Ayşe Ablayla oturmuştuk salonda . Televizyon karşısına geçtik, koca ekranda Müge Hanım konuşuyordu. Sabah Atahan gittikten sonra Ayşe abla ile yalnız kalmıştım. Kimse yoktu. Tuğçe de henüz gelmemişti.
“Yaren, görüyo musun? Ay kadınlar resmen kötü yola düşmüş ha!” dedi, gözlüğünü düzelterek.
Ben başımı salladım. “Haklısın Ayşe abla,” dedim ama benim aklım başka yerdeydi sanki.
Kadın televizyona daha da yaklaştı, neredeyse içeri girecekti. Elindeki çayı sehpanın kenarına koydu. Parmakları bardağın kenarında gezindi, sonra dizlerini ovuşturdu birden.
“Yani bu nasıl iştir Yaren’im… Kadının biri gitmiş sevgilisiyle kaçmış, sonra adam başka kadınla evlenmiş, hâlâ adamın peşinde. Ay ben olsam yerin dibine girerim yerin dibine! Allah akıl fikir versin.”
Gülümsedim ama belli etmeye çalıştım.
