Atahan’ın ağzından;
Güneş, kışa inat parıldıyordu. Nizamiyeden içeri adımımı atar atmaz yüzüme çarpan hafif barut kokusu ve demirin soğuk keskinliği, bu toprakların bana ait olduğunu bir kez daha hatırlattı. Beton zeminde botlarımın tok sesi yankılandı. Yanımdan geçen genç bir er, elini sertçe şapkasına götürerek selam verdi.
“Emredin komutanım!” dedi.
Başımı hafifçe salladım. “Kolay gelsin, evlat.”
Avluda ağır ağır yürüyordum. Gözüm, kışlaya giriş yapan kamyonun arkasındaki kasada oturan askerlerin yüzlerine takıldı. Üzerlerindeki kamuflajın güneş altında solmuş tonları, haftalardır sahada olduklarını belli ediyordu. Yorgun ama dimdik bakıyorlardı.
Bir grup asker yan tarafta mıntıka temizliği yapıyordu. Yaklaştığımda hepsi bir anda toparlandı, dizlerini kırmadan dikildiler. En öndeki
