนี้ฉันไม่มีอะไรให้มีนาทำแล้วล่ะ"
"เจ้าค่ะ"
ลัลนาเอายาไปเก็บไว้ที่เดิม ส่วนอามีนาก็แยกออกไปกลับห้องพักของตัวเอง มองออกไปข้างนอกบรรยากาศยามพลบค่ำแบบนี้ปกติถ้าเป็นเมื่อก่อนลัลนามักจะออกไปเดินเล่นชมดอกไม้ น้ำพุ สนามหญ้าเขียวขจี แต่ตอนนี้เธอกลับนั่งเหงาๆอยู่ในห้องกับปากกาและไดอารี่เล่มโปรด
ลัลนาเปิดกล่องเล็กๆสีดำรูปทรงสี่เหลี่ยมของพ่ออีกครั้ง ในนี้ไม่มีอะไรนอกจากนาฬิกาข้อมือ บัตรเครดิต เงินสดไทยและดอลลาร์ สุดท
