Yatağın üzerine uzanmıştım. Hastanenin kokusu hâlâ burnumdaydı, Atahan’ın odasının duvarlarına sinmiş gibi hissediyordum. Bir yanım yorgun, diğer yanım hâlâ gergindi. Tam gözlerimi kapatıp derin bir nefes almıştım ki kapı hafifçe aralandı. İçeriye Atahan girdi. Elinde bir tepsi vardı. Yavaş adımlarla yanıma doğru geldi. Üzerinde incecik bir sabır vardı sanki, bakışlarında beni kırmaktan korkan bir çekingenlik.
“Çorba yaptım,” dedi kısık bir sesle, tepsiyi komodinin üzerine bırakarak. “Kendi elimle yaptım.”
Başımı hafifçe kaldırıp baktım ona. Bir an duraksadım. Çorba kokusu burnuma doldu, sıcacıktı, ama içimdeki soğukluk hiç azalmadı.
“Teşekkür ederim,” dedim sessizce. Sesim neredeyse fısıltı gibiydi.
Atahan sandalyeyi yatağın yanına çekti, tam karşıma oturdu. Bana öyle bir bakıyordu ki
