ANG BABAE'NG MULA SA PUTIKAN

09:

Ang bawal na relasyon sa pagitan ng Propesor at ng kanyang labandera ay hindi na lamang isang simpleng pagtataksil sa laman; ito ay naging isang madilim, kalkulado, at mapanganib na digmaan para sa pagbawi ng isang nakaraang pangako na nabuo sa ilalim ng mga lila at lumang alaala ng kahapon, kung saan ang bawat tauhan ay unt-unti nang nalulunod sa sarili nilang mga kasalanan.

-----------------------

Ang gabi ay lumalim kasabay ng pagbuhos ng panibagong ulan sa Pasay City. Sa loob ng marangyang tahanan ng mga Laurente, ang bawat sulok na nilinis ni Mara ay tila nabalot ng isang hindi nakikitang lason.

Sa salas, nakaupo si Dra. Christine sa mahabang sofa, hawak ang tasa ng tsaa na lumamig na. Ang kanyang mga mata, na sanay sa pag-oopera at paghahanap ng mga maliliit na ugat sa katawan ng tao, ay nakatitig sa kawalan. May kung anong hindi tama. Ang kanyang instinct bilang asawa at bilang doktor ay nagdididikta sa kanya na may nagbago sa hangin ng kanyang sariling bahay.

Sa kabilang dulo ng silid, nagpapanggap si Brian na nagbabasa ng isang libro, ngunit hindi lumilipat ang mga pahina. Ang bawat t***k ng grandfather clock ay tila isang hatol ng kamatayan para sa kanyang konsensya.

"Brian," basag ni Christine sa katahimikan. Ang kanyang boses ay malamig, walang emosyon, tulad ng isang siruhano bago humawak ng scalpel.

"Kailan mo pa binago ang pabango mo? I smelled Tom Ford on her apron. I know that scent. Ako ang bumili niyan para sa iyo noong anniversary natin last year."

Napatigil ang paghinga ni Brian. Ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng libro ay bahagyang nanginginig, ngunit pinilit niyang panatilihin ang kanyang boses-Dekano.

"Christine, sinabi ko na sa iyo. Siya ang nag-aasikaso ng laundry. Baka aksidente niyang natabig ang bote sa banyo o nahalo sa mga tuwalya. Masyado kang paranoid mula nang galing ka sa Singapore."

"Paranoid?" Isang mapait na tawa ang kumawala sa mga labi ng doktora. Tumayo siya, hinarap ang kanyang fiancée. "I am a scientist, Brian. I trust data. At ang data na nakikita ko ngayon ay isang katulong na hindi marunong yumuko kapag kinakausap ko, isang anak na mas lalong naging rebelde, at isang asawa na hindi man lang ako matingnan nang diretso sa mga mata."

Mula sa dilim ng pasilyo patungo sa kusina, tahimik na lumabas si Mara. Hindi niya dala ang tray, wala siyang dalang basahan. Ang kanyang tindig ay tuwid, ang kanyang puting apron ay tila isang baluti sa halip na simbolo ng pagsisilbi. Ang kanyang mga mata ay direktang nakatitay kay Christine.. walang takot, walang pag-aalangan.

"May kailangan pa po ba kayo, Doktora?" marahang tanong ni Mara. Ang tono niya ay pormal, ngunit may banayad na uyam na tila ba siya ang tunay na may-ari ng espasyong iyon.

"Mara, bumalik ka sa kuwarto mo. Kami muna ang mag-uusap ng asawa ko," matigas na utos ni Christine, sinusubukang gamitin ang kanyang awtoridad bilang reyna ng tahanan.

Ngunit sa halip na sumunod, humakbang si Mara pabalik sa gitna ng salas, sa ilalim ng liwanag ng chandelier. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay patungo sa kanyang leeg. Sa isang dula-dulaang kilos, hinila niya ang isang kadena mula sa ilalim ng kanyang uniporme. Sa dulo ng pilak na kadena ay may nakasabit na kalahating puso na pendant, isang lumang pilak na may mga gasgas ng panahon.

Nang makita ni Brian ang kwintas, tila tumigil ang kanyang puso. Ang kanyang rasyonal na pag-iisip ay tuluyan nang gumuho. Ang mga piraso ng kanyang elementary sweetheart, ang batang babaeng pinangakuan niya ng kasal sa ilalim ng puno ng akasya, ay biglang nagtagpi-tagpi sa kanyang mukha.

"Mariane..." bulong ni Brian, ang kanyang boses ay tila nanggaling sa ilalim ng lupa.

Narinig ni Christine ang pangalang binanggit ng kanyang asawa. Kumunot ang kanyang noo, puno ng kalituhan at lumalalang selos.

"Sino si Mariane, Brian? Ano ang ibig sabihin nito?"

Iniharap ni Mara ang kanyang mukha kay Christine, ang kanyang labi ay nagpakita ng isang matamis ngunit nakatatakot na ngiti. "Ako si Mariane de Salve, Doktora. Ang babaeng nauna sa iyo. Ang babaeng may hawak ng pangako ng lalaking iyan bago mo siya ginawang Propesor, at bago mo siya iniwan sa malamig na bahay na ito para sa iyong karera."

"Anong kabaliwan ito?!" sigaw ni Christine, lumingon kay Brian na ngayon ay nakayuko, ang mukha ay sapo ng kanyang mga kamay.

"Brian! Sabihin mo sa akin na baliw ang babaeng ito! Sabihin mo sa akin na nag-iimbento lang siya!"

Ngunit walang salitang lumabas sa bibig ni Brian. Ang kanyang katahimikan ay ang pinakamalakas na pag-amin.

"Hindi ako nag-iimbento, Christine," patuloy ni Mara, ang kanyang boses ay lumakas, puno ng emosyon at ng madilim na digmaang matagal niyang pinaghandaan.

"Tanungin mo siya kung ano ang ginagawa namin sa ibabaw ng kanyang mesang narra sa unibersidad habang ikaw ay nasa operating room. Tanungin mo siya kung kanino siya humihingi ng init sa bawat gabing wala ka. Ang bawat bula ng sabon na ginamit ko sa bahay na ito ay unt-unting nagbura sa iyo, Christine. Dahil mula sa simula, ang pwestong ito... ay para sa akin."

Kasabay ng pagbuhos ng malakas na kulog sa labas, ang pintuan sa itaas ng hagdanan ay biglang bumukas.

Si Chloe ay nakatayo doon, ang kanyang mukha ay puting-puti sa takot at sa katotohanang kanyang narinig mula sa ibaba. Ang kanyang katarayan ay tuluyan nang napalitan ng isang matinding sugat ng pagtataksil mula sa amang itinuturing niyang "pangalawang ama" ng paaralan at haligi ng tahanan.

Ang digmaan ng mga Laurente ay tuluyan nang nagsimula, at sa pagkakataong ito, walang sinuman ang makakalabas nang buhay ang kanilang mga puso.