***
...Şimdi elimde artık bu odada kalmamıştı. Derin nefesler aldığım sıra, kapım açılınca içeri Hayriye abla girdi. "Kız Zemheri Allah aşkına bu sen misin?" Deyip beni aniden etrafımda çevirdi. "Maşallahın var. O Acuze dediğimiz kız meğer affetmiş."
"Ya değil mi abla? O kız mecazi affet ama içindeki gerçek affetlerin hasarları hala olduğu gibi içimde kala kalmış. Öz güvenim yok, geleceğim yok, ailem yok, ciddiye alan yok." Gülen suratı birden soldu. "Sen yine az çok ablalık ettin, hakkını yiyemem ama ailemin zorbalığını asla unutmam." Mahcup bir şekilde başını eğdi. "Ne desen haklısın. Cahillikti bizimki." Güldüm içimdeki acıyı dışıma vurarak. "Bu cahillik değil abla, vicdansızlıktı. Neyse, buraya bunları konuşmaya gelmedim zaten, kendine iyi bak."
Odadan çıktığımda, onlara hiç bakmada
