Salonda tek başıma oturuyordum. Televizyonda rastgele bir dizi açıktı ama aklım çok da ekranda değildi. Elimdeki mısır kâsesinden bir avuç alıp ağzıma attım. Koltukta bacaklarımı dizlerimden karnıma doğru çekmiş, üzerime battaniye almıştım. Lojmanın sessizliği geceyle birlikte iyice çökmüştü üzerime. Geceliğimle rahat bir hâlde, dinlenmeye çalışıyordum.
Kapı bir anda hızlıca açıldı. Tuğçe telaşlı adımlarla içeriye girdi. Üzerinde hâlâ dışarıda giydiği mont vardı, saçları rüzgârda dağılmıştı. Gözleri heyecanla ışıldıyordu.
“Ne yapıyorsun?” dedi, montunu çıkarmadan.
Başımı kaldırıp ona baktım. “Öyle oturuyorum,” dedim, kucağımdaki mısırlardan bir avuç daha alırken. “Sen neden geç kaldın bugün.”
Tuğçe gülerek yanıma oturdu. Montunu çıkarmadı. Elini mısır kâsesine uzattı, birkaç tane aldı.
