“ชิส์ บทจะเย็นชาก็เย็นชา ทำเป็นเก็กอยู่ได้ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชายนํ้าแข็งรึไง” คนบนเบาะข้างกอดอกบ่นพึมพำไม่หยุดหย่อน แม้จะเสียงเบาแต่ก็จงใจให้ชายเบื้องข้างได้ยิน คนฟังอดใจไม่ไหว สวนกลับพิชชาเสียงเรียบ
“ถ้าไม่อยากเดินกลับก็เงียบไป“ ถ้อยคำขู่ถูกเปร่งออกมา ในขณะที่มือหนาหมุนพวงมาลัยอย่างเชี่ยวชาญ สายตาคมจ้องมองปรายทางเบื้องหน้าอย่างมีสติ
”อยากให้เงียบก็มาปิดด้วยปากคุณสิ“ คนสวยไม่มีท่าทีที่จะกลัว ทำมาเป็นขู่ สุดท้ายก็ใช่ว่าเขาจะปล่อยเธอไว้ข้างทางจริงๆ
”ปัญญาอ่อน“
”ทีตอนนั้นล่ะชอบนักชอบหนาปากฉันเนี่ย“ พิชชาเบะปากมองบนทำท่าเบื่อหน่าย รื้อฟื้นถึงอดีตที่แสนจะเต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ ในยามช่วงที่สองคนคบกัน เขาเล่นจูบเธอแทบจะทุกเวลา ทีตอนนี้ทำมาเป็นรังเกียจ
“ผมบอกคุณไปแล้วไง ผมลืมเรื่องพวกนั้นไปหมดแล้ว”เปล่งเสียงเข้มแทงใจคนฟัง ทว่าร่างระหงกลับไม่ได้สนใจ แอบเหลือบมองใบหน้าหล่อที่แม้จะเป็
