***
O an söylediğim cümle dudaklarımdan çıktığı gibi Çekdar’ın kaşları çatıldı. Gözümün içine bakarak, kendince açıklama yapmaya çalıştı. "Güzelim benim... ben Nazya’ya değil, yanlış söylediğim şeye güldüm."
Güldüm mü? Şaka gibi. Sinir damarlarım gergindi, bakışlarım ona saplanmıştı. Yutkunmakta zorlanıyordum.
"Neye güldün?" Ses tonum sertti. Çünkü öyle olmalıydı. Hak etmediği hiçbir nezaketi artık ona göstermeyecektim.
"Nazya şeker hastası. Taktığı şeye tıpa dediğim için güldük."
Tek kaşımı kaldırdım. Yüzümde bir mimik bile oynamadı. Bu cümle bana göre hiçbir şeyi açıklamıyordu.
"Odasında ne işin vardı?" Asıl mesele buradaydı. Gülüşler, tıpa muhabbeti değil... o kızın odasının eşiğinde ne işi vardı?
Derin bir nefes aldı. Sonra bana doğru bir adım yaklaştı. Yüzüme eğildiğinde sesini
