“พี่จะสิงร่างน้องอยู่แล้วนะ กอดน้องมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วถึงตอนนี้ก็ไม่ยอมปล่อย น้องแทบขยับตัวไม่ได้อยู่แล้ว” พิชชาบ่นยับเมื่อคนเป็นพี่โอบรัดตัวเธอไว้แน่นในอ้อมกอดไม่ยอมคลาย ตั้งแต่อยู่ในผับเมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้ที่กลับมาถึงคอนโด หากสิงร่างเธอได้คงสิงไปนานแล้ว อะไรมันจะเป็นขนาดนั้น
“ก็พี่กลัว.. น้องไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง การที่อยู่ๆก็มีคนมาบอกว่าคนที่เรารักจะไม่อยู่กับเราแล้ว จะไม่กลับมาตลอดไป..“ เดนนิสเล่าถึงความในใจพร้อมนํ้าตาที่เริ่มคลอเอ่อจนแทบล้นเบ้าตาเมื่อย้อนนึกถึงเวลานั้นทีไร เขาไม่เคยรับมันได้แม้ตอนนี้จะรับรู้แล้วว่าเป็นเพียงเรื่องหลอก
”น้องแค่แกล้งเล่น พี่ก็เห็นแล้วนี่ว่าน้องไม่ได้เป็นอะไรเลย แค่อยากแกล้งให้พี่หลาบจำสักหน่อย“ หญิงสาวพยายามอธิบาย เธอเองยอมรับได้ว่าเห็นนํ้าตาเขาทีไรหัวใจดวงน้อยมันอ่อนระทวยทุกที
“แต่น้องก็ไม่ควรเอาความเป็นความตายมาแกล้ง พี่แทบขาดใจตายอ
