บทที่ 6 ไม่รู้จัก

1053 Words

“หื้ยย เดนนะเดน! ต้องสนใจยัยผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ ฉันต้องคอยขัดขวาง!” ร่างอวบส่งเสียงดังแว๊ดๆอยู่กลางห้างไม่สนใจสายตาที่ต่างจับจ้องมาที่ตน เมื่ออารมณ์ความโกรธกำลังครอบงำ ฟางฟางยืนกัดเล็บตัวเองดั่งคนบ้า ในหัวเต็มไปด้วยความกังวล นึกคิดแผนการที่จะคอยขัดขวางไม่ให้สิ่งที่ตนคาดคิดเกิดขึ้น ภายในคฤหาสน์… แกร๊ก.. ร่างใหญ่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องตน พรางสาวเท้ายาวก้าวเข้าไปนั่งบนเตียงขนาดกว้าง สายตาทอดมองไปตรงลิ้นชักหัวเตียง ก่อนจะเปิดมันออกพร้อมหยิบกรอบรูปขนาดกลางขึ้นมา สายตาอันเย็นชาจ้องมองรูปภาพในมือ ที่ถูกใส่กรอบเอาไว้เป็นอย่างดี “พิชชา…เธอกลับมาทำไม” กล่าวเสียงเบาพร้อมสายตาที่กำลังติดอยู่กับภาพตรงหน้าไม่ผละ ดั่งกับว่ากำลังใช้ความคิดกับบางสิ่ง “เปลี่ยนไปเยอะเลยนี่.. หึ! คงฉลาดใช่ย่อย เอาเงินที่แม่ฉันให้ไปลงทุนธุระกิจ เธอมันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงพวกนั้นหรอก“ มือหนากำรูปภาพหญิงสาวคนรักเก่าแน่น ก่อนจะโยนมันทิ้งลงในถังขยะอย่างไม่ไยดี จากนั้นชายร่างใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมเดินตรงไปทางระเบียงพร้อมกับบุหรี่แท่งยาวที่จับหยิบติดออกไปด้วย “บอสครับ…”เสียงชายอันคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลังในขณะที่เขากำลังงับแท่งบุหรี่อยู่ในปาก แม้จะไม่ได้หันหลังไปมอง แต่เขาก็รู้ดีว่าเป็นใคร ”กูให้มึงไปตามดูแลฟางไม่ใช่หรอ“เดนนิสกล่าวถามเสียบเรียบ สายตาทอดมองออกไปยันวิวด้านหน้า ”คุณฟางไล่ผมกลับเองนี่ครับ“ ”อืม“ เขาไม่ได้สนใจอะไรมาก เปร่งเสียงออกมาจากลำคอ ตอบกลับออกไปแบบส่งๆเพียงเท่านั้น แดนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ประกบมือสองข้างกำกันแน่น กำลังรวบรวมความกล้ากับบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆเดินมาประชิดข้างผู้เป็นนาย “บอส..คุณพิชชาดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ..” แดนกล่าวเสียงแผ่วเบาพอให้เจ้านายได้ยิน พยายามกลบเกลื่อนความกลัวลึกเข้าไปในใจ เมื่อได้ยินคำพูดของลูกน้อง สายตาอันเรียบนิ่งเปลี่ยนเป็นดุดันทันที แม้แดนจะยืนมองจากมุมข้าง ทว่ามันก็เห็นได้อย่างชัดเจนจนเกิดความกลัวเพิ่มขึ้นมา ”กูไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น“ “แต่คุณพิชชาอาจมีเหตุผล…” “มึงเงียบปากดิ๊!“เมื่อลูกน้องเอาแต่กรอกหูไม่หยุด จากรังสีความเยือกเย็นคลับเคลื่อนขึ้นมาเป็นอารมณ์หงุดหงิด เดนนิสตวาดเสียงดังพรางไล่ลูกน้องออกจากห้องไป ”ออกไปได้ละ กูอยากอยู่คนเดียว“ แดนได้แต่พยักหน้าเข้าใจ กล่าวอะไรไปตอนนี้ก็คงมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง ชายลูกน้องรีบก้าวออกไปตามคำสั่ง ควันบุหรี่กระจัดกระจายทั่วระเบียง คนสูบเผยสีหน้าหงุดหงิดใจออกมาด้วยความไม่พอใจ ”แม่ง..เหตุผลบ้าๆ เธอทิ้งฉันเองพิชชา ฉันจะไม่มีวันกลับไปรักเธอ!“ เดนนิสกล่าวสายตาโกรธเคือง แม้เวลาจะผ่านไปยาวนานแค่ไหน แผลในใจที่เธอเคยปลุกฝังเอาไว้ไม่เคยจะเลือนลาง แต่ในเวลานี้เธอกลับโผล่มาตรงหน้าเขาสะดื้อๆ ดั่งกับว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น..จิตใจผู้หญิงคนนี้ทำด้วยอะไรกัน ไนท์คลับ… ยามเวลาล่วงเลยผ่านไปในพริบตา จากที่มองดูท้องฟ้ากำลังส่องแสงสดใส เพียงกะพริบตาแป๊ปเดียวก็เปลี่ยนเป็นยามราตรีอันมืดมน ภายในไนท์คลับหรู สถานที่อันเป็นสิ่งโปรดปรานของผู้คนนับล้าน ดังก้อนไปด้วยเสียงดนตรีภายใต้แสงสี พิชชากำลังยืนจับแก้วไวน์พรางหันมองรอบๆดั่งกับว่ามองหาใครอยู่ ”ยัยบรีส มึงว่ากูจะได้เจอเดนมั้ย“ร่างเล็กกล่าวถามเพื่อนสาวที่ยืนกระดกดื่มอยู่ตรงหน้า เมื่อมองหาแล้วไม่มีวี่แววที่จะเจอเขา บรีสวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะพรางกลืนกินไวน์ที่อยู่ในปากลงคอ ก่อนจะเผยสีหน้าแห่งความมั่นใจ ”เจอแน่ มึงไม่ต้องห่วง!“ ”มึงรู้ได้ไง“เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทดูจะมั่นใจเสียเหลือเกิน ก็ทำเอาหญิงสาวอดที่จะสงสัยเอาไว้ไม่ไหว ขมวดคิ้วบางจ้องหน้าบรีสพรางเอ่ยถามนํ้าเสียงจริงจัง เมื่อบรีสเห็นเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มกวน ” เอาเป็นว่ากูรู้“ สิ้นสุดคำพูดก็ยกแก้วขึ้นกระดกปล่อยให้ยัยพิชชาเพื่อนรักมันยืนตะหงิดอยู่แบบนั้น “เอ้าๆ มายืนมองหน้ากูทำไม ดื่มสิดื่มๆ” บรีสรีบยกแก้วยื่นให้กับพิชชา มือบางรับแก้วมาพร้อมสลดสีหน้าสงสัย หันมาจิบไวน์สวยๆ กวาดตามองรอบๆ ก่อนที่ดวงตาจะตื่นกว้างขึ้นมา เมื่อไปสดุดกับใครบางคน “เจอจริงด้วย!!” พิชชาส่งเสียงดังตวาดลั่นจนบรีสหันมามองตาม อีกด้านของไนท์คลับ.. “กูจะไปสูบบุหรี่” ชายร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกล่าวบอกเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งโอบสาวซ้ายคนขวาคน “เออ ไม่ต้องรีบกลับมาก็ได้นะ” แดนเทพกล่าวในขณะที่กำลังคลอเคลียอยู่กับสาวสวยด้านข้าง “เออ” เดนนิสกระแทกเสียงด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะหันหลังเดินออกไป ในขณะนั้นเอง ดูเหมือนจะมีสายตาใครบางที่เอาแต่จับจ้องตามแผ่นหลังกำยำอยู่ทุกช่วงเวลา “เห็นมั้ย กูว่าละ” บรีสกล่าวด้วยสีหน้าภูมิใจ หันมามองพิชชาที่จ้องตามหลังชายคนรักเก่าดั่งกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว “เดี๋ยวกูมานะ!” เมื่อเห็นคนที่สายตากำลังจับจ้องเดินออกไป พิชชารีบกล่าวบอกคนตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะละสายตาออกจากคนระยะไกลหันมาสนใจคำพูดของเพื่อนสักนิด กล่าวจบเธอก็รีบสาวเท้าเรียวก้าวออกไปทางที่มอง “เอ้า ยัยนี่..“ บรีสกรอกตามองบนแสดงถึงความเบื่อหน่าย ก่อนจะหันกลับไปรินไวน์ยกแก้วขึ้นกระดกดังเดิม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more