Kolumdan tutan ellerin ağırlığını hissettim. Annem ve babam yanımda durmuş, yere yığılmamdan korkuyorlardı. Siyah poşeti önüme bıraktıklarında nefesim kesildi. O an dünya dondu. İçimde derin bir boşluk açıldı. Ellerim titredi. Dokunmak istemedim ama bakmadan da duramadım. Yavaşça eğildim, poşete dokundum. Gözlerim kapalıydı, açmaya cesaretim yoktu. Sonra dudaklarımdan titrek bir fısıltı döküldü.
“Hayır… Bu Yaren olamaz.”
Poşetin ucundan çıkan takıları görünce içimdeki şüphe daha da büyüdü. Yaren takı takmazdı. Onu en iyi ben tanırdım. Parmak uçlarımla dokunduğum kumaşın rengi açıktı. Beyaz bir elbise parçasıydı bu. Oysa Yaren bu gece siyah bir elbise giymişti.
“Bu Yaren değil!” diye bağırdım.
Annem kolumdan çekti. “Atahan, sakin ol oğlum, bakabilirsin belki…”
“Hayır anne!” dedim. “Yar
