“เดนขา เดนทำไมไม่รอฟางเลยล่ะคะ” หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสั้นรีบวิ่งแจ้นเข้ามากอดแขนหนาที่ยืนมือล้วงกระเป๋ากางเกง เพียงได้ยินเสียงก็รู้กันทั้งกองว่าคือใคร คงไม่พ้นไปจากฟางฟางผู้หญิงที่ตามเกาะเจ้านายไปวันๆ
“ผมรีบ” คนถูกถามเองไม่ได้ดูจะสนใจกับคำตอบสักเท่าไหร่
พิชชาที่ยืนมองก็อดไม่ได้ที่จะกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย เป็นภาพที่เห็นเป็นประจำนับตั้งแต่เธอกลับมา สิ่งเดียวในใจตอนนี้อยากจะเข้าไปกระชากมือสองข้างนั่นที่เกาะอยู่บนแขนแฟนเก่าที่เธอหวงแหนออกให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าต้องคำนึงถึงเป้าหมายของการกลับมาครั้งนี้ จะให้มันพังไปต่อหน้าไม่ได้เป็นอันขาด
“อ้าวคุณฟางฟาง” พิชชาตัดสินใจเอ่ยทักนํ้าเสียงหวานละมุน ปั้นหน้ายิ้มแสดงถึงความงดงามให้นางแพ้ไปสักดอก หญิงสาวที่เอาแต่เกาะอยู่ข้างๆชายร่างสูงก็หันมองตามเสียงเรียก
“อ้าวคุณพิชชา มาถ่ายแบบหรอคะเนี่ย แต่งตัวสวยเชียวนะคะ”
